รูปแบบสำนวนหุกมตักลีฟีย์ตามหลักอุศูลุลฟิกฮ์ กรณีศึกษาสูเราะห์อัลมุมตะหินะฮ์
คำสำคัญ:
หุกมตักลีฟีย์, อุศูลุลฟิกฮ์, รูปแบบสำนวน, สูเราะห์อัลมุมตะหินะฮ์บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง "รูปแบบสำนวนหุกมตักลีฟีย์ตามหลักอุศูลุลฟิกฮ์ กรณีศึกษาสูเราะห์อัลมุมตะหินะฮ์" เป็นการวิจัยเชิงเอกสารที่มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาความสำคัญของสูเราะห์ อัลมุมตะหินะฮ์ 2. ศึกษาความสำคัญของหลักอุศูลุลฟิกฮ์และหุกมตักลีฟีย์ในกฎหมายอิสลาม และ 3. วิเคราะห์รูปแบบสำนวนหุกมตักลีฟีย์ในสูเราะห์อัลมุมตะหินะฮ์ แหล่งข้อมูลประกอบด้วยข้อมูลปฐมภูมิจากอัลกุรอาน อัลหะดีษ และตำราอุศูลุลฟิกฮ์ที่สำคัญ และข้อมูลทุติยภูมิจากตำราตัฟสีร หนังสือและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ดำเนินการวิจัยโดยการรวบรวมข้อมูลจากเอกสารทางวิชาการและวิเคราะห์ข้อมูล ด้วยวิธีการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) โดยศึกษาสำนวนภาษาอาหรับในอายะฮ์ต่างๆ และจำแนกประเภทตามหลักการของอุศูลุลฟิกฮ์ ผลการวิจัยพบว่า 1. สูเราะห์อัลมุมตะหินะฮ์เป็นสูเราะห์มะดะนียะฮ์ ประกอบด้วย 13 อายะฮ์ อยู่ในลำดับที่ 60 ของอัลกุรอาน มีเนื้อหาเกี่ยวกับการทดสอบความศรัทธา การเลือกคบหาสมาคม และหลักการรักและเกลียดเพื่ออัลลอฮ์ 2. อุศูลุลฟิกฮ์เป็นวิธีวิทยาการวินิจฉัยทางกฎหมายอิสลามที่อิงบนอัลกุรอานและสุนนะฮ์ ส่วนหุกมตักลีฟีย์หมายถึงโองการของอัลลอฮ์เกี่ยวกับการกระทำของมุสลิมที่บรรลุศาสนภาวะ แบ่งเป็น 5 ประเภท คือ วาญิบ ฮะรอม มันดูบ มักรูฮ์ และมุบาฮ์ 3. รูปแบบสำนวนหุกมตักลีฟีย์ในสูเราะห์อัลมุมตะหินะฮ์ที่พบประกอบด้วย 3 ประเภทหลัก ได้แก่ “อัลอีญาบ” (วาญิบ) ในรูปแบบคำสั่ง (افعل), “อัลอิบาหะฮ์” (مباح) ในรูปแบบประโยคบอกเล่าเชิงอนุญาต การปฏิเสธคำห้าม และการปฏิเสธความผิดบาป และ “อัลตะห์รีม” (หะรอม) ในรูปแบบคำห้าม (لا تفعل)
เอกสารอ้างอิง
สมาคมศิษย์เก่าอาหรับประเทศไทย. (2541). พระมหาคัมภีร์อัลกุรอานพร้อมคำแปลเป็นภาษาไทย. ศูนย์กษัตรย์ฟาฮัดเพื่อการพิมพ์อัลกุรอาน.
Abdelkader, M. (2021). Islamic jurisprudence and the challenges of the 21st century. Routledge.
Abdul-Raof, H. (2012). Exploring the Qur'an: Context and impact. Routledge.
Al-Amidi, S. (2003). Al-Ihkam fi usul al-ahkam. Dar Sumaiiiy.
Al-Faraa, M. (1990). Al-‘Uddah fi usul al-fiqh. Jami'at al-Malik Muhammad bin Sa'ud al-Islamiyyah.
Al-Ghazali, A. H. (2008). Al-Mustasfa. Sharikhah Madinah Munawarah.
Al-Qurtubi, M. (2006). Al-Jami‘ li-ahkam al-Qur'an. Dar al-Kutub al-Misriyyah.
Al-Sarkhasi, M. (2009). Al-Mabsut. Dar al-Ma'rifah.
Al-Shafi'i, M. (1940). Al-Risalah. Dar al-Kutub al-Ilmiyyah.
Al-Shatibi, I. (1997). Al-Muwafaqat. Dar Ibn Affan.
Al-Shirazi, I. (1980). Al-Luma' fi usul al-fiqh. Dar al-Kutub al-Ilmiyyah.
Al-Suyuti, J. (1974). Al-Itqan fi ulum al-Qur'an. Al-Hay'ah al-Misriyyah al-Ammah lil-Kitab.
Al-Tabari, M. (2000). Jami‘ al-bayan fi ta'wil al-Qur'an. Mu'assasat al-Risalah.
Al-Tabari, M. (2001). Jami‘ al-bayan an ta'wil ay al-Qur'an. Dar Hijar.
Al-Zarkashi, B. (1994). Al-Bahr al-muhit fi usul al-fiqh. Dar al-Kutubiy.
Al-Zuhaily, W. (2009). Al-Fiqh al-Islami wa adillatuh. Dar al-Fikr.
El-Mesawi, M. A. (2020). Maqasid al-Shariah: Explorations and implications. International Institute of Islamic Thought.
Hallaq, W. B. (1997). A history of Islamic legal theories: An introduction to Sunni usul al-fiqh. Cambridge University Press.
Ibn al-Najjar, M. (1997). Sharh kawkab al-munir. Maktabah al-Ubaikan.
Ibn Ashur, M. T. (2006). Treatise on maqasid al-Shari'ah. International Institute of Islamic Thought.
Ibn Kathir, I. (1997). Tafsir al-Qur'an al-‘azim. Dar al-Kutub al-Ilmiyyah.
Kamali, M. H. (2003). Principles of Islamic jurisprudence (3rd ed.). Islamic Texts Society.
Khalfaoui, A. (2019). Semantic analysis of legal terms in the Qur'an. Islamic Law and Society, 26(3), 205–230. https://doi.org/10.1163/15685195-00260301
Mir, M. (2020). Understanding the Islamic scripture: A study of selected passages. Routledge.
Opwis, F. (2021). Shari‘a reasoning in modern Islamic thought. Journal of Islamic Studies, 32(2), 145–170. https://doi.org/10.1093/jis/etaa051
Saeed, A. (2006). Interpreting the Qur'an: Towards a contemporary approach. Routledge.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 มนารอ : วารสารประเด็นอิสลามร่วมสมัย
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
