ศึกษาแนวทางการปฏิบัติตนของเยาวชนมุสลิมต่อผู้สูงอายุในชุมชนบ้านบือแนแล อำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส
คำสำคัญ:
แนวทางการปฏิบัติตนต่อผู้สูงอายุ, เยาวชนมุสลิม , ผู้สูงอายุบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณโดยมีวัตถุประสงค์ 1. ศึกษาการปฏิบัติตนของเยาวชนมุสลิมต่อผู้สูงอายุในอิสลาม 2. เพื่อศึกษาปัญหาของการปฏิบัติตนของเยาวชนมุสลิมต่อผู้สูงอายุในชุมชนบ้านบือแนแล อำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส จัดเก็บรวบรวมข้อมูลจากหนังสือ ตำราวิชาการอิสลาม เอกสารทางวิชาการและงานวิจัยอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง โดยวิธีการสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย มีแบบสอบถามเป็นเครื่องมือวิจัย จากกลุ่มตัวอย่างเยาวชนมุสลิมที่อาศัยอยู่ในชุมชนบ้านบือแนแล จำนวน 86 คน นำมาวิเคราะห์ข้อมูล โดยการหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1. การปฏิบัติตนของเยาวชนมุสลิมต่อผู้สูงอายุในอิสลาม โดยภาพรวมมีระดับค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก โดยคิดค่าเฉลี่ย = 4.26 เมื่อพิจารณาเป็นรายข้อพบว่าส่งเสริมให้ผู้สูงอายุมีการเข้าถึงบริการต่าง ๆ เช่นการช่วยเหลือในกรณีฉุกเฉิน อยู่ในอันดับแรก มีค่าเฉลี่ย 4.45 และ 2. พบว่าเยาวชนมุสลิมส่วนใหญ่มีปัญหาในการปฏิบัติตนต่อผู้สูงอายุ ทั้งในคำพูดและการกระทำ เช่น การพูดจาไม่สุภาพพูดจาหยาบคายหรือแสดงกิริยาที่ไม่เหมาะสม เพราะในศาสนาอิสลาม การให้เกียรติผู้อาวุโสถือเป็นสิ่งสำคัญที่สร้างความสัมพันธ์อันดีในชุมชน มีการเปิดใจรับฟังเรื่องราวประสบการณ์จากผู้สูงอายุ เพื่อเรียนรู้และสืบทอดคุณค่าทางวัฒนธรรม และมีสวัสดิการที่ทั่วถึงและครอบคลุม เพราะผู้สูงอายุบางท่านต้องใช้ชีวิตลำพังไม่ได้มีลูกหลานคอยดูแล อีกทั้งผู้สูงอายุบางท่านยังคงต้องทำงานหนัก หาเช้ากินค่ำ เพื่อประทังชีวิตทั้งนี้ขอให้เห็นคุณค่าและความสำคัญของผู้สูงอายุ ผู้ที่เป็นรากฐานสำคัญของชุมชน
เอกสารอ้างอิง
เอกสารอ้างอิงฉบับภาษาไทย
กนกวรรณ ทองตําลึง. (2564). คหกรรมศาสตร์กับการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(12), 169-186.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2549). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS. พิมพ์ครั้งที่ 5. วี. อินเตอร์พริ้นท์จำกัด.
นิรัชรา ลิลละฮ์กุล และปัทมา สุพรรณกุล. (2563). พฤติกรรมการส่งเสริมสุขภาพและปัจจัยที่เกี่ยวข้องของผู้สูงอายุชาวไทยมุสลิมที่มีภาวะติดบ้าน: กรณีศึกษาจังหวัดยะลา. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้, 7(2), 194-205.
บุญประจักษ์ จันทร์วิน และนรานุช ชะระเขื่อน. (2565). ปัจจัยทางจิต ปัจจัยทางสังคม และพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้สูงอายุมุสลิมในเขตชานเมืองตามลักษณะครอบครัว จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 11(2), 140-151.
ปัญญา เรือนดี. (2567). การพัฒนาคุณภาพชีวิตของเยาวชนไทยยุคใหม่ให้บรรลุผลอย่างเป็นรูปธรรม. วารสารไตรศาสตร์, 10(2), 32-53.
มาลีนี อาแว. (2561). รูปแบบและแนวทางปฏิบัติตนของเยาวชนมุสลิมต่อผู้สูงอายุของชุมชนบ้านบือแนแล[สารนิพนธ์ศิลปศาสตรบัณฑิต]. สถาบันอิสลามและอาหรับศึกษา มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์
สมพร โกมารทัต, อรัญญา ตุ้ยคัมภีร์, และศิริพร สัจจานันท์. (2565). การสังเคราะห์งานวิจัยที่เกี่ยวกับเด็กและเยาวชนในประเทศไทย. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 14(3), 262-275.
สมาคมนักเรียนเก่าอาหรับประเทศไทย. (2542). พระมหาคัมภีร์อัลกุรอาน พร้อมคำแปลเป็นภาษาไทย. ศูนย์กษัตริย์ฟะฮัด เพื่อการพิมพ์อัลกุรอาน
เอกสารอ้างอิงฉบับภาษาต่างประเทศ
Nima, Y., & Hasuwannakit, S (2008). Medical and patient care that is consistent with the Muslim way. Health Systems Research Institute.
Niyo, M. (2006). Muslim Lifestyle. In Institute of Islamic Studies.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 มนารอ : วารสารประเด็นอิสลามร่วมสมัย

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.