ศึกษาแนวทางการปฏิบัติตนของเยาวชนมุสลิมต่อผู้สูงอายุในชุมชนบ้านบือแนแล อำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส

ผู้แต่ง

  • วันอิมรอน แวปา สาขาวิชาอิสลามศึกษาปริญญาโท สถาบันอิสลามและอาหรับศึกษา มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์
  • อานิส พัฒนปรีชาวงศ์ สาขาวิชาอิสลามศึกษาปริญญาโท สถาบันอิสลามและอาหรับศึกษา มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์
  • เจ๊ะเหล๊าะ แขกพงศ์ สาขาวิชาอิสลามศึกษาปริญญาโท สถาบันอิสลามและอาหรับศึกษา มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์
  • มูฮัมมัด อูมูดี สาขาวิชาอิสลามศึกษาปริญญาโท สถาบันอิสลามและอาหรับศึกษา มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์
  • อัลอามิน เจ๊ะนิ สาขาวิชาอิสลามศึกษา สถาบันอิสลามและอาหรับศึกษา มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์

คำสำคัญ:

แนวทางการปฏิบัติตนต่อผู้สูงอายุ, เยาวชนมุสลิม , ผู้สูงอายุ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณโดยมีวัตถุประสงค์ 1. ศึกษาการปฏิบัติตนของเยาวชนมุสลิมต่อผู้สูงอายุในอิสลาม 2. เพื่อศึกษาปัญหาของการปฏิบัติตนของเยาวชนมุสลิมต่อผู้สูงอายุในชุมชนบ้านบือแนแล อำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส จัดเก็บรวบรวมข้อมูลจากหนังสือ ตำราวิชาการอิสลาม เอกสารทางวิชาการและงานวิจัยอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้อง โดยวิธีการสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย มีแบบสอบถามเป็นเครื่องมือวิจัย จากกลุ่มตัวอย่างเยาวชนมุสลิมที่อาศัยอยู่ในชุมชนบ้านบือแนแล จำนวน 86 คน นำมาวิเคราะห์ข้อมูล โดยการหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1. การปฏิบัติตนของเยาวชนมุสลิมต่อผู้สูงอายุในอิสลาม โดยภาพรวมมีระดับค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก โดยคิดค่าเฉลี่ย = 4.26 เมื่อพิจารณาเป็นรายข้อพบว่าส่งเสริมให้ผู้สูงอายุมีการเข้าถึงบริการต่าง ๆ เช่นการช่วยเหลือในกรณีฉุกเฉิน อยู่ในอันดับแรก มีค่าเฉลี่ย 4.45 และ 2. พบว่าเยาวชนมุสลิมส่วนใหญ่มีปัญหาในการปฏิบัติตนต่อผู้สูงอายุ ทั้งในคำพูดและการกระทำ เช่น การพูดจาไม่สุภาพพูดจาหยาบคายหรือแสดงกิริยาที่ไม่เหมาะสม เพราะในศาสนาอิสลาม การให้เกียรติผู้อาวุโสถือเป็นสิ่งสำคัญที่สร้างความสัมพันธ์อันดีในชุมชน มีการเปิดใจรับฟังเรื่องราวประสบการณ์จากผู้สูงอายุ เพื่อเรียนรู้และสืบทอดคุณค่าทางวัฒนธรรม และมีสวัสดิการที่ทั่วถึงและครอบคลุม เพราะผู้สูงอายุบางท่านต้องใช้ชีวิตลำพังไม่ได้มีลูกหลานคอยดูแล อีกทั้งผู้สูงอายุบางท่านยังคงต้องทำงานหนัก หาเช้ากินค่ำ เพื่อประทังชีวิตทั้งนี้ขอให้เห็นคุณค่าและความสำคัญของผู้สูงอายุ ผู้ที่เป็นรากฐานสำคัญของชุมชน

เอกสารอ้างอิง

เอกสารอ้างอิงฉบับภาษาไทย

กนกวรรณ ทองตําลึง. (2564). คหกรรมศาสตร์กับการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ. Journal of Roi Kaensarn Academi, 6(12), 169-186.

ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2549). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS. พิมพ์ครั้งที่ 5. วี. อินเตอร์พริ้นท์จำกัด.

นิรัชรา ลิลละฮ์กุล และปัทมา สุพรรณกุล. (2563). พฤติกรรมการส่งเสริมสุขภาพและปัจจัยที่เกี่ยวข้องของผู้สูงอายุชาวไทยมุสลิมที่มีภาวะติดบ้าน: กรณีศึกษาจังหวัดยะลา. วารสารเครือข่ายวิทยาลัยพยาบาลและการสาธารณสุขภาคใต้, 7(2), 194-205.

บุญประจักษ์ จันทร์วิน และนรานุช ชะระเขื่อน. (2565). ปัจจัยทางจิต ปัจจัยทางสังคม และพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้สูงอายุมุสลิมในเขตชานเมืองตามลักษณะครอบครัว จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารวิจัยสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 11(2), 140-151.

ปัญญา เรือนดี. (2567). การพัฒนาคุณภาพชีวิตของเยาวชนไทยยุคใหม่ให้บรรลุผลอย่างเป็นรูปธรรม. วารสารไตรศาสตร์, 10(2), 32-53.

มาลีนี อาแว. (2561). รูปแบบและแนวทางปฏิบัติตนของเยาวชนมุสลิมต่อผู้สูงอายุของชุมชนบ้านบือแนแล[สารนิพนธ์ศิลปศาสตรบัณฑิต]. สถาบันอิสลามและอาหรับศึกษา มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์

สมพร โกมารทัต, อรัญญา ตุ้ยคัมภีร์, และศิริพร สัจจานันท์. (2565). การสังเคราะห์งานวิจัยที่เกี่ยวกับเด็กและเยาวชนในประเทศไทย. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 14(3), 262-275.

สมาคมนักเรียนเก่าอาหรับประเทศไทย. (2542). พระมหาคัมภีร์อัลกุรอาน พร้อมคำแปลเป็นภาษาไทย. ศูนย์กษัตริย์ฟะฮัด เพื่อการพิมพ์อัลกุรอาน

เอกสารอ้างอิงฉบับภาษาต่างประเทศ

Nima, Y., & Hasuwannakit, S (2008). Medical and patient care that is consistent with the Muslim way. Health Systems Research Institute.

Niyo, M. (2006). Muslim Lifestyle. In Institute of Islamic Studies.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-12-31

รูปแบบการอ้างอิง

แวปา ว. ., พัฒนปรีชาวงศ์ อ., แขกพงศ์ เ. ., อูมูดี ม. ., & เจ๊ะนิ อ. (2025). ศึกษาแนวทางการปฏิบัติตนของเยาวชนมุสลิมต่อผู้สูงอายุในชุมชนบ้านบือแนแล อำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส. มนารอ : วารสารประเด็นอิสลามร่วมสมัย, 6(2), 87–97. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/M-JICI/article/view/285940

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย