ปัญหาความรับผิดทางอาญาจากการกระทำโดยประมาท ศึกษาเฉพาะกรณีการขับรถโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย

ผู้แต่ง

  • สิทธิณัฐ รักฐิติธรรม นักศึกษาระดับปริญญาโท หลักสูตรนิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 44/40 ซอยลาดพร้าว 1 แขวงจอมพล เขตจตุจักร กรุงเทพมหานคร 10900, sitthinut.r@gmail.com

คำสำคัญ:

ความรับผิดทางอาญา, การกระทำโดยประมาท, กฎหมายจราจร

บทคัดย่อ

            บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาทางด้านกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการกระทำความผิดฐานขับขี่รถโดยประมาทของประเทศไทย โดยเป็นการศึกษาการเปรียบเทียบกฎหมายของประเทศสิงคโปร์ และเครือรัฐออสเตรเลีย รัฐเซาท์ออสเตรเลีย ที่เกี่ยวข้องกับการกระทำความผิดฐานขับขี่รถโดยประมาท เพื่อเสนอแนะแนวทางการแก้ไขเพิ่มเติมกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการกระทำความผิดฐานขับขี่รถโดยประมาทของประเทศไทยให้มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
            ผลการศึกษาพบว่า พระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 ของประเทศไทย ไม่มีบทกำหนดโทษกรณีการขับขี่รถโดยประมาทหรือการขับขี่ในลักษณะที่เห็นได้ว่าไม่คำนึงถึงความปลอดภัยในชีวิตหรือร่างกายของผู้อื่น เป็นเหตุให้ผู้อื่นได้รับอันตรายแก่ชีวิตหรือร่างกายไว้โดยเฉพาะ แต่จะถือว่าเป็นการกระทำโดยประมาท ซึ่งจะมีความรับผิดตามประมวลกฎหมายอาญา ทำให้เกิดปัญหา 3 ประการ คือ 1. ปัญหาการกำหนดความผิดฐานขับขี่รถโดยประมาทที่ไม่สอดคล้องกับลักษณะความร้ายแรงของการกระทำความผิด 2. ไม่สามารถเพิ่มโทษกรณีกระทำความผิดซ้ำในความผิดฐานขับขี่รถโดยประมาทได้ และ 3. ไม่สามารถบวกโทษที่รอการลงโทษกรณีกระทำความผิดฐานขับขี่รถโดยประมาทซ้ำในระหว่างรอการลงโทษได้ ดังนั้น บทความนี้จึงเสนอแนะให้แก้ไขพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522 โดยแก้ไขบทกำหนดโทษในความผิดฐานขับขี่รถโดยประมาทและความผิดฐานขับขี่รถโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของผู้อื่น เพิ่มเติมบทกำหนดโทษกรณีกระทำความผิดซ้ำในความผิดฐานขับขี่รถโดยประมาทและความผิดฐานขับขี่รถโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของผู้อื่นและเพิ่มเติมบทบัญญัติให้ศาลมีอำนาจในการบวกโทษที่รอการลงโทษกรณีมีการกระทำความผิดฐานขับขี่รถโดยประมาทหรือความผิดฐานขับขี่รถโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของผู้อื่นอีกในระหว่างที่ศาลรอการลงโทษ

เอกสารอ้างอิง

คณิต ณ นคร. (2563). กฎหมายอาญาภาคทั่วไป. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร : วิญญูชน.

จิตติ ติงศภัทิย์. (2546). กฎหมายอาญา ภาค 1. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร : หจก.จิรรัชการพิมพ์.

ณรงค์ ใจหาญ. (2543). กฎหมายอาญา ว่าด้วยโทษและวิธีการเพื่อความปลอดภัย. กรุงเทพมหานคร : วิญญูชน.

ทวีเกียรติ มีนะกนิษฐ. (2563). คำอธิบายกฎหมายอาญา ภาคทั่วไป. (พิมพ์ครั้งที่ 21). กรุงเทพมหานคร : วิญญูชน.

นันท์ รุ่งศรี. (2556). ประมาทโดยจงใจ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. สืบค้น 3 เมษายน 2567, จาก https://digital.library.tu.ac.th/tu_dc/frontend/Info/item/dc:101192

ภพพร พายทอง. (2554). การฝ่าฝืนพระราชบัญญัติจราจรทางบก พ.ศ. 2522. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์).

แสวง บุญเฉลิมวิภาส. (2524). ปัญหาเจตนาในกฎหมายอาญา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.สืบค้น 3 เมษายน 2567. จาก https://digital.library.tu.ac.th/tu_dc/frontend/Info/item/dc:119141

หยุด แสงอุทัย. (2556). กฎหมายอาญา ภาค 2-3. (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

อารยา สุทธิวานิช. (2558). การใช้ดุลพินิจรอการลงโทษผู้กระทำผิดฐานขับรถโดยประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย : ศึกษากรณีศาลฎีกา.

อุททิศ แสนโกศิก. (2525). กฎหมายอาญา ภาค 1. ศูนย์บริการกฎหมายและวิชาการ กองวิชาการ กรมอัยการ.

Glanville Williams. (1983). Textbook of Criminal Law. (2nd ed). London : Stevens & Sons.

J.C. Smith and Brian Hogan. (1978). Criminal Law. (4 ed). London : Butterworths.

Singapore Police force. (2024). PENALTIES FOR TRAFFIC OFFENCES. Retrieved May 20, 2024, from https://www.police.gov.sg/Advisories/Traffic/Traffic-Matters/Penalties-for-Traffic-Offences

Singapore Statutes Online. (2019). Road Traffic (Amendment) Act 2019. Retrieved January 20, 2024, from https://sso.agc.gov.sg/Acts-Supp/19-2019/Published/20190731170000?DocDate=20190731170000#pr13-

Supreme Court Judgments. (2024). Chen Song v Public Prosecutor and other appeals [2024] SGHC 129. Retrieved June 1, 2024, from https://www.elitigation.sg/gd/s/2024_SGHC_129

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2025-06-30

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ