การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในโดยเครือข่ายความร่วมมือที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนศีขรภูมิพิสัย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุรินทร์

บทคัดย่อ

             การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาข้อมูลพื้นฐานในการพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในโดยเครือข่ายความร่วมมือที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนศีขรภูมิพิสัย อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ 2) สร้างและตรวจสอบคุณภาพของรูปแบบการนิเทศภายในโดยเครือข่ายความร่วมมือที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนศีขรภูมิพิสัย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุรินทร์ 3) ศึกษาผลการทดลองใช้รูปแบบการนิเทศภายในโดยเครือข่ายความร่วมมือที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนศีขรภูมิพิสัย อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ และ 4) เพื่อประเมินรูปแบบการนิเทศภายในโดยเครือข่ายความร่วมมือที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนศีขรภูมิพิสัย อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและครูสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุรินทร์  ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2565 จำนวน 30 คน เครื่องมือการวิจัย คือ รูปแบบการนิเทศ แบบประเมินความเหมาะสมของรูปแบบการนิเทศ แบบทดสอบวัดความรู้ แบบประเมินความสามารถ แบบสัมภาษณ์ความคิดเห็น แบบวัดเจตคติ สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่า t-test
             ผลการวิจัยพบว่า
             1. ข้อมูลพื้นฐานในการพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในโดยเครือข่ายความร่วมมือที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนศีขรภูมิพิสัย อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ พบว่า การนิเทศแบบคลินิก การนิเทศแบบชี้แนะ และการนิเทศแบบพี่เลี้ยง มีความเหมาะสมกับบริบทของการจัดการศึกษาในโรงเรียนศีขรภูมิพิสัย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุรินทร์ และเพื่อเป็นการคิดค้น ปรับเปลี่ยนมาใช้ร่วมกับกระบวนการนิเทศ
             2. รูปแบบการนิเทศภายในโดยเครือข่ายความร่วมมือที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนศีขรภูมิพิสัย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสุรินทร์ มี 5 ขั้นตอน ประกอบด้วย ขั้นตอนที่ 1 สร้างความเข้าใจความร่วมมือและวางแผนร่วม ขั้นตอนที่ 2 ออกแบบแผนพัฒนาร่วมกัน ขั้นตอนที่ 3 ปฏิบัติการนิเทศในชั้นเรียน ขั้นตอนที่ 4 สะท้อนผลและแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ขั้นตอนที่ 5 ขยายผลและติดตามความก้าวหน้า และสำหรับผลการประเมิน ความเหมาะสมของรูปแบบการนิเทศ พบว่า โดยรวมมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.60 และมีส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ .49
             3. ผลการทดลองใช้รูปแบบการนิเทศภายในโดยเครือข่ายความร่วมมือที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนศีขรภูมิพิสัย อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ พบว่า 1) ครูผู้รับการนิเทศมีความรู้เกี่ยวกับการสอน อยู่ในระดับดี โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 21.90 และมีส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ .56 และและพบว่า ค่าเฉลี่ยสูงกว่าก่อนการใช้รูปแบบการนิเทศและสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 80 ของคะแนนเต็ม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2) ครูผู้รับการนิเทศมีความสามารถในการสอน อยู่ในระดับดีมาก โดยมีค่าเฉลี่ยร้อยละเท่ากับ 84.81 และมีส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ .48 และพบว่าค่าเฉลี่ยร้อยละสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 80  ของคะแนนเต็ม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01  3) ครูผู้รับการนิเทศมีเจตคติ อยู่ในระดับดีมาก โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.58 และมีส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ .38 และพบว่า ค่าเฉลี่ยสูงกว่าก่อนการใช้รูปแบบ และสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 80 ของคะแนนเต็ม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
          4. ผลการประเมินรูปแบบการนิเทศภายในโดยเครือข่ายความร่วมมือที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้ของครูโรงเรียนศีขรภูมิพิสัย อำเภอศีขรภูมิ จังหวัดสุรินทร์ พบว่า มีประสิทธิภาพอยู่ในระดับมาก โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.17 และมีส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานเท่ากับ .45 และพบว่า ค่าเฉลี่ย สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 80 ของคะแนนเต็ม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยรูปแบบการนิเทศมีความถูกต้อง ความเป็นไปได้ ความเหมาะสม และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับ