การนำนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติในเทศบาลตำบลละแม อำเภอละแม จังหวัดชุมพร
คำสำคัญ:
การนำนโยบายไปปฏิบัติ, เบี้ยยังชีพผู้สูงอายุ, นโยบายสาธารณะบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1. ศึกษาการนำนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติในเทศบาลตำบลละแม 2. ศึกษาปัญหาและอุปสรรคในการนำนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติในเทศบาลตำบลละแม และ 3. เสนอแนวทางแก้ไขปัญหาการนำนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติในเทศบาลตำบลละแม ใช้วิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 14 คน ร่วมกับการสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วมในกิจกรรมเกี่ยวกับผู้สูงอายุที่เทศบาลจัดขึ้น
ผลการวิจัยพบว่า การนำนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติ ดำเนินการตามระเบียบกระทรวงมหาดไทยว่าด้วยการจ่ายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น พ.ศ. 2566 ทำการจ่ายเบี้ยยังชีพให้กับบุคคลสัญชาติไทยที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไป และไม่มีรายได้หรือมีรายได้ไม่เพียงพอแก่การยังชีพ ในอัตราแบบขั้นบันไดตามช่วงอายุที่เพิ่มขึ้น ปัญหาและอุปสรรคในการนำนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติในเทศบาลตำบลละแมมี 4 ด้าน ได้แก่ ด้านงบประมาณ ด้านผู้สูงอายุและประชาชน ด้านนโยบาย ด้านบุคลากรและภาระงาน ส่วนแนวทางแก้ไขปัญหาการนำนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติในเทศบาลตำบลละแม มีการเสนอให้รัฐบาลเพิ่มเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุให้สอดคล้องกับค่าครองชีพที่เพิ่มสูงขึ้น ส่งเสริมการจ้างงานผู้สูงอายุในวัยต้นที่มีอายุระหว่าง 60-69 ปี เพิ่มช่องทางการประชา สัมพันธ์และส่งเสริมการรวมกลุ่มผู้สูงอายุเพื่อให้เกิดการช่วยเหลือและสนับสนุนกันในชุมชน รวมถึงจัดกิจกรรมต่าง ๆ ให้กับผู้สูงอายุเพิ่มขึ้น
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต. (2563). ก้าวย่างของประเทศไทยสู่สังคมผู้สูงอายุอย่างสมบูรณ์แบบ. สืบค้น 1 มีนาคม 2568, จาก https://shorturl.asia/7g46P
เฉลิมพล แจ่มจันทร์. (2563). นโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุกับปัญหาความยากจนในผู้สูงอายุไทย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 40(3), 15-30.
ชลธิชา ตั้งอั้น. (2557). คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในจังหวัดชุมพร. วารสารการวิจัยกาสะลองคำ, 8(2), 49-65.
เทศบาลตำบลละแม. (2568). สภาพทั่วไป. สืบค้น 4 มีนาคม 2568, จาก http://www.lamaecity.go.th/detail.php?id=61
นภาวรรณ พรมสวัสดิ์. (2567). ความพึงพอใจในการได้รับเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนตำบลกู่สวนแตง อำเภอบ้านใหม่ไชยพจน์ จังหวัดบุรีรัมย์.
วารสารการบริหารปกครองและนวัตกรรมสังคม วิทยาลัยกฎหมายและการปกครอง มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 1(1), 58-71.
เปรมกฤษ มนัสศิลา. (2567). การจัดสวัสดิการสังคมของผู้สูงอายุในเขตเทศบาลตำบลโนนสว่าง อำเภอเมือง จังหวัดบึงกาฬ. วารสาร มจร. พุทธปัญญาปริทรรศน์, 9(2), 79-90.
พรรณิภา อาษาพา และคณะ. (2561). พัฒนาการของนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุในประเทศไทย: การเปรียบเทียบกระบวนการกำหนดนโยบายสาธารณะ. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 8(2), 111-121.
ภังปกร เพชรน้อย. (2564). การประเมินผลโครงการสวัสดิการเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านทาน อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี. วารสารวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 4(2), 15-30.
มยุรี อนุมานราชธน. (2556). นโยบายสาธารณะ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.
วรเดช จันทรศร. (2562). ทฤษฎีการนำนโยบายสาธารณะไปปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สมาคมนักวิจัยมหาวิทยาลัยไทย.
วริศรา วงษ์วอน และฌาน เรืองธรรมสิงห์. (2563). ความพร้อมในการจ่ายเบี้ยผู้สูงอายุผ่านระบบจ่ายเงินอิเล็กทรอนิกส์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. วารสารวิชาการวิทยาลัยสันติพล, 6(1), 113-122.
สำนักข่าว Hfocus เจาะลึกระบบสุขภาพ. (2560). อีกไม่เกิน 15 ปี วัยทำงานแบกภาระเลี้ยงดูผู้สูงอายุ-เด็ก ส่งผลครอบครัวเครียด ค่าใช้จ่ายบาน. สืบค้น 4 มีนาคม 2568, จาก https://www.hfocus.org/content/2017/04/13801
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2567). การสำรวจประชากรผู้สูงอายุในประเทศไทย พ.ศ. 2567 ระดับจังหวัด. สืบค้น 3 มีนาคม 2568, จาก https://shorturl.asia/5Nmtr
สุรวี คำมีแก่น และศิวัช ศรีโภคางกุล. (2563). การดำเนินโครงการบูรณาการฐานข้อมูลสวัสดิการสังคม ด้านการจ่ายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุโดยตรงขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น อำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(4), 351-365.
อรวรรณ พุกลิ้ม. (2564). ประสิทธิผลการดำเนินงานตามนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนตำบลเขาล้าน อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารวิชาการการจัดการภาครัฐและเอกชน, 3(2), 87-99.


