การนำนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุไปปฏิบัติในเทศบาลตำบลละแม อำเภอละแม จังหวัดชุมพร

Orada Somwang; Pawida Rungsee

Authors

Orada Somwang Maejo University
Pawida Rungsee Maejo University

Keywords:

Policy Implementation, Elderly Allowance, Public Policy

Abstract

This research article aims to 1. study the implementation of the elderly allowance policy in Lamae Subdistrict Municipality, 2. examine the problems and obstacles in its implementation, and 3. propose solutions to improve its execution. The study employed a qualitative research approach using in-depth interviews with 14 key informants and non-participant observations of activities organized for the elderly by the municipality.

The findings revealed that the policy was implemented I accordance with the Ministry of Interior’s 2023 regulations, providing a tiered monthly allowance to Thai citizens aged 60 and over who have no income or insufficient income. However, four main challenges were identified: budget constraints, public and elderly misunderstandings, policy-level issues, and personnel workload. The proposed solutions include increasing the allowance in line with the rising cost of living, promoting employment opportunities for early-stage elderly individuals (ages 60–69), enhancing public communication channels, encouraging the formation of elderly support groups, and organizing more community-based activities for senior citizens.

References

กรมสุขภาพจิต. (2563). ก้าวย่างของประเทศไทยสู่สังคมผู้สูงอายุอย่างสมบูรณ์แบบ. สืบค้น 1 มีนาคม 2568, จาก https://shorturl.asia/7g46P

เฉลิมพล แจ่มจันทร์. (2563). นโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุกับปัญหาความยากจนในผู้สูงอายุไทย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 40(3), 15-30.

ชลธิชา ตั้งอั้น. (2557). คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุในจังหวัดชุมพร. วารสารการวิจัยกาสะลองคำ, 8(2), 49-65.

เทศบาลตำบลละแม. (2568). สภาพทั่วไป. สืบค้น 4 มีนาคม 2568, จาก http://www.lamaecity.go.th/detail.php?id=61

นภาวรรณ พรมสวัสดิ์. (2567). ความพึงพอใจในการได้รับเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนตำบลกู่สวนแตง อำเภอบ้านใหม่ไชยพจน์ จังหวัดบุรีรัมย์.

วารสารการบริหารปกครองและนวัตกรรมสังคม วิทยาลัยกฎหมายและการปกครอง มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 1(1), 58-71.

เปรมกฤษ มนัสศิลา. (2567). การจัดสวัสดิการสังคมของผู้สูงอายุในเขตเทศบาลตำบลโนนสว่าง อำเภอเมือง จังหวัดบึงกาฬ. วารสาร มจร. พุทธปัญญาปริทรรศน์, 9(2), 79-90.

พรรณิภา อาษาพา และคณะ. (2561). พัฒนาการของนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุในประเทศไทย: การเปรียบเทียบกระบวนการกำหนดนโยบายสาธารณะ. วารสารการวิจัยการบริหารการพัฒนา, 8(2), 111-121.

ภังปกร เพชรน้อย. (2564). การประเมินผลโครงการสวัสดิการเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนตำบลบ้านทาน อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี. วารสารวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 4(2), 15-30.

มยุรี อนุมานราชธน. (2556). นโยบายสาธารณะ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.

วรเดช จันทรศร. (2562). ทฤษฎีการนำนโยบายสาธารณะไปปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สมาคมนักวิจัยมหาวิทยาลัยไทย.

วริศรา วงษ์วอน และฌาน เรืองธรรมสิงห์. (2563). ความพร้อมในการจ่ายเบี้ยผู้สูงอายุผ่านระบบจ่ายเงินอิเล็กทรอนิกส์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. วารสารวิชาการวิทยาลัยสันติพล, 6(1), 113-122.

สำนักข่าว Hfocus เจาะลึกระบบสุขภาพ. (2560). อีกไม่เกิน 15 ปี วัยทำงานแบกภาระเลี้ยงดูผู้สูงอายุ-เด็ก ส่งผลครอบครัวเครียด ค่าใช้จ่ายบาน. สืบค้น 4 มีนาคม 2568, จาก https://www.hfocus.org/content/2017/04/13801

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2567). การสำรวจประชากรผู้สูงอายุในประเทศไทย พ.ศ. 2567 ระดับจังหวัด. สืบค้น 3 มีนาคม 2568, จาก https://shorturl.asia/5Nmtr

สุรวี คำมีแก่น และศิวัช ศรีโภคางกุล. (2563). การดำเนินโครงการบูรณาการฐานข้อมูลสวัสดิการสังคม ด้านการจ่ายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุโดยตรงขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น อำเภอเมืองมุกดาหาร จังหวัดมุกดาหาร. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(4), 351-365.

อรวรรณ พุกลิ้ม. (2564). ประสิทธิผลการดำเนินงานตามนโยบายเบี้ยยังชีพผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนตำบลเขาล้าน อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสารวิชาการการจัดการภาครัฐและเอกชน, 3(2), 87-99.