กระแสการเมืองกับการตัดสินใจของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ในมิติทางพระพุทธศาสนา

ผู้แต่ง

  • พระครูสังฆรักษ์อธิวัฒน์ อธิวฑฺฒโน (วัตตะสิริชัย) วัดตะโหนดราย สมุทรสงคราม
  • พระครูสมุทรวชิรานุวัตร (ธนัญชัย อริญฺชโย) วัดเพชรสมุทรวรวิหาร สมุทรสงคราม
  • พระสมุห์กัมพล กิตฺติโก (บุญนิยม) วัดอินทาราม สมุทรสงคราม

คำสำคัญ:

กระแสการเมือง, การตัดสินใจเลือกตั้ง, พระพุทธศาสนา

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างกระแสการเมืองกับกระบวนการตัดสินใจของผู้มีสิทธิเลือกตั้งในสังคมประชาธิปไตยร่วมสมัย โดยมุ่งอธิบายบทบาทของการสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อมวลชนและสื่อดิจิทัล ซึ่งมีอิทธิพลต่อการรับรู้ อารมณ์ และกรอบความคิดทางการเมืองของประชาชนอย่างเข้มข้น การศึกษานี้ใช้การวิเคราะห์เอกสารและการสังเคราะห์แนวคิดทางรัฐศาสตร์ควบคู่กับหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา เพื่ออธิบายว่าการตัดสินใจเลือกตั้งมิได้ตั้งอยู่บนเหตุผลเชิงนโยบายเพียงอย่างเดียว หากแต่เป็นผลลัพธ์ของปฏิสัมพันธ์ระหว่างกระแสทางการเมือง อารมณ์สาธารณะ และโครงสร้างการสื่อสารในยุคดิจิทัล จากการศึกษาพบว่า กระแสการเมืองสามารถทำหน้าที่เป็นทั้งปัจจัยส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมือง และในขณะเดียวกันก็ลดทอนกระบวนการไตร่ตรองเชิงเหตุผลของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง โดยเฉพาะเมื่อการสื่อสารทางการเมืองเน้นการสร้างภาพลักษณ์ วาทกรรม และการปลุกเร้าอารมณ์มากกว่าการนำเสนอนโยบายอย่างรอบด้าน ในมิติทางพระพุทธศาสนา หลักโยนิโสมนสิการ สติ สัมปชัญญะ และสัมมาทิฏฐิ สามารถนำมาประยุกต์ใช้เป็นกรอบคิดเชิงปัญญาและจริยธรรม เพื่อช่วยให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งรู้เท่าทันกระแส แยกแยะสาระออกจากอารมณ์ และตระหนักถึงผลกระทบของการตัดสินใจเลือกตั้งต่อประโยชน์ส่วนรวม บทความเสนอว่า การบูรณาการกรอบคิดทางพระพุทธศาสนาเข้ากับการวิเคราะห์การเมืองร่วมสมัย ช่วยยกระดับคุณภาพของการตัดสินใจเลือกตั้ง และสนับสนุนการธำรงไว้ซึ่งระบอบประชาธิปไตยที่มีคุณภาพภายใต้สังคมที่ขับเคลื่อนด้วยสื่อและอารมณ์ในยุคดิจิทัล

เอกสารอ้างอิง

ชัยพงษ์ สำเนียง. (2564). การก่อตัวของกลุ่มทุนการเมืองในกระแสการพัฒนาภาคเหนือ. วารสารการเมืองการปกครอง, 11(2), 121-151.

พรรคประชาชน. (2568). แชร์สนั่นโชเชียล "4ระชาช6" ไอเดียประชาชน หนุนพรรคประชาชน 46. สืบค้น 10 มกราคม 2569, จาก https://shorturl.asia/2gwHI

พระครูเกษมวัชรดิตถ์ (เกษม ฐิติสมฺปนฺโน) และคณะ. (2565). การสื่อสารทางการเมืองกับวาทกรรมทางการเมืองในสังคมไทย. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. 2(5), 98-117.

พระครูพิสุทธิธรรมาภรณ์ (วิสุทธิ์ วิสุทฺธาจาโร). (2568). สื่อสังคมออนไลน์กับการสร้างวาทกรรมทางการเมือง: ผลกระทบต่อการรับรู้ความจริงของพลเมือง. วารสารวิชาการจินตาสิทธิ์, 3(2), 72-80.

พระชลญาณมุนี (สมโภช ธมฺมโภชฺโช). (2562). พระพุทธศาสนากับการเมือง. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 2(1), 40-55.

พระใบฎีกาพงษ์ศักดิ์ ขนฺติพโล. (2568). การเมืองกับสติปัญญาแห่งการสื่อสาร. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 8(4), 319–332.

พระมหาอานนท์ อคฺคปญฺโญ และคณะ. (2568). การสื่อสารทางการเมืองของรัฐบาลในภาวะวิกฤต. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 8(6), 376-386.

สัญญา เคณาภูมิ. (2564). การวิเคราะห์การกำหนดนโยบายสาธารณะในมิติทางรัฐศาสตร์. วารสารการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน, 28(2), 43-68.

อภิรัต ศิรินาวิน. (2567). การบูรณาการหลักคำสอนทางพระพุทธศาสนาเพื่อส่งเสริมจริยธรรมของผู้บริหารพรรคการเมืองในประเทศไทย. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 7(3), 104-115.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-02-25

รูปแบบการอ้างอิง

อธิวฑฺฒโน (วัตตะสิริชัย) พ., (ธนัญชัย อริญฺชโย) พ., & กิตฺติโก (บุญนิยม) พ. (2026). กระแสการเมืองกับการตัดสินใจของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ในมิติทางพระพุทธศาสนา. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 9(1), 207–221. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/bim/article/view/291649