กระแสการเมืองกับการตัดสินใจของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ในมิติทางพระพุทธศาสนา
คำสำคัญ:
กระแสการเมือง, การตัดสินใจเลือกตั้ง, พระพุทธศาสนาบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างกระแสการเมืองกับกระบวนการตัดสินใจของผู้มีสิทธิเลือกตั้งในสังคมประชาธิปไตยร่วมสมัย โดยมุ่งอธิบายบทบาทของการสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อมวลชนและสื่อดิจิทัล ซึ่งมีอิทธิพลต่อการรับรู้ อารมณ์ และกรอบความคิดทางการเมืองของประชาชนอย่างเข้มข้น การศึกษานี้ใช้การวิเคราะห์เอกสารและการสังเคราะห์แนวคิดทางรัฐศาสตร์ควบคู่กับหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา เพื่ออธิบายว่าการตัดสินใจเลือกตั้งมิได้ตั้งอยู่บนเหตุผลเชิงนโยบายเพียงอย่างเดียว หากแต่เป็นผลลัพธ์ของปฏิสัมพันธ์ระหว่างกระแสทางการเมือง อารมณ์สาธารณะ และโครงสร้างการสื่อสารในยุคดิจิทัล จากการศึกษาพบว่า กระแสการเมืองสามารถทำหน้าที่เป็นทั้งปัจจัยส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางการเมือง และในขณะเดียวกันก็ลดทอนกระบวนการไตร่ตรองเชิงเหตุผลของผู้มีสิทธิเลือกตั้ง โดยเฉพาะเมื่อการสื่อสารทางการเมืองเน้นการสร้างภาพลักษณ์ วาทกรรม และการปลุกเร้าอารมณ์มากกว่าการนำเสนอนโยบายอย่างรอบด้าน ในมิติทางพระพุทธศาสนา หลักโยนิโสมนสิการ สติ สัมปชัญญะ และสัมมาทิฏฐิ สามารถนำมาประยุกต์ใช้เป็นกรอบคิดเชิงปัญญาและจริยธรรม เพื่อช่วยให้ผู้มีสิทธิเลือกตั้งรู้เท่าทันกระแส แยกแยะสาระออกจากอารมณ์ และตระหนักถึงผลกระทบของการตัดสินใจเลือกตั้งต่อประโยชน์ส่วนรวม บทความเสนอว่า การบูรณาการกรอบคิดทางพระพุทธศาสนาเข้ากับการวิเคราะห์การเมืองร่วมสมัย ช่วยยกระดับคุณภาพของการตัดสินใจเลือกตั้ง และสนับสนุนการธำรงไว้ซึ่งระบอบประชาธิปไตยที่มีคุณภาพภายใต้สังคมที่ขับเคลื่อนด้วยสื่อและอารมณ์ในยุคดิจิทัล
เอกสารอ้างอิง
ชัยพงษ์ สำเนียง. (2564). การก่อตัวของกลุ่มทุนการเมืองในกระแสการพัฒนาภาคเหนือ. วารสารการเมืองการปกครอง, 11(2), 121-151.
พรรคประชาชน. (2568). แชร์สนั่นโชเชียล "4ระชาช6" ไอเดียประชาชน หนุนพรรคประชาชน 46. สืบค้น 10 มกราคม 2569, จาก https://shorturl.asia/2gwHI
พระครูเกษมวัชรดิตถ์ (เกษม ฐิติสมฺปนฺโน) และคณะ. (2565). การสื่อสารทางการเมืองกับวาทกรรมทางการเมืองในสังคมไทย. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย. 2(5), 98-117.
พระครูพิสุทธิธรรมาภรณ์ (วิสุทธิ์ วิสุทฺธาจาโร). (2568). สื่อสังคมออนไลน์กับการสร้างวาทกรรมทางการเมือง: ผลกระทบต่อการรับรู้ความจริงของพลเมือง. วารสารวิชาการจินตาสิทธิ์, 3(2), 72-80.
พระชลญาณมุนี (สมโภช ธมฺมโภชฺโช). (2562). พระพุทธศาสนากับการเมือง. วารสารรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 2(1), 40-55.
พระใบฎีกาพงษ์ศักดิ์ ขนฺติพโล. (2568). การเมืองกับสติปัญญาแห่งการสื่อสาร. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 8(4), 319–332.
พระมหาอานนท์ อคฺคปญฺโญ และคณะ. (2568). การสื่อสารทางการเมืองของรัฐบาลในภาวะวิกฤต. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 8(6), 376-386.
สัญญา เคณาภูมิ. (2564). การวิเคราะห์การกำหนดนโยบายสาธารณะในมิติทางรัฐศาสตร์. วารสารการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน, 28(2), 43-68.
อภิรัต ศิรินาวิน. (2567). การบูรณาการหลักคำสอนทางพระพุทธศาสนาเพื่อส่งเสริมจริยธรรมของผู้บริหารพรรคการเมืองในประเทศไทย. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 7(3), 104-115.


