กลไกพุทธวิธีและนวัตกรรมทางสังคมในการจัดการความขัดแย้ง ทางการเมืองไทยร่วมสมัย

ผู้แต่ง

  • พระวชิรวิทย์ วชิรญาโณ (ตากล้า) นักวิชาการอิสระ
  • ธัญสุดา วงค์ใจบุตร นักวิชาการอิสระ
  • นภดล ทินวัง นักวิชาการอิสระ
  • พัชรีญา ฟองจันตา นักวิชาการอิสระ

คำสำคัญ:

กลไกพุทธวิธี, นวัตกรรมทางสังคม, การจัดการความขัดแย้ง, การเมืองไทยร่วมสมัย

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มุ่งนำเสนอแนวทางการใช้กลไกพุทธวิธีและนวัตกรรมทางสังคมเพื่อจัดการความขัดแย้งทางการเมืองไทยร่วมสมัย ในบริบทที่ประเทศไทยกำลังเปลี่ยนผ่านสู่การเมืองสมัยใหม่ภายใต้อิทธิพลของโลกตะวันตก โดยเฉพาะอุดมการณ์เสรีประชาธิปไตยซึ่งสร้างกระบวนทัศน์ใหม่ให้ประชาชนตื่นตัวและตระหนักถึงสิทธิทางการเมืองมากขึ้น  การเปลี่ยนผ่านดังกล่าวนำมาซึ่งความท้าทายต่อโครงสร้างสังคมและวัฒนธรรมไทย มีพระพุทธศาสนา ทำหน้าที่หล่อหลอมวิถีชีวิต จริยธรรม และความรู้สึกร่วมทางวัฒนธรรมของประชาชนซึ่งพระพุทธศาสนามิได้จำกัดอยู่เพียงมิติทางศีลธรรม แต่ยังมีบทบาทเชิงโครงสร้างในการกำหนดทัศนคติ ค่านิยม และความสัมพันธ์ทางสังคม รวมถึงการควบคุมพฤติกรรมของสมาชิกในสังคม กลไกพุทธวิธี เช่น อธิกรณสมถะและสันติวิธี ทางพุทธศาสนา การจัดการความขัดแย้งทางการเมืองไทยร่วมสมัยต้องอาศัยทั้งกลไกพุทธวิธีที่นำหลักธรรมมาเป็นกระบวนการปฏิบัติ เช่น อธิกรณสมถะ สัมมาวาจา และ พรหมวิหาร เพื่อสร้างความเข้าใจและความไว้วางใจ ควบคู่กับ นวัตกรรมทางสังคมที่เปิดพื้นที่ให้ประชาชนมีส่วนร่วมผ่านสื่อดิจิทัลและกิจกรรมใหม่ ๆ แตกต่างจากอดีต  ที่พึ่งพาอำนาจรัฐเพียงอย่างเดียว การใช้หลักธรรมในการบริหารความขัดแย้ง จึงเป็นการสื่อสารด้วยเมตตาและเหตุผลแทนการบังคับ เมื่อบูรณาการเข้ากับนวัตกรรม ทางสังคมที่เน้นการมีส่วนร่วมของประชาชน จะช่วยสร้างกระบวนการจัดการความขัดแย้งทางการเมืองไทยร่วมสมัยอย่างสันติและยั่งยืน การผสมผสานองค์ความรู้ทางพระพุทธศาสนากับแนวคิดประชาธิปไตยเสรีนิยมจึงเป็นแนวทางสำคัญในการสร้างสมดุลระหว่างความเป็นไทยกับการเมืองสมัยใหม่ อันนำไปสู่การพัฒนาประชาธิปไตยที่มีรากฐานทางวัฒนธรรมและจริยธรรม พร้อมทั้งเป็นพลังสร้างสรรค์สังคม ที่ลดความเหลื่อมล้ำและเสริมสร้างความสมานฉันท์ในชาติ

เอกสารอ้างอิง

ณัฐภรณ์ สมภาร. (2566). การศึกษาและการวิเคราะห์หลักสาราณียธรรมกับการเสริมสร้างสันติวัฒนธรรมในสถานศึกษา. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์). จันทบุรี: มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.

ดนัยภัทร โภควณิช. (2563). ขอบเขตการใช้เสรีภาพในการแสดงออก : ศึกษากรณีการใช้ประทุษวาจา (Hate Speech). (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ:จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธนาคารโลก. (2562). ความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: ธนาคารโลก สำนักงานประเทศไทย.

ธีระชัย บุญมา. (2563). ผลกระทบของความขัดแย้งทางการเมืองต่อเศรษฐกิจและสังคมไทย. วารสารรัฐศาสตร์และการปกครอง, 7(2), 45–67.

พระครูกิตติพัฒนานุยุต (อธิวัฒน์ กิตฺติเมธี). (2562). บทบาทของอธิกรณสมถะ 7 ในการบริหารและระงับข้อขัดแย้งในคณะสงฆ์. วารสารนวพุทธศาสตร์, 1(2), 63–76.

พระปลัดระพิน พุทธสาโร. (2563). พุทธวิธีการสื่อสารเพื่อสันติตามแนวพุทธ. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา:มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส. (2553). พระพุทธศาสนาในฐานะเป็นรากฐานของสันติวิธีในสังคมไทยปัจจุบัน. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา), พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาอัสกรณ์ แตงดี. (2565). หลักพรหมวิหาร 4 กับคุณค่าของคนในสังคมไทย. วารสาร มจร บาลีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 8(1), 142–152.

พระสมุห์สันติ สุจิณฺโณ (พรมสงฆ์). (2567). การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของหลักสาราณียธรรมเพื่อสร้างความสามัคคี. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา), พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระโสภา ธมฺมทีโป. (2563). สันติวิธีกับการแก้ปัญหาความขัดแย้งในสังคม. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 3(1), 25-33.

พัชรินทร์ ปานประชา. (2565). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการส่งเสริมความเข้าใจทางการเมือง. วารสารการพัฒนาและการเมือง, 14(1), 90–110.

แพรวพรรณ ปานนุช และอัศวิน เนตรโพธิ์แก้ว. (2563). บทบาทของสัญลักษณ์หน้ากากกายฟอว์กส์ในการเคลื่อนไหวทางการเมืองของไทย. วารสารการเมืองการปกครอง, 10(1), 16-33.

ศรีศักร วัลลิโภดม. (2559). สังคมไทยกับความเป็นมนุษย์ที่เปลี่ยนไป. สืบค้น 21 สิงหาคม 2565, จาก https://lek-prapai.org/home/view.php?id=943,1

สมชาย ปรีชาศิลปกุล. (2561). การเมืองเชิงตุลาการและศาลรัฐธรรมนูญไทย (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.)

สมชาย ปรีชาศิลปกุล. (2557). การเมืองเรื่องกฎหมาย: ความรุนแรงเชิงโครงสร้างและ การจัดการความขัดแย้งในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน.

สุรศักดิ์ ศรีธรรมกุล. (2563). การเคลื่อนไหวทางสังคมในยุคดิจิทัล. วารสารมหาจุฬานา ครทรรศน์, 7(10), 85–97.

Habermas, J. (1984). The Theory of Communicative Action. Boston: Beacon Press.

Keohane, R. O., & Nye, J. S. (2000). Power and interdependence (3rd ed.). New York: Longman.

Mulgan, G. (2006). "The Process of Social Innovation." Innovations: Technology, Governance, Globalization, 1(2), 145-162.

Sen, A. (2009). The Idea of Justice. Harvard University Press.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-04-30

รูปแบบการอ้างอิง

วชิรญาโณ (ตากล้า) พ. ., วงค์ใจบุตร ธ. ., ทินวัง น. ., & ฟองจันตา พ. . (2026). กลไกพุทธวิธีและนวัตกรรมทางสังคมในการจัดการความขัดแย้ง ทางการเมืองไทยร่วมสมัย. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 9(2), 304–319. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/bim/article/view/293416