กลไกพุทธวิธีและนวัตกรรมทางสังคมในการจัดการความขัดแย้ง ทางการเมืองไทยร่วมสมัย
คำสำคัญ:
กลไกพุทธวิธี, นวัตกรรมทางสังคม, การจัดการความขัดแย้ง, การเมืองไทยร่วมสมัยบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งนำเสนอแนวทางการใช้กลไกพุทธวิธีและนวัตกรรมทางสังคมเพื่อจัดการความขัดแย้งทางการเมืองไทยร่วมสมัย ในบริบทที่ประเทศไทยกำลังเปลี่ยนผ่านสู่การเมืองสมัยใหม่ภายใต้อิทธิพลของโลกตะวันตก โดยเฉพาะอุดมการณ์เสรีประชาธิปไตยซึ่งสร้างกระบวนทัศน์ใหม่ให้ประชาชนตื่นตัวและตระหนักถึงสิทธิทางการเมืองมากขึ้น การเปลี่ยนผ่านดังกล่าวนำมาซึ่งความท้าทายต่อโครงสร้างสังคมและวัฒนธรรมไทย มีพระพุทธศาสนา ทำหน้าที่หล่อหลอมวิถีชีวิต จริยธรรม และความรู้สึกร่วมทางวัฒนธรรมของประชาชนซึ่งพระพุทธศาสนามิได้จำกัดอยู่เพียงมิติทางศีลธรรม แต่ยังมีบทบาทเชิงโครงสร้างในการกำหนดทัศนคติ ค่านิยม และความสัมพันธ์ทางสังคม รวมถึงการควบคุมพฤติกรรมของสมาชิกในสังคม กลไกพุทธวิธี เช่น อธิกรณสมถะและสันติวิธี ทางพุทธศาสนา การจัดการความขัดแย้งทางการเมืองไทยร่วมสมัยต้องอาศัยทั้งกลไกพุทธวิธีที่นำหลักธรรมมาเป็นกระบวนการปฏิบัติ เช่น อธิกรณสมถะ สัมมาวาจา และ พรหมวิหาร เพื่อสร้างความเข้าใจและความไว้วางใจ ควบคู่กับ นวัตกรรมทางสังคมที่เปิดพื้นที่ให้ประชาชนมีส่วนร่วมผ่านสื่อดิจิทัลและกิจกรรมใหม่ ๆ แตกต่างจากอดีต ที่พึ่งพาอำนาจรัฐเพียงอย่างเดียว การใช้หลักธรรมในการบริหารความขัดแย้ง จึงเป็นการสื่อสารด้วยเมตตาและเหตุผลแทนการบังคับ เมื่อบูรณาการเข้ากับนวัตกรรม ทางสังคมที่เน้นการมีส่วนร่วมของประชาชน จะช่วยสร้างกระบวนการจัดการความขัดแย้งทางการเมืองไทยร่วมสมัยอย่างสันติและยั่งยืน การผสมผสานองค์ความรู้ทางพระพุทธศาสนากับแนวคิดประชาธิปไตยเสรีนิยมจึงเป็นแนวทางสำคัญในการสร้างสมดุลระหว่างความเป็นไทยกับการเมืองสมัยใหม่ อันนำไปสู่การพัฒนาประชาธิปไตยที่มีรากฐานทางวัฒนธรรมและจริยธรรม พร้อมทั้งเป็นพลังสร้างสรรค์สังคม ที่ลดความเหลื่อมล้ำและเสริมสร้างความสมานฉันท์ในชาติ
เอกสารอ้างอิง
ณัฐภรณ์ สมภาร. (2566). การศึกษาและการวิเคราะห์หลักสาราณียธรรมกับการเสริมสร้างสันติวัฒนธรรมในสถานศึกษา. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์). จันทบุรี: มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
ดนัยภัทร โภควณิช. (2563). ขอบเขตการใช้เสรีภาพในการแสดงออก : ศึกษากรณีการใช้ประทุษวาจา (Hate Speech). (วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ:จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนาคารโลก. (2562). ความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: ธนาคารโลก สำนักงานประเทศไทย.
ธีระชัย บุญมา. (2563). ผลกระทบของความขัดแย้งทางการเมืองต่อเศรษฐกิจและสังคมไทย. วารสารรัฐศาสตร์และการปกครอง, 7(2), 45–67.
พระครูกิตติพัฒนานุยุต (อธิวัฒน์ กิตฺติเมธี). (2562). บทบาทของอธิกรณสมถะ 7 ในการบริหารและระงับข้อขัดแย้งในคณะสงฆ์. วารสารนวพุทธศาสตร์, 1(2), 63–76.
พระปลัดระพิน พุทธสาโร. (2563). พุทธวิธีการสื่อสารเพื่อสันติตามแนวพุทธ. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา:มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาหรรษา ธมฺมหาโส. (2553). พระพุทธศาสนาในฐานะเป็นรากฐานของสันติวิธีในสังคมไทยปัจจุบัน. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา), พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาอัสกรณ์ แตงดี. (2565). หลักพรหมวิหาร 4 กับคุณค่าของคนในสังคมไทย. วารสาร มจร บาลีศึกษาพุทธโฆสปริทรรศน์, 8(1), 142–152.
พระสมุห์สันติ สุจิณฺโณ (พรมสงฆ์). (2567). การวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของหลักสาราณียธรรมเพื่อสร้างความสามัคคี. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา), พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระโสภา ธมฺมทีโป. (2563). สันติวิธีกับการแก้ปัญหาความขัดแย้งในสังคม. วารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร, 3(1), 25-33.
พัชรินทร์ ปานประชา. (2565). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการส่งเสริมความเข้าใจทางการเมือง. วารสารการพัฒนาและการเมือง, 14(1), 90–110.
แพรวพรรณ ปานนุช และอัศวิน เนตรโพธิ์แก้ว. (2563). บทบาทของสัญลักษณ์หน้ากากกายฟอว์กส์ในการเคลื่อนไหวทางการเมืองของไทย. วารสารการเมืองการปกครอง, 10(1), 16-33.
ศรีศักร วัลลิโภดม. (2559). สังคมไทยกับความเป็นมนุษย์ที่เปลี่ยนไป. สืบค้น 21 สิงหาคม 2565, จาก https://lek-prapai.org/home/view.php?id=943,1
สมชาย ปรีชาศิลปกุล. (2561). การเมืองเชิงตุลาการและศาลรัฐธรรมนูญไทย (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.)
สมชาย ปรีชาศิลปกุล. (2557). การเมืองเรื่องกฎหมาย: ความรุนแรงเชิงโครงสร้างและ การจัดการความขัดแย้งในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน.
สุรศักดิ์ ศรีธรรมกุล. (2563). การเคลื่อนไหวทางสังคมในยุคดิจิทัล. วารสารมหาจุฬานา ครทรรศน์, 7(10), 85–97.
Habermas, J. (1984). The Theory of Communicative Action. Boston: Beacon Press.
Keohane, R. O., & Nye, J. S. (2000). Power and interdependence (3rd ed.). New York: Longman.
Mulgan, G. (2006). "The Process of Social Innovation." Innovations: Technology, Governance, Globalization, 1(2), 145-162.
Sen, A. (2009). The Idea of Justice. Harvard University Press.


