ประสิทธิภาพการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสังฆาธิการในตำบลละแม อำเภอละแม จังหวัดชุมพร

ผู้แต่ง

  • พระโสภณ โสภโณ คณะสังคมศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระอนุสรณ์ อนุตฺตโร คณะสังคมศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
  • พระครูเนกขัมมธรรมธาร คณะสังคมศาสตร์, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย

คำสำคัญ:

ประสิทธิภาพ, การเผยแผ่พระพุทธศาสนา, พระสังฆาธิการ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาระดับประสิทธิภาพการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสังฆาธิการตำบลละแม อำเภอละแม จังหวัดชุมพร2. ศึกษาปัญหาและอุปสรรคที่มีต่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสังฆาธิการตำบลละแม อำเภอละแม จังหวัดชุมพร และ 3. ศึกษาแนวทางการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสังฆาธิการตำบลละแม อำเภอละแม จังหวัดชุมพร เป็นการดำเนินการวิจัยแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงปริมาณ โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 386 คน และการวิจัยเชิงคุณภาพ เป็นการศึกษาจากเอกสาร แนวคิด ทฤษฎี และงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และภาคสนามด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก จากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 10 รูปหรือคน วิเคราะห์ข้อมูลแบบพรรณนาความ และสรุปเป็นความเรียง

ผลการวิจัยพบว่า 1. ประชาชนมีความคิดเห็นเกี่ยวกับประสิทธิภาพการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสังฆาธิการในตำบลละแม อำเภอละแม จังหวัดชุมพร โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก ( equation = 4.09, S.D.= 0.809) และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า อยู่ในระดับมากทุกด้าน 2. ปัญหาและอุปสรรคในการเผยแผ่เกิดจากข้อจำกัดด้านกระบวนการบริหารจัดการและรูปแบบการสื่อสารมากกว่าการขาดทรัพยากร การถ่ายทอดธรรมะยังใช้รูปแบบเดิมไม่สอดคล้องกับสังคมปัจจุบัน กิจกรรมขาดความต่อเนื่อง การเข้าถึงประชาชนไม่ทั่วถึง และการจัดเวลาไม่เหมาะสมกับวิถีชีวิตของชุมชน และ 3. แนวทางการเผยแผ่มุ่งเน้นการดำเนินงานอย่างเป็นระบบและสอดคล้องกับบริบทของชุมชน โดยพัฒนาในด้านคุณภาพ ปริมาณ และเวลา ด้านคุณภาพเน้นปรับเนื้อหาธรรมะและวิธีสื่อสารให้เข้าใจง่ายและเชื่อมโยงกับชีวิตร่วมสมัย ด้านปริมาณเน้นการวางแผนจัดกิจกรรมที่หลากหลายและกระจายสู่ชุมชนอย่างทั่วถึง ส่วนด้านเวลาให้กำหนดตารางกิจกรรมที่ชัดเจน สม่ำเสมอ และเหมาะสมกับวิถีชีวิตประชาชน พร้อมทั้งนำเทคโนโลยีมาใช้ในการประชาสัมพันธ์และสนับสนุนการดำเนินงาน เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในระดับชุมชน

เอกสารอ้างอิง

พระครูวิสิฐสรภาณ (กฤษณชัย สุชาโต). (2560). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาของสถานีวิทยุชุมชนวัดเนินมะคึกวนาราม ตำบลน้ำรึม อำเภอเมือง จังหวัดตาก (สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูสังฆรักษ์สาธร บุญเอก. (2558). พุทธวิธีการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ไทยในสมัยปัจจุบัน. นิตยสารเสียงธรรมจากมหายาน, 1(1), 1-14.

พระครูสุธรรมธีรานุยุต (ธีรศักดิ์ ธมฺมธีโร). (2564). ประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ อำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา (สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระนัฐพล สุธมฺโม (คลังสุภา). (2567). วิธีการเผยแผ่พระพุทธศาสนาตามหลัก 4 ส. เพื่อการพัฒนาพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนในอำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรี

(สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระปลัดพิสิทธิ์ ญาณิสฺสโร (ศรีแก้ว). (2567). ประสิทธิภาพการจัดการงานสาธารณสงเคราะห์ของพระสังฆาธิการในอำเภอคง จังหวัดนครราชสีมา (สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหารักชาติ ปุญฺญชโน (ลำบัติ). (2568). ประสิทธิภาพการบริหารจัดการศูนย์ศึกษาพระพุทธศาสนาวันอาทิตย์ของคณะสงฆ์อำเภอเมือง จังหวัดนครนายก (สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระวีระพงษ์ วีรธมฺโม (ช่วยประคอง). (2566). การพัฒนาศักยภาพการเผยแผ่พระพุทธศาสนาบนพื้นที่สูงของสำนักงานพระธรรมจาริกส่วนภูมิภาค จังหวัดเชียงใหม่ (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระสมุห์อุเทน สุทฺธิจาโค (ไพรเขียว). (2567). ประสิทธิภาพการบริหารจัดการวัดของเจ้าอาวาสในอำเภอสีดา จังหวัดนครราชสีมา (สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระอุดมวชิรนายก (ประทวน สุขวฑฺฒโน). (2568). ประสิทธิภาพการบริหารจัดการโรงเรียนการกุศลของวัดในพระพุทธศาสนา อำเภอเมือง จังหวัดนครนายก (สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ศิระ ภูมิภักดิ์. (2565). ประสิทธิภาพการบริหารจัดการกองทุนสวัสดิการชุมชนของเทศบาลตำบลศรีบัวบาน อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

สำนักทะเบียนราษฎร. (2568). จำนวนประชากร 2568. ชุมพร: เทศบาลตำบลละแม.

เสฐียรพงษ์ วรรณปก. (2540). พุทธวิธีสอนจากพระไตรปิฎก. กรุงเทพฯ: เพชรรุ่งการพิมพ์ จำกัด.

Best, J. W. (1981). Research in Education. New Jersey: Prentice Hall, Inc.

Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale. New York: Wiley & Son.

Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd ed.). New York: Harper and Row.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-30

รูปแบบการอ้างอิง

พระโสภณ โสภโณ, พระอนุสรณ์ อนุตฺตโร, & พระครูเนกขัมมธรรมธาร. (2026). ประสิทธิภาพการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสังฆาธิการในตำบลละแม อำเภอละแม จังหวัดชุมพร . วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 9(3), 57–69. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/bim/article/view/294566