การศึกษาแบบเรียนรวมในโรงเรียนประถมศึกษาในยุค AI: การนำนโยบายสู่การปฏิบัติในโลกพลิกผัน
คำสำคัญ:
การศึกษาแบบเรียนรวม, AI, การนำนโยบายสู่การปฏิบัติ, โลกพลิกผัน, โรงเรียนประถมศึกษาบทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์การจัดการศึกษาแบบเรียนรวมในโรงเรียนประถมศึกษาในยุค AI ภายใต้บริบทโลกพลิกผัน และเสนอแนวทางการขับเคลื่อนนโยบายสู่การปฏิบัติ โดยใช้การทบทวนวรรณกรรมเชิงวิชาการเป็นฐานในการสังเคราะห์องค์ความรู้ บทความบูรณาการแนวคิดสำคัญ ได้แก่ การศึกษาแบบเรียนรวม AI โลกยุคพลิกผัน และการนำนโยบายสู่การปฏิบัติ ผลการวิเคราะห์พบว่า แม้นโยบายการศึกษาของไทยจะให้ความสำคัญกับความเสมอภาค และการใช้เทคโนโลยีเพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษา แต่การดำเนินการในระดับสถานศึกษายังเผชิญกับข้อจำกัดด้านความพร้อมของครู ทรัพยากร และระบบสนับสนุน ส่งผลให้เกิดช่องว่างระหว่างนโยบายกับการปฏิบัติจริง ในขณะเดียวกัน ปัญญาประดิษฐ์มีศักยภาพในการสนับสนุนการเรียนรู้เฉพาะบุคคล และลดข้อจำกัดของการจัดการศึกษาแบบเรียนรวม หากมีการออกแบบนโยบาย และระบบการใช้อย่างเหมาะสม บทความเสนอแนวทางเชิงนโยบายในลักษณะบูรณาการหลายระดับ ได้แก่ ระดับนโยบาย (ระดับมหภาค) ระดับสถานศึกษา (ระดับกลาง) และระดับครู (ระดับจุลภาค) โดยเน้นการใช้ AI เป็นเครื่องมือในการสร้างความเสมอภาคทางการศึกษา การพัฒนาสมรรถนะครู และการสร้างระบบสนับสนุนที่ยืดหยุ่น ทั้งนี้ การขับเคลื่อนนโยบายจำเป็นต้องคำนึงถึงบริบทโลกที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว และยึดหลักความเป็นธรรมและจริยธรรมในการใช้เทคโนโลยี เพื่อให้สามารถพัฒนาระบบการศึกษาแบบเรียนรวมได้อย่างมีประสิทธิภาพและยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2569). นโยบายการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2569–2570. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2562). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธีระ รุญเจริญ. (2563). การบริหารสถานศึกษายุคปฏิรูปการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: ข้าวฟ่าง.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2561). เปลี่ยนผ่านการศึกษาสู่การศึกษาไทย 4.0 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
วรรณี แกมเกตุ. (2555). วิธีวิทยาการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2561). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Ainscow, M. (2005). Developing inclusive education systems: What are the levers for change. Journal of Educational Change, 6(2), 109–124.
Bennett, N., & Lemoine, G. J. (2014). What VUCA really means for you. Harvard Business Review, 92(1/2), 27-28.
Cascio, J. (2026). Facing the Age of Chaos: Introducing the BANI Framework. Retrieved May 7, 2026, from https://medium.com.
Hallahan, D. P., Kauffman, J. M., & Pullen, P. C. (2019). Exceptional learners: An introduction to special education (14th ed.). NJ: Pearson Education.
Holmes, W., Bialik, M., & Fadel, C. (2019). Artificial intelligence in education: Promises and implications for teaching and learning. Boston: Center for Curriculum Redesign.
Lipsky, M. (1980). Street-level bureaucracy: Dilemmas of the individual in public services. New York: Russell Sage Foundation.
Luckin, R., Holmes, W., Griffiths, M., & Forcier, L. B. (2016). Intelligence unleashed: An argument for AI in education. NJ: Pearson Education.
Sabatier, P. A. (1986). Top-down and bottom-up approaches to implementation research: A critical analysis and suggested synthesis. Journal of Public Policy, 6(1), 21–48.
Tomlinson, C. A. (2014). The differentiated classroom: Responding to the needs of all learners (2nd ed.). VA: ASCD.
