INCLUSIVE PRIMARY EDUCATION IN THE AI ERA: POLICY IMPLEMENTATION IN A DISRUPTIVE WORLD
Keywords:
Inclusive Education, AI, Policy Implementation, Disruptive World, Primary EducationAbstract
This academic article aimed to analyze inclusive education in primary schools in the era of artificial intelligence (AI) under a disruptive global context and to propose policy implementation approaches. The study employed a literature review to synthesize key concepts, including inclusive education, AI in education, VUCA/BANI world perspectives, and policy implementation. The findings revealed that although Thai educational policies emphasize equity and the integration of technology to enhance educational quality, practical implementation at the school level still faces challenges, particularly in terms of teacher readiness, resource limitations, and support systems. These challenges contribute to a gap between policy intentions and actual practices. At the same time, AI has significant potential to support personalized learning and enhance inclusive education by addressing diverse learner needs. However, its effectiveness depends on appropriate policy design and ethical implementation. The article proposed a multi-level policy framework encompassing macro (policy), meso (school), and micro (teacher) levels. It emphasized the use of AI as a tool to promote educational equity, the development of teacher competencies, and the establishment of flexible support systems. Furthermore, policy implementation must be adaptive to the rapidly changing global context while ensuring fairness, inclusivity, and ethical use of technology to ensure the effective and sustainable development of the inclusive education system.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2569). นโยบายการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2569–2570. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2562). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธีระ รุญเจริญ. (2563). การบริหารสถานศึกษายุคปฏิรูปการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: ข้าวฟ่าง.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2561). เปลี่ยนผ่านการศึกษาสู่การศึกษาไทย 4.0 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
วรรณี แกมเกตุ. (2555). วิธีวิทยาการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2561). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Ainscow, M. (2005). Developing inclusive education systems: What are the levers for change. Journal of Educational Change, 6(2), 109–124.
Bennett, N., & Lemoine, G. J. (2014). What VUCA really means for you. Harvard Business Review, 92(1/2), 27-28.
Cascio, J. (2026). Facing the Age of Chaos: Introducing the BANI Framework. Retrieved May 7, 2026, from https://medium.com.
Hallahan, D. P., Kauffman, J. M., & Pullen, P. C. (2019). Exceptional learners: An introduction to special education (14th ed.). NJ: Pearson Education.
Holmes, W., Bialik, M., & Fadel, C. (2019). Artificial intelligence in education: Promises and implications for teaching and learning. Boston: Center for Curriculum Redesign.
Lipsky, M. (1980). Street-level bureaucracy: Dilemmas of the individual in public services. New York: Russell Sage Foundation.
Luckin, R., Holmes, W., Griffiths, M., & Forcier, L. B. (2016). Intelligence unleashed: An argument for AI in education. NJ: Pearson Education.
Sabatier, P. A. (1986). Top-down and bottom-up approaches to implementation research: A critical analysis and suggested synthesis. Journal of Public Policy, 6(1), 21–48.
Tomlinson, C. A. (2014). The differentiated classroom: Responding to the needs of all learners (2nd ed.). VA: ASCD.
