พุทธบูรณาการเพื่อส่งเสริมการพัฒนาชุมชนของนักการเมืองท้องถิ่นในอำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
คำสำคัญ:
พุทธบูรณาการ, พละธรรม, การพัฒนาชุมชน, นักการเมืองท้องถิ่น, อำเภอวังน้อยบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาระดับการพัฒนาชุมชนของนักการเมืองท้องถิ่นในอำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 2. ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างหลักพละธรรมกับการพัฒนาชุมชนของนักการเมืองท้องถิ่นในอำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และ 3. ศึกษาพุทธบูรณาการเพื่อส่งเสริมการพัฒนาชุมชนของนักการเมืองท้องถิ่นในอำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงปริมาณใช้กลุ่มตัวอย่างผู้บริหาร สมาชิกสภา ผู้นำชุมชน และบุคคลากรเจ้าหน้าที่นักการเมืองท้องถิ่น จำนวน 198 คน โดยเครื่องมือการวิจัยได้ค่าของแบบสอบถาม เท่ากับ 0.976 ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 9 รูปหรือคน ประกอบด้วย 4 กลุ่ม คือ นักวิชาการด้านพระพุทธศาสนา นักวิชาการด้านรัฐศาสตร์ นักปกครองหรือผู้บริหารองค์กร และ ผู้บริหารระดับกลางวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับการพัฒนาชุมชนของนักการเมืองท้องถิ่นในอำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2. หลักพละธรรมมีความสัมพันธ์กับการพัฒนาชุมชนของนักการเมืองท้องถิ่นในอำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในระดับปานกลาง และ 3. พุทธบูรณาการเพื่อส่งเสริมการพัฒนาชุมชนของนักการเมืองท้องถิ่นในอำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ด้านปัญญาพละ กำลังแห่งปัญญา ผู้บริหารฝึกฝนตนเองให้มีความใฝ่รู้และใฝ่เรียนอยู่เสมอจนเกิดภูมิแห่งปัญญา คือ ความรู้รอบด้าน ฉลาดคิด ฉลาดทำอย่างสร้างสรรค์ การทำงาน และการดำเนินชีวิตจำเป็นที่จะต้องอาศัยกำลังแห่งปัญญาเพื่อเป็นเครื่องนำทางไปสู่จุดหมายหรือความสำเร็จ ด้านวิริยะพละ กำลังแห่งความขยันหมั่นเพียรความอดทน ผู้บริหารมีความขยันทำงานอย่างหนักมีความอุตสาหะ และความตั้งใจที่จะทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพื่อให้ประสบความสำเร็จ ด้านอนวัชพละ กำลังแห่งความสุจริต ผู้บริหารมีความซื่อสัตย์สุจริตปฏิบัติงานอย่างถูกต้อง ซื่อสัตย์ และซื่อตรงต่อผู้ร่วมงาน โดยไม่มีกระทำการอันทำผิดกฎหมาย หรือการละเมิดค่านิยมทางจริยธรรมใด ๆ ด้านสังคหะหละ กำลังแห่งการอนุเคราะห์การสงเคราะห์ ผู้บริหารจะต้องมีการสนับสนุน และช่วยเหลือผู้ร่วมงานที่อยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก
เอกสารอ้างอิง
เกียรติศักดิ์ สุขเหลือง. (2557). การพัฒนาภาวะผู้นำวิถีพุทธในยุคโลกาภิวัตน์ (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมภ์.
จำรัส เลาสัตย์. (2566). การจัดการน้ำแบบมีส่วนร่วมอย่างยั่งยืนขององค์การบริหารส่วนตำบลป่าซาง อำเภอดอกคำใต้ จังหวัดพะเยา (สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ธนกฤต ชัยเทวะกุล. (2567). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมบทบาทนักการเมืองท้องถิ่นในเทศบาลตำบลทับมา อำเภอเมือง จังหวัดระยอง (สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พรพิมล แก้วอ่อน. (2564). แนวทางการพัฒนาทักษะภาวะผู้นำในศตวรรษที่ 21 ตามหลักทุติยปาปณิกสูตรของผู้บริหารโรงเรียนในกลุ่มโรงเรียนฟ้าอุดม สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครสวรรค์ เขต 3 (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูใบฎีกาเขมปัตถ์ สุทฺธิธมฺโม (พิชญกิตติกุล). (2563). การบริหารการพัฒนาตามแนวทางของหลักพละ 4 ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอดอนเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรี (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระประสิทธิ์ สุเขธิโต (บุญหนา) และคณะ. (2564). ภาวะผู้นำผู้นำทางการเมืองของผู้นำท้องถิ่นในองค์การบริหารส่วนตำบลกุดน้ำใส อำเภอจัตุรัส จังหวัดชัยภูมิ. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม, 8(2), 67-80.
พระเทพโสภณ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2550). คุณธรรมสำหรับนักบริหาร. กรุงเทพฯ: ธรรมสภาและสถาบันบันลือธรรม.
พระพีระฉัตร พฺรหฺมสโร (เนื้อทอง). (2567). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมบทบาทนักการเมืองท้องถิ่นสำหรับการพัฒนาชุมชนในเทศบาลตำบลจักราช จังหวัดนครราชสีมา (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระไพศาล วิสาโล. (2546). พระพุทธศาสนาไทยในอนาคต แนวโน้มและทางออกจากวิกฤต. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
พระยุทธนา ชยเมธี. (2566). การมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นตามแนวพระพุทธศาสนาในตำบลบ้านโตก อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบูรณ์ (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย. (2560, 6 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก. หน้า 74.
สัมฤทธิ์ กางเพ็ง และสรายุทธ กันหลง. (2553). ภาวะผู้นำใฝ่บริการในองค์การ: แนวคิด หลักการ ทฤษฎีและงานวิจัย. ขอนแก่น: โรงพิมพ์คลังนานาวิทยา.
สำนักบริหารการทะเบียน กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. (2568). ระบบสถิติทางการทะเบียน: รายงานสถิติจำนวนประชากรและบ้านประจำปี พ.ศ. 2562. สืบค้น 28 มีนาคม 2568, จาก https://www.bora.dopa.go.th/home/
อำนาจ มลสิน. (2563). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงพุทธบูรณาการขององค์กรธุรกิจผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ญี่ปุ่นในนิคมอุตสาหกรรมอมตะนคร (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อิสรีย์ วรกุลชัยศรง (แก้วหาวงค์). (2566). การมีส่วนร่วมทางการเมืองในการเลือกตั้งทั่วไปของประชาชนกลุ่มชาติพันธุ์อำเภอฝาง จังหวัดเชียงใหม่ (สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Best, J. W. (1981). Research in Education (4th ed.). New Jersey: Prentice-Hall, Inc.
Reddin, W. J. (1970). Managerial Effectiveness. New York: McGraw-Hill.
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd ed.). New York: Harper and Row.
