THE EFFECTIVENESS OF MANAGEMENT IN LEARNING AND TEACHING BUDDHISM OF TEACHER MONKS IN SCHOOLS IN BAN TA KHUN DISTRICT, SURATTHANI PROVINCE
Keywords:
Effectiveness, Teaching Management, Buddhist StudiesAbstract
Objectives of this research article were: 1. To study the level ofstudents; opinions. 2. To compare students opinions and 3. To study the problems, obstacles, and suggestions for the development of Buddhism learning and teaching of in-schools moral teaching monks at Ban Ta Khun District, Surat Thani Province,conducted by the mixed research methods. The quantitativre research, data were collected from a sample of 249 people who were students in the schools at Ban Ta Khun District, Surat Thani Province. The research tool was a questionnaire. Data analysis using statistics, including percentage, mean, standard deviation and minferential statistics. The qualitative research, data were collected by in-depth-interviewing 10 key informants.
The results of the research were as follows: 1. The level of students’ opinions by overall, were at high level. 2. Students with different genders, ages, and grade levels, by overall had different opinions. Therefore, the research hypothesis was accepted. The students with different results in the Dhamma Studies examination, by overall, had no different opinions. Therefore, the research hypothesis was rejected. 3. Problems and obstacles: Moral teaching monks had less time to teach, lacked knowledge, skills, experience, students lacked moral knowledge, lacked concentration, and did not pay attention to study. And suggestions: There should be development guidelines, holding meetings, establishing committees, analyzed problems and solve them together to build a positive attitude and good relationships in class and adhere to the Tisikkha, threefold training principle and emphasized on knowledge with virtue.
References
กลุ่มสารสนเทศ. (2564). ข้อมูลนักเรียน ปีการศึกษา 2564. สืบค้น 21 กรกฎาคม 2564, จาก https://data.bopp-obec.info/emis
คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2554). สถิติเบื้องต้นและการวิจัย : Basic Statistics and Research. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ไชยยา เมืองแทน. (2561). การจัดการเรียนการสอนกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรมในการส่งเสริมคุณลักษณะอันพึงประสงค์ของนักเรียนมัธยมตอนต้นโรงเรียนธรรมบวรวิทยา จังหวัดสกลนคร (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนสังคมศึกษา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูบวรชัยวัฒน์ (วันชัย เมธิโก) และคณะ. (2562). ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อคุณลักษณะครูพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีธรรมาโศกราช จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(2), 1033-1034.
พระครูสมุห์ดิฐภูมิ จิรธมฺโม. (2561). สภาพการจัดการศึกษาธรรมศึกษาในอำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี (สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระทวีศักดิ์ เตชธโร. (2561). ประสิทธิภาพการจัดการการศึกษาธรรมศึกษาในโรงเรียนมัธยมศึกษาในอำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ (สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมปิฎก ป.อ.ปยุตฺโต. (2541). ทางสายอิสรภาพของการศึกษาไทย. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระปลัดอนุวัฒน์ อนาวิโล. (2561). ผลสัมฤทธิ์การสอนวิชาพระพุทธศาสนาของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย อําเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี (สารนิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาธวัชชัย วชิรปญฺโญฃ. (2561). การจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาผู้เรียนด้านความรับผิดชอบ ในการเรียน สาระสังคมศึกษาศาสนาและวัฒนธรรมระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย อำเภอท่าบ่อ จังหวัดหนองคาย (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนสังคมศึกษา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระอธิการกรีฑา จนฺทวํโส. (2559). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนการสอนวิชาพระพุทธศาสนาในโรงเรียนมัธยมศึกษา จังหวัดนครศรีธรรมราช (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
