[RETRACTED ARTICLE] รูปแบบการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสังฆาธิการ ในอำเภอพุนพิน จังหวัดสุราษฎร์ธานี

Phrakhupaladtharatit Asabhoo

Authors

Phrakhupaladtharatit Asabhoo Mahachulalongkornrajavityalaya University

Keywords:

Propagation, Patriarch, Propagation of Buddhism, Edification

Abstract

This research article aims to: Study the general conditions of disseminating Buddhism by ecclesiastical officers. Examine the process of developing the dissemination of Buddhism by ecclesiastical officers. Propose a model for the dissemination of Buddhism by ecclesiastical officers. The researcher collected data through in-depth interviews with 18 key informants. The primary research tool used was an in-depth interview guide. Inductive analysis was applied to interpret the data. The research findings present a model for the dissemination of Buddhism by ecclesiastical officers.

The research findings reveal the following: 1. General Conditions of Dissemination The strengths of Buddhist dissemination include systematic management, extensive knowledge of both secular and spiritual matters, and strong collaboration with government agencies and the Buddhist public. Weaknesses, however, stem from heavy workloads, a lack of specialized personnel, and limited use of technology. Opportunities lie in the growing adoption of communication technology by the monastic community and increased public awareness of moral values. Nevertheless, social change and persistent drug issues pose significant threats. 2. Development Process The dissemination process integrates training, lesson planning, and technological tools. Implementation involves following structured plans for preaching and utilizing communication technology. Continuous monitoring, behavioral assessments, and educational media development enhance learning and broaden the reach of Buddhist teachings. 3. Models of Dissemination Five models for dissemination were identified: 1. Preaching aligned with Dharma principles, incorporating current events and local dialects. 2. Teaching that promotes analytical thinking and ethical leadership. 3. Delivering concise, structured free-form lectures. 4. Leading meditative practices such as Samatha and Vipassana. 5. Using social media, computers, print materials, and radio broadcasts to expand reach.

References

พระครูธรรมคุต (สุทธิพจน์ สุทฺธิวจโน) และคณะ. (2566). NEXT NORMAL: แนวโน้มการเปลี่ยนแปลงวิถีทางสังคมของไทย. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 6(1), 137-158.

พระครูวิมลพัฒนกิจโกศล (ธนพล เขมปญฺโญ) . (2560). ผลสัมฤทธิ์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาในกลุ่มชาติพันธุ์ลีซูของพระธรรมจาริก. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(2), 15-28.

พระครูสมุห์ดิฐภูมิ จิรธมฺโม. (2564). รูปแบบการบริหารจัดการหน่วยอบรมประชนประจำตำบลของคณะสงฆ์จังหวัดสุราษฎร์ธานี (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูสังฆรักษ์พิทยา ญาณธโร. (2561). ศึกษาการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในประเทศไทยยุคดิจิทัล (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูสุทธิกิจโกศล (สมภพ สุวโจ). (2558). รูปแบบการเผยแผ่ของพระสังฆาธิการในจังหวัดนนทบุรี (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูสุนทรสารวาที (ทองดี ญาณสาโร). (2565). การเผยแผ่พระพุทธศาสนาเชิงรุกของพระสังฆาธิการอําเภอปากท่อ จังหวัดราชบุรี. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 5(1), 113-125.

พระจรูญ จนฺทูปโม. (2562). รูปแบบการพัฒนาการเทศนาของพระสงฆ์จังหวัดสมุทรปราการ (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2540). จาริกบุญ-จารึกธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สหธรรมิก จํากัด.

พระปลัดธีรภัทร์ นาถสีโล. (2564). การปฏิรูปกิจการพระพุทธศาสนาด้านการศึกษาโดยใช้หลักสังคหวัตถุ 4. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(7), 64-77.

ไพโรจน์ ดวงศรี. (2558). รูปแบบโครงสร้างองค์การ และบทบาทการบริหารงานของพระสังฆาธิการที่มีผลต่อการบริหารกิจการคณะสงฆ์ (วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.