DEVELOPMENT OF COMPETENCIES IN PROPAGATING BUDDHISM AMONG MONKS IN PHRA NAKHON SI AYUTTHAYA PROVINCE
Keywords:
Development, Capacity, Propagation, MonkAbstract
Buddhist art is the art related to Buddhism. It occurred to promote the spread of Buddhism and the practice of Dhamma principles, focusing on beauty hidden in the philosophy of material things, built to offer as an offering to Buddha. Buddhist art has great value in Thai society. The objectives of this academic article were to present Buddhist art in two dimensions: The origin of Buddhist art. and the value of Buddhist art in Thai society. It was found that Buddhist art had its origins in 4 types of Buddhist stupas, which are the roots of all stupas. It is an object of worship for Buddhists. This can be said to be the beginning of the creation of Buddhist art. It arose from respect and faith in the Lord Buddha.
The dimension of value was found that Buddhist art has value in terms of 1. spiritual value. All Buddhist arts are embedded with morality and teachings. Therefore, it has value in strengthening the mind to be calm, peaceful, and happy. 2. Economic value. Because Buddhist art is an important tourism product of Thailand. 3. Social value Buddhist arts are symbols of unity and harmony among people in society. 4. Cultural and traditional values. Buddhist arts are the important cultural heritage of the Thai nation. These two dimensions of Buddhist arts affected the faith of Thai Buddhists. and provided invaluable academic knowledge.
References
ประทวน วันนิจ และมนูญ สอนโพนงาม. (2565). วิกฤตวัฒนธรรม เปลี่ยนผ่านวิถีชีวิตสังคมไทยในยุคดิจิทัล. วารสารวนัมฎองแหรกพุทธศาสตรปริทรรศน์, 9(2), 117-126.
พระครูกิตติเขมาภิรม (ประจวบ เขมาภิรโต). (2562). รูปแบบการจัดการเผยแผ่พระพุทธศาสนาต้นแบบของคณะสงฆ์จังหวัดนนทบุรี (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูพิศิษฏ์ประชานาถ (ประยูร นนฺทิโย). (2563). สภาพทั่วไปการมีส่วนร่วมของพระสงฆ์ในการพัฒนาชุมชน จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 3(2), 50-59.
พระครูวิโรจน์อินทคุณ (เอกชัย อินฺทโชโต). (2562). การพัฒนาสมรรถนะเจ้าอาวาสตามหลักพุทธธรรมเพื่อการบริหารจัดการงานกิจการคณะสงฆ์ในจังหวัดจันทบุรี (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาการจัดการเชิงพุทธ. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระชลญาณมุนี (สมโภช ธมฺมโภชฺโช). (2565). การปรับตัวของพระสงฆ์รุ่นใหม่ในยุคของสังคมออนไลน์. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 11(1), 195-213.
พระศิระ จิตฺตสุโภ. (2564). พลังบวรสู่ความเข้มแข็งของชุมชนคุณธรรมต้นแบบวัดท่าขนุน อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี. วารสาร มจร กาญจนปริทรรศน์, 2(3), 187-198.
มนตรี สหชัยรุ่งเรือง. (2565). การพัฒนาสมรรถนะทางการบริหารเชิงพุทธของผู้ประกอบการธุรกิจให้บริการในยุคเศรษฐกิจดิจิทัลของจังหวัดชลบุรี (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาการจัดการเชิงพุทธ). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วารี โศกเตี้ย และคณะ, (2565). วัด : แหล่งการเรียนรู้ทางพระพุทธศาสนา. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 3(2), 68-77.
สมเจตน์ ผิวทองงาม. (2558). พุทธทาสภิกขุกับการแนะแนวทางการดำเนินชีวิต (Buddhadhasa Bhikkhu and Guidance of the ways to make living). วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 6(2), 175-208.
อำพล บุดดาสาร และคณะ. (2564). พระพุทธศาสนา : รากฐานการศึกษาไทยที่ควรหันมามอง. วารสารปณิธาน, 17(1), 81-100.
