BUDDHA-DHAMMA PRINCIPLES AND MODERN LIBERAL POLITICAL IDEOLOGY
Keywords:
Buddha Dhamma, Political Ideology, LiberalismAbstract
The purpose of this academic article is to analyze Buddha-dhamma that consistents with liberal political ideology that still has a role and importance today using the concept of liberalism which discusses Buddha-dhamma (Buddhist moral code), and political ideology and Buddhist moral codes that consistent with political ideology of liberalist. The Buddhist moral code that consistent with liberal political ideology includes: 1. individualism reckons that humans have to develop themselves in term of behavior and mind to flourish with morality in order to live in harmony with others. Therefore, it focuses on living together with others by using morality to lead conduct. Buddhism rejects egotism or autocracy but gives importance to meritocracy and considers Dhamma to be greater than anything else, 2. giving importance to freedom of action, speech and thinking by using wisdom to consider and ponder, 3. giving importance to reasons for considering things based on relationship of causes and factors, 4. giving importance to equality, no division of classes, castes, or races, 5. giving importance to tolerance and endurance, 6. giving importance to consensus, such as using meritocracy government with a discipline as a prophet after the Buddha passed away, and 7. using the principles of constitutionalism, which in Buddhism is equivalent to discipline that adhered as monastic practices with the aim to make the group peaceful. Buddhist moral codes are therefore a principle to solve social problems as it can control human behaviors not to harass others. It creates peace in both individual and social levels by having people adhere to Dhamma at the top of everything which is consistent with the liberal political ideology.
References
กัณฑ์พงษ์ นามเสน่ห์. (2559). การปรับใช้หลักพรหมวิหาร 4 กับการบริหารบุคลากร, Journal of Roi Kaensarn Academi, 1(2), 38-49.
กิตติทัศน์ ผกาทอง. (2561). อุดมการณ์ทางการเมืองในสังคมประชาธิปไตย. สืบค้น 18 สิงหาคม 2567, จาก http://pbs.mcu.ac.th/wp-content/uploads/2018/05/17.-อุดมการณ์-206-215.pdf
คูณ โทขันธ์. (2545). พุทธศาสนากับสังคมและวัฒนธรรมไทย. ขอนแก่น: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
เจษฎา ทองขาว. (2560). พระพุทธศาสนากับศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ : ท่าทีและการปฏิบัติต่อทาส. วารสารนิติสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 10(2), 81-110.
พชรวัฒน์ เส้นทอง. (2562). อุดมการณ์ทางการเมือง : อุดมการณ์ทางการเมืองไทย. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 13(3), 230-248.
พระครูโกศลศาสนวงศ์ (เสือน มนฺตีวํโส). (2560). บทบาทการปกครองคณะสงฆ์ของพระสังฆาธิการในอำเภอขุนหาญ จังหวัดศรีสะเกษ. สืบค้น 18 สิงหาคม 2567, จาก https://ssk.mcu.ac.th/wp-content/uploads/2017/08/บทความ-อ.พระโกศลศาสนวงศ์.pdf
พระครูใบฏีกาหัสดี กิตตินนฺโท. (2565). ไตรสิกขา : ศาสตร์แห่งการพัฒนาเส้นทางชีวิต, วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(2), 105-110.
พระครูปลัดเกษฎา ผาทอง และคณะ. (2562). พุทธธรรม ภูมิปัญญาท้องถิ่นและกิจกรรมบริการทางสังคมกับปัญหาการดื่มสุรา : กรณีศึกษากลุ่มเยาวชนในจังหวัดหนองคาย (รายงานการวิจัย). หนองคาย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูสุชาติกาญจนวงศ์ (ชานนท์ จาครโต). (2559). การประยุกต์หลักขันติธรรมเพื่อการเสริมสร้างสังคมสันติสุข. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 1(1), 13-22.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2552). พุทธธรรม ฉบับปรับปรุงและขยายความ (พิมพ์ครั้งที่ 11). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
______. (2558). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 30). กรุงเทพฯ: มูลนิธิธรรมทานกุศลจิต.
พระไพศาล วิสาโล. (2546). พุทธศาสนาไทยในอนาคต : แนวโน้มและทางออกจากวิกฤต. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโกมลคีมทอง.
พระมหาพูนศักดิ์ วชิรวํโส. (2561). แนวคิดปัจเจกนิยมในพุทธปรัชญาเถรวาท. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 5(2), 247-260.
พระสุทิน จกฺกวโร และคณะ. (2563). การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมสุขภาวะของชมุชนบ้านหนองบัว อำเภออาจสามารถ จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตร้อยเอ็ด, 9(2), 495-505.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วุฒิชัย ไชยวุฒิ. (2558). แนวคิดที่ว่าด้วย “ฉันทานุมัติ” และ “การเป็นตัวแทน” ในนิยายและเรื่องสั้นของชาติ กอบจิตติ. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 6(1-2), 5-24.
สมเกียรติ วันทะนะ. (2551). อุดมการณ์ทางการเมืองร่วมสมัย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์อักษรข้าวสวย.
สมนึก จันทร์โสดา และคณะ. (2565). เสรีนิยมกับพลังอำนาจใหม่ของการเมืองในศตวรรษที่ 21. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 6(2), 552-565.
สมพงศ์ ชูมาก. (2522). อุดมการณ์เสรีนิยมและโครงสร้างทางสังคมและเศรษฐกิจในระบอบเสรีประชาธิปไตย. วารสารอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 2(2), 29-56.
สมภาร พรมทา. (2548). พุทธปรัชญา : มนุษย์ สังคม และปัญหาจริยศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 2) กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สวาท ฮาดภักดี และคณะ. (2561). การเมืองการปกครองตามแนวพระพุทธศาสนา, วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 5(1), 96-108.
สุพัฒนพงศ์ แย้มอิ่ม. (2565). รัฐศาสตร์ : การค้นคว้าและวิธีการศึกษา. นครศรีธรรมราช: ประยูรการพิมพ์.
สุภัจฉรี สตอยเชฟ. (2564). มองพัฒนาการทางการเมืองระหว่างประเทศผ่านเสรีนิยมคลาสสิกและเสรีนิยมใหม่. สืบค้น 18 สิงหาคม 2567, จาก https://www.senate.go.th/view/1/ข่าวสารวุฒิสภา/โครงการเอกสารวิชาการ/7005/TH-TH
Dahl, R. A. (1989). Democracy and its critics. New Haven: Yale University Press.
Donnelly, J. (2013). Universal human rights in theory and practice (3rd ed.). Ithaca, NY: Cornell University Press.
Heywood, A. (1992). Political Ideologies: An Introduction by Andrew Heywood, Palgrave MacMillan. Retrieved August 18, 2024, from https://www.goodreads.com/book/show/679718.Political _Ideologies
Kymlicka, W. (1995). Multicultural Citizenship A Liberal Theory of Minority Right. Oxford: Oxford University Press.
Nussbaum, M. C. (2011). Creating capabilities: The human development approach. Harvard, MA: Harvard University Press.
Rawls, J. (1971). A theory of justice. Harvard, MA: Harvard University Press.
