THE ROLE OF POLITICAL COMMUNICATION IN CREATING UNDERSTANDING AND STIMULATING PUBLIC PARTICIPATION IN DEMOCRATIC SYSTEMS
Keywords:
Political Communication, Public Participation, Political UnderstandingAbstract
This article aims to study the role of political communication in fostering understanding and encouraging public participation in democratic systems. Political communication is a vital process that influences public knowledge, understanding, and attitudes toward government actions and policies. In the modern era, communication through mass media, social media, and online platforms is swift and easily accessible, making political communication a key tool in disseminating information and raising public awareness of political engagement.
The article is divided into three main sections. The first section explains the concept and importance of political communication as a tool for providing accurate, transparent, and neutral information to the public, which helps them understand policies and leadership decisions. It also analyzes how political communication impacts public confidence in political systems and governments. The second section discusses the mechanisms and forms of effective political communication, such as the use of mass media and social media to disseminate information, explain policies, and communicate with the public. These methods help create accurate and clear understanding of policies and government actions. The final section analyzes the relationship between political communication and public participation in political expression, such as voting and involvement in shaping public policy directions. The article emphasizes that effective political communication promotes transparency and trust in the political system and serves as a key factor in encouraging public participation in democratic processes.
References
คมสันต์ บัวติ๊บ และจันทนา สุทธิจารี. (2561). การเมืองในการกำหนดนโยบายสาธารณะ: กรณีศึกษานโยบายด้าน โครงสร้างพื้นฐานขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอแห่งหนึ่ง ในเขตจังหวัดภาคเหนือตอนล่าง. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 9(1), 1-28.
ทิศนา แขมมณี. (2553). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ : ด่านสุทธาการพิมพ์.
ไทย พีบีเอส. (2566). ทำไม ? “เรา” ต้องมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตย. สืบค้น 6 พฤศจิกายน 2567, จาก https://shorturl.asia/f91Sg
พระครูใบฎีกาวิชาญ วิสุทโธ. (2565). การสื่อสารทางการเมืองในยุคดิจิทัล. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 6(1), 109-120.
พระสังวาน เขมปญฺโญ และคณะ. (2565). การสื่อสารทางการเมือง. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 7(3), 357-368.
พัททดล เสวตวรรณ และพระครูอุทัยกิจพิพัฒน์. (2565). การสื่อสารทางการเมืองของนักการเมือง. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 8(2), 377-389.
วุฒิพร ลิ้มวราภัส และสุวิชา เป้าอารีย์. (2563). กระบวนการมีส่วนร่วมทางการเมืองผ่านสื่อออนไลน์: กรณีศึกษา โพสต์ทูเดย์ และแนวหน้า. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์, 6(2), 106-118.
อรุณ ขยันหา และกิรติกาญจน์ สดากร. (2563). การพัฒนากระบวนการมีส่วนร่วมของประชาชนในสังคมไทยผ่านแนวคิดการสื่อสารทางการเมืองเพื่อการเสริมสร้างสุขภาวะที่ดีของชุมชน. HUSO Journal of Humanities and Social Sciences, 4(1), 90-105.
Grunig, J. E. (2006). Furnishing the Edifice: Ongoing Research on Public Relations as a Strategic Management Function. Journal of Public Relations Research, 18(2), 151-176.
Held, D. (2006). Models of Democracy (3rd ed.). Stanford University Press.
Lazarfeld, P. et al. (1944). The People’s Choice. New York: Columbia University Press.
Maxwell, E. et al. (1972). The Agenda-Setting Function of Mass Media. The Public Opinion Quarterly, 32(6), 176-187.
McCombs, M. E & Shaw, D. L. (1972) The agenda-setting function of mass media. Public Opinion Quarterly, 36(2), 105-117.
Neumann, N. E. (2004). The Spiral of Silence and the Social Nature of Man. In Lynda Lee Kaid (ed.). Handbook of political communication research. pp. 347-348. USA: Lawrence Erlbaum Associates.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of Innovations (5th ed.). New York: Free Press.
