VACISUCARITA DHAMMA APPLICATION FOR PROMOTING LOCAL POLITICIAN’S POLITICAL COMMUNICATION TOWARDS PEOPLE AT MUANG DISTRICT IN PHICHIT PROVINCE
Keywords:
Vacisucarita, Political Communication, Local LeaderAbstract
Objectives of this research article were: 1. To examine the level of political communication by local leaders toward the people at Mueang District, Phichit Province; 2. To compare the political communication of local leaders toward the people at Mueang District, Phichit Province, classified by personal factors; and 3. To propose the application of Vacasucarita-dhamma to enhance the political communication of local leaders toward the people at Mueang District, Phichit Province, conducted by the mixed research methods. The quantitative part, data were collected using questionnaires from 400 samples, the residents of Mueang District, Phichit Province, aged 18 years and above. The data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, t-test, and F-test. The qualitative research, data were collected by, in-depth interviewing 10 key informants, and the data were analyzed using descriptive content interpretation.
The research findings revealed that: 1. The overall level of political communication by local leaders toward the people at Mueang District, Phichit Province was at moderate level. 2. Comparison of political communication based on personal factors showed no significant differences among people of different genders, ages, and educational levels, thus rejecting the set research hypothesis. 3. The application of Buddhist principles to enhance political communication included: 1. Musavada; abstaining from false speech, which emphasized honest and straightforward communication. 2. Pisunavaca; abstaining from divisive speech, which called for sincerity and goodwill in communication. 3. Pharusavaca; abstaining from harsh speech, which involved using polite language that fosters respect and trust in the leader; and 4. Sampappalapa; abstaining from idle chatter, which encouraged speaking with meaningful and beneficial content.
References
กระทรวงสาธารณะสุข. (2566). จำนวนประชากรในอำเภอเมืองพิจิตร จังหวัดพิจิตร. สืบค้น 2 กันยายน 2566, จาก http://www.ppho.go.th/webppho/
เบญญาภา จิตมั่นคงภักดี และธวัชชา เดชสุภา. (2561). การใช้วจีสุจริตของผู้บริหารโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญศึกษา ในจังหวัดนครราชสีมา (สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พงศ์พัฒน์ จิตตานุรักษ์. (2561). ตัวชี้วัดสุจริตธรรมการปฏิบัติงานที่ปลอดการทุจริตขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทย: กรณีศึกษาเทศบาลตำบลบ้านกลาง จังหวัดลำพูน (รายงานการวิจัย). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระกฤษฎายุทธ ธมฺมวโร. (2564). การมีส่วนร่วมทางการเมืองภาคพลเมืองในการทวงผืนป่าดอยสุเทพ (ป่าแหว่ง) จังหวัดเชียงใหม่ (สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระครูศรีปรีชากร (เลื่อน บุญยงค์). (2561). แนวทางการสื่อสารเชิงพุทธเพื่อสันติสุขในสังคมไทย (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระปลัดคณิศร ขนฺติพโล. (2564). การมีส่วนร่วมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของประชาชนในเขตบางกอกใหญ่ กรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2565). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 61). กรุงเทพฯ: มูลนิธิการศึกษาเพื่อสันติภาพ พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต).
พระมหาทัศพงษ์ ชยเมธี. (2563). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในการปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอเทพสถิต จังหวัดชัยภูมิ (สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาพิพัฒน์ ฐิตธมฺโม. (2565). การประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมการสื่อสารของนักการเมืองไทย (สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระอนุรักษ์ อนุรกฺขิโต (รัฐธรรม). (2561). การศึกษาวิเคราะห์ประโยชน์ของสัมมาวาจาในสถาบันครอบครัวของนักเรียนโรงเรียนกัลยาณีศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพุทธปรัชญา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
ศักดิ์ชัย จันทนา. (2564). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนตำบลเปร็ง อำเภอบางบ่อ จังหวัดสมุทรปราการ (สารนิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสหวิทยาการเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
อภิญญา ดิสสะมาน. (2557). การปฏิรูปประเทศไทยกับทางออกวิกฤตการเมืองไทย. วารสารการปฏิรูปประเทศไทยทางออกวิกฤติการเมือง, 1(1), 15-30.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Tokyo: Aoyama Gakuin University.


