MONASTERY ARCHITECTURE CONSERVATION OF MONASTERIES AT BANG PA-IN DISTRICT IN PHRA NAKHON SI AYUTTHAYA PROVINCE
Keywords:
Conservation, Architecture, Bang Pa-In DistrictAbstract
Objectives of this research were: 1. To study the general condition of monastery architectural conservation, 2. To examine the factors influencing the conservation of monastery architecture, and 3. To propose strategies for conserving monasteries architecture at Bang Pa-In District, Phra Nakhon Si Ayutthaya Province. The research employed a mixed-methods approach. The quantitative study used a questionnaire with a reliability coefficient of 0.97, administered to a sample of 194 respondents. The statistical analyses included frequency, percentage, mean, standard deviation, and multiple regression analysis. The qualitative study collected data through in-depth interviewing 10 key informants and analyzed data by the content descriptive interpretation.
The findings revealed that: 1. The overall condition of monastery architectural conservation at Bang Pa-In District was at the highest level (=4.53, S.D.=0.50); 2. Factors influencing the conservation included the 4M management principles, which had a statistically significant effect at the 0.01 level with 86.2%, and the Iddhipada 4 principles, which had a statistically significant effect at the 0.01 level with 73.5 percent; and 3. The conservation of monastery architecture encompassed four aspects: 1. maintenance, 2. protection, 3. stability enhancement, and 4. utilization. Monitoring damage and reviewing plans were considered as acts of care and protection. When deterioration was found, repairs or structural reinforcement were conducted using materials similar to the original, implemented systematically and transparently. Any new constructions were planned with consideration for practical use, through collaborative meetings with relevant agencies and the community, to ensure the long-term durability of the monasteries architecture.
References
ธธนา กมลนรากิธรักษา และสุพิชชา โตวิวิชญ์. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างการมีส่วนร่วมของประชาชนกับการอนุรักษ์และพัฒนาที่ยั่งยืน. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 17(1), 248-265.
ธนุตม์ น้อยพานิช. (2567). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของบุคลากรสาธารณสุข อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 6(2), 46-57.
นิพนธ์ พฤกษากิจ. (2564). การจัดการทรัพยากรเพื่อการอนุรักษ์วัด (พิมพ์ครั้งที่ 4). พระนครศรีอยุธยา: สำนักการพิมพ์กรุงศรีอยุธยา.
พระครูสมุห์โกศล พทฺธสีโล และพระสุธีวีรบัณฑิต (โชว์ ทสฺสนีโย). (2568). การบริหารจัดการงานสาธารณูปการของวัดในอำเภอบ้านนาสาร จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 8(2), 43-54.
พระครูสมุห์พูลสวัสดิ์ ฐิตสีโล. (2565). การอนุรักษ์พุทธสถานของวัดในอำเภอมหาราช จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 8(3), 99-112.
พระครูสิทธิปัญญากร (ทองลอย ธนปญฺโญ) และคณะ. (2566). แนวทางการอนุรักษ์โบราณสถานทางพระพุทธศาสนาของพระสังฆาธิการในจังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารวิจยวิชาการ, 6(1), 15-28.
พระครูสุกิจพัฒนวิธาน (เอนก นิมฺมโท). (2565). การบริหารจัดการเพื่อการอนุรักษ์ประติมากรรมภายในวัด อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 8(4), 119-132.
พระมหาเดชาธร สุภชโย และศิริโรจน์ นามเสนา. (2564). การมีส่วนร่วมของพระสงฆ์ในการอนุรักษ์เมืองมรดกโลกหลวงพระบาง สาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว. วารสารวิจัยวิชาการ, 4(2), 41-48.
พระมหาทองทวี ชินวํโส. (2567). รูปแบบการอนุรักษ์พุทธสถานของวัดในจังหวัดพระนครศรีอยุธยาอย่างยั่งยืน. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 8(1), 109-126.
พระเมธีวัชรญาณบัณฑิต (ชินภัทร ฉินฺนาลโย) และประเสริฐ ธิลาว. (2568). การพัฒนาการจัดการศาสนสถานของวัดเพื่อเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดราชบุรี. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 8(3), 81-92.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมคิด บางโม. (2545). องค์การและการจัดการ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: วิทยพัฒน์.
สันติ เล็กสุขุม. (2555). ศิลปะสุโขทัย (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
สำนักงานเจ้าคณะอำเภอบางปะอิน. (2563). บัญชีสำรวจพระภิกษุสามเณร ประจำปี 2563. พระนครศรีอยุธยา: สำนักงานเจ้าคณะอำเภอบางปะอิน.
สุดารัตน์ ประมุท. (2568). ประสิทธิภาพการบริหารจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในอำเภอกาญจนดิษฐ์ จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ, 8(5), 126-139.
สุภัทรา แสงเดือน. (2561). วัดในอำเภอบางปะอินและบทบาททางประวัติศาสตร์. ปทุมธานี: สำนักการพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุรพล สุยะพรหม และสุทธิรัก ศรีจันทร์เพ็ญ. (2553). ระเบียบวิธีวิจัยทางการจัดการ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.


