STRENGTHENING THE CORE COMPETENCIES OF TEACHERS AND LOCAL EDUCATIONAL PERSONNEL BASED ON THE PRINCIPLE OF PALADHAMMA
Keywords:
Core Competencies, Local Government Organizations, PaladhammaAbstract
This article presents guidelines for enhancing the core competencies of local education personnel, including teachers and educational staff, based on the principles of Paltham (five spiritual powers). These competencies play a crucial role in improving the quality of educational management and in developing learners in alignment with societal changes and educational reforms. The five spiritual powers, or Paltham, include Saddha-pala (faith), Viriya-pala (effort), Sati-pala (mindfulness), Samadhi-pala (concentration), and Panna-pala (wisdom). They can be integrated to develop five key competencies of teachers and educational personnel: 1. Achievement-oriented work, which emphasizes confidence in one’s role and perseverance, leading to effective planning, monitoring, and performance improvement; 2. Quality service, focusing on carefulness, politeness, understanding of service recipients, and a conscientious and willing attitude; 3. Self-development, through continuous learning, research, and the application of appropriate knowledge or innovations to enhance work quality; 4. Teamwork, which requires emotional regulation, active listening, mutual understanding, trust, respect, and team cohesion; and 5. Professional ethics and conduct, emphasizing adherence to ethical principles and professional ideals, and serving as a role model for learners and society.
References
กรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น. (2553). มาตรฐานการจัดการศึกษา. กรุงเทพฯ: กระทรวงมหาดไทย.
กฤตยากร ลดาวัลย์. (2563). การจัดการศึกษาท้องถิ่นสู่การพัฒนาอย่างยั่งยืน. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 20(4), 209-216.
กลุ่มงานยุทธศาสตร์การพัฒนาการจัดการศึกษาท้องถิ่น. (2566). แผนพัฒนาการศึกษาท้องถิ่น (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น.
ณรงค์วิทย์ แสนทอง. (2560). Competency ทำง่ายกว่า ได้ผลดีกว่า. นนทบุรี: ธิงค์ บียอนด์ บุ๊คส์.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. (2545, 19 ธันวาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 119 ตอนที่ 123 ก. หน้า 16-21.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542. (2542, 19 สิงหาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก. หน้า 1-23.
พิมพ์พันธ์ เดชะคุปต์ และพรทิพย์ แข็งขัน. (2551). รายงานการวิจัยสมรรถนะครูและแนวทางพัฒนาครูในสังคมที่เปลี่ยนแปลง. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วนิดา ภูวนารถนุรักษ์. (2552). สมรรถนะครูไทย. วารสารรามคำแหง, 26(5), 69-79.
วศิน โกมุท. (2558). การจัดการศึกษาขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการเพิ่มโอกาสการศึกษาของกลุ่มผู้ด้อยโอกาส (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสหวิทยาการ). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สำนักงานแม่กองธรรมสนามหลวง. (2558). หลักสูตรธรรมศึกษา ขั้นตรี ฉบับปรับปรุง พุทธศักราช 2557. นครปฐม: โรงพิมพ์มหามกุฎราชวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2551). รายงานการติดตามการจัดการศึกษาขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ปี 2551. กรุงเทพฯ: บริษัท เพลิน สตูดิโอ จำกัด.
สำนักพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2553). คู่มือประเมินสมรรถนะครู (ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
McClelland, C. D. (1973). Testing for competence rather than for “intelligence.” American Psychologist, 28(1), 1-14.
