ภาวะผู้นำดิจิทัลเชิงพุทธ: รูปแบบนวัตกรรมการบริหารสถานศึกษาพระปริยัติธรรมในยุคพลิกผัน

Phrakhrupariyatthammakit  (Manoch Tnongkhamphan)

Authors

Phrakhrupariyatthammakit (Manoch Tnongkhamphan) Independent Scholar

Keywords:

Buddhist Digital Leadership, Administrative Innovation Model, Sappurisa-dhamma 7, Phrapariyattidhamma School

Abstract

Objectives of this academic article aimed to present the concept of integrating Buddhist principles with modern science, focusing on Buddhist digital leadership among administrators of Buddhist monastic schools, general education section, amidst disruptive changes. This study used documentary research to analyze and synthesize knowledge. Buddhist digital leadership is related to Saptapuriṣa-dhamma, the seven virtues of a good person, which serve as ethical shields and strategic compasses guiding administrators in adopting innovation. Applying the seven virtues enables administrators to analyze the causes and effects of technology, assess readiness and allocate resources appropriately, and implement actions effectively while understanding the diverse needs of personnel. The synthesis of new knowledge leads to the creation of a "three-dimensional model of educational school administration innovation," comprising: a dimension of informed vision, a dimension of balanced resource management, and a dimension of compassionate network and human resource management. This innovative model enhances educational modernization while sustainably preserving the monastic identity and Buddhist tradition.

References

จิตรกร จันทร์สุข และจีรนันท์ วัชรกุล. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับความเป็นองค์กรแห่งนวัตกรรม (การค้นคว้าอิสระมหาบัณฑิต). พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ชิษณุพงศ์ เข็มนาค. (2564). แนวทางการพัฒนาการบริหารระบบสารสนเทศเพื่อการบริหารการศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ทินกร บัวชู และทิพภาพร บัวชู. (2562). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารครุศาสตร์สาร, 13(2), 285-294.

พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2546). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมบัณฑิต (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2561). การศึกษาในยุคศตวรรษที่ 21: มุมมองเชิงพุทธ. พระนครศรีอยุธยา: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระราชบัญญัติการศึกษาพระปริยัติธรรม พ.ศ. 2562. (2562, 16 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนที่ 50 ก. หน้า 1-10.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วิกานดา จิรพุทธกร. (2565). สมรรถนะทางเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา. วารสารการศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, 12(3), 17-26.

วิรากร เจริญเชื้อ. (2564). ภาวะผู้นำดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบึงกาฬ. (วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารจัดการการศึกษา). สกลนคร : มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.

สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2561). การศึกษาเพื่ออารยธรรมที่ยั่งยืน (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: มูลนิธิการศึกษาเพื่อสันติภาพ.

สุกัญญา แช่มช้อย. (2562). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล: แนวคิด ทฤษฎี และการปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Antonopoulou, H., Halkiopoulos, C., Barlou, O., & Boutsinas, B. (2021). Transformational leadership and digital skills in higher education institutes: During the COVID-19 pandemic. Emerging Science Journal, 5(1), 1-15.

Karakose, T., Polat, H., & Papadakis, S. (2021). Examining teachers' perspectives on school principals' digital leadership roles and technology capabilities during the COVID-19 pandemic. Sustainability, 13(23), 1-20.

Sheninger, E. C. (2014). Digital leadership: Changing paradigms for changing times. Corwin Press.