BUDDHIST LEADERSHIP BASED ON THE DUTIYA PĀPAṆIKADHAMMA OF LOCAL ADMINISTRATORS IN DON CHA-EM SUBDISTRICT THA MAKA DISTRICT KANCHANABURI PROVINCE
Keywords:
Buddhist Leadership, Dutiya-Pāpaṇika-dhamma, Local AdministratorsAbstract
Objectives of this research article were: 1. To study the level of leadership among local administrators; 2. To examine the relationship between the principles of Pāpaṇika-dhamma and leadership; and 3. To propose guidelines for Buddhist leadership among local administrators at Don Cha-em Subdistrict, Tha Maka District, Kanchanaburi Province, conducted by the mixed methods research. The quantitative research involved a sample of 382 respondents, with a reliability coefficient of 0.770. The data were analyzed using descriptive statistics, multiple regression analysis, and Pearson’s product-moment correlation coefficient. The qualitative research, data were collected by in-depth interviewing 12 key informants, and were analyzed using descriptive content interpretation.
The findings revealed that: 1. The overall level of leadership was high (= 4.00, S.D. = 0.38). When considered by aspect, general knowledge for work performance had the highest mean and was at a high level (
= 4.17, S.D. = 0.52), followed by knowledge and specific skills for each position (
= 4.00, S.D. = 0.44), personal qualifications (
= 3.89, S.D. = 0.57), morality, virtue, and ethics (
= 3.57, S.D. = 0.49), and administration (
= 2.59, S.D. = 0.57), respectively. 2. The relationship between Pāpaṇikadhamma and leadership was statistically significant at the 0.01 level. Overall, there was a very low level of correlation (R = .032). General knowledge for work performance had a low positive correlation (r = .338**), while knowledge and specific skills for each position had a very low positive correlation (r = .145**). Administration, personal qualifications, and morality, virtue, and ethics had very low negative correlations (r = -.209**, -.061**, and -.046**, respectively). 3. Buddhist leadership based on Pāpaṇikadhamma indicated that leaders possessed knowledge and skills appropriate to their responsibilities, were capable of effective coordination, established good relationships with others, and demonstrated social responsibility.
References
เติมศักดิ์ ทองอินทร์. (2567). การประยุกต์ใช้หลักทุติยปาปณิกธรรมเพื่อการพัฒนาภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่น ในจังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 7(3), 114–129.
พระณรงค์ วุฑฺฒิเมธี (สังขวิจิตร). (2556). การบริหารจัดการตามหลักทุติยปาปณิกสูตรของบริษัท เอ็นอีซี อินฟอนเทียร์ (ไทย) จำกัด (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พิศณุพงศ์ กล้ากสิกิจ. (2562). ต้นแบบการพัฒนาประสิทธิผลการบริหารจดัการกองทุนหมู่บ้านและชุมชนเมืองในจังหวัดกำแพงเพชร (ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้งประจำจังหวัดกาญจนบุรี. (2567). ข้อมูลสำนักงาน คณะกรรมการการเลือกตั้งประจำจังหวัดกาญจนบุรี. สืบค้น 21 เมษายน 2569. จาก https://www.ect.go.th/kanchanaburi?utm_source=chatgpt.com
Bass, B. M., & Riggio, R. E. (2006). Transformational leadership. New Jersey: Lawrence Erlbaum Associates.
Brown, M. E., & Treviño, L. K. (2006). Ethical leadership: A review and future directions. The Leadership Quarterly, 17(6), 595–616.
Cronbach, Lee J., (1984). Essentials of psychological testing (4th ed.). New York: Harper & Row.
Denhardt, J. V. & Denhardt. R. B. (2015). The new public service: Serving. not steering. New York: Routledge.
Northouse, P. G. (2021). Leadership: Theory and practice (9th ed.). California: SAGE Publications.
Yamane, T. (1967). Statistics: An Introductory Analysis (2nd ed.). New York: Harper and Row.
Yukl, G. (2020). Leadership in organizations. Boston: Pearson Education, Inc.
