APPLICATION OF BUDDHIST PRINCIPLES TO PROMOTE THE QUALITY OF PUBLIC SERVICE OF THE PRAWET DISTRICT OFFICE, BANGKOK
Keywords:
Public Service Delivery, Citizens, Four Saṅgahavatthu PrinciplesAbstract
The objectives of this research article were: 1. to study the level of public service delivery; 2. to examine the relationship between the Four Saṅgahavatthu principles and public service delivery; and 3. to propose guidelines for applying Buddhist principles to enhance public service delivery at Prawet District Office, Bangkok Metropolitan Administration. This study employed a mixed-methods research design. The quantitative research involved a sample of 399 respondents. Data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, and Pearson’s Product-Moment Correlation Coefficient. The qualitative research employed in-depth interviews with 9 key informants.
The research findings revealed that: 1. the overall level of public service delivery based on the Four Saṅgahavatthu principles was at a high level ( = 4.05); 2. the relationship between the Four Saṅgahavatthu principles and public service delivery at Prawet District Office, Bangkok Metropolitan Administration, showed a very high positive correlation overall; (R = .937) and 3. the application of the Four Saṅgahavatthu principles to enhance the quality of public service delivery at Prawet District Office resulted in effective, equitable, accurate, and fair services. Services were delivered promptly, on time, and continuously in accordance with citizens’ needs, thereby maximizing benefits for service recipients.
References
งานนโยบายและแผน สำนักปลัดองค์การบริหารส่วนตำบลวัดประดู่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. (2567). แผนพัฒนาท้องถิ่น (พ.ศ. 2566-2570) องค์การบริหารส่วนตำบลวัดประดู่. สืบค้น 7 กันยายน 2567, จาก https://watpradoo.go.th/public/แผนพัฒนาท้องถิ่น/
ณัฏฐ์ชนนจ์ ภูจอมจิตร. (2564). ประสิทธิผลการให้บริการประชาชนด้านโครงสร้างพื้นฐานขององค์การบริหารส่วนตำบลพยอม อำเภอวังน้อย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 4(1), 1-15.
นัยนา ศรีโมครา และคณะ. (2566). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อส่งเสริมคุณภาพการให้บริการประชาชนของเทศบาลตำบลหนองผึ้ง อำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่. วารสารสันติสุขปริทรรศน์, 4(1), 40-54.
พระครูกิตติพลาธร (กัด กิตฺติธโร). (2562). รูปแบบการพัฒนาชีวิตด้วยหลักสังคหวัตถุ 4 ของกลุ่มชาติพันธุ์ในจังหวัดศรีสะเกษ. (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธีระพงษ์ ธีรงฺกุโร และคณะ. (2565). การบูรณาการหลักพุทธธรรมเพื่อการให้บริการประชาชนของสำนักงานเขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(4), 190-201.
พระมหาวินัย สิริภทฺโท (แช่มสายทอง). (2561). การบูรณาการหลักมนุษยสัมพันธ์กับหลักสังคหวัตถุ 4 ของผู้บริหารโรงเรียน (ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระราชกฤษฎีกา ว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี พ.ศ. 2546. (2546, 9 ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 120 ตอนที่ 100 ก. หน้า 16.
มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกฉบับภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลกรณราชวิทยาลัย.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560. (2560, 6 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก. หน้า 74-75.
Bidhya Bowornwathana. (2003). Country Report Governance Reform in Thailand: Question able Assumptions. Uncertain Outcomes. Thai Journal of Public Administration, 1(1), 189-213.
Millet John D. (1954). Management in the Public Service. New York: McGraw-Hill.
Taro Yamane. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd Ed.). New York: Harper & Row.
