DIGITAL INNOVATION FOR TEMPLE MANAGEMENT IN THE 21ST CENTURY IN THE BANGKOK METROPOLITAN AREA
Keywords:
Innovation, Digital, Monastery managementAbstract
Objectives of this research article were: 1. To examine opinions regarding digital innovation in monastery administration in the 21st century; and 2. To compare digital innovation in monastery administration in the 21st century based on the characteristics of the Sangha, namely years of ordination (Pansa), age, general education qualifications, Dhamma-Pali education (Pali division), Dhamma-Pali education (Dhamma division), and Sangha sect affiliation. This study employed quantitative research methods. The sample consisted of 400 Buddhist monks residing in the Bangkok area. A questionnaire with a reliability coefficient of 0.811 served as the research instrument. Data were analyzed using percentage, mean, standard deviation, and one-way analysis of variance (One-way ANOVA).
The research findings were: 1. Opinions regarding digital innovation revealed that the majority of monks residing in the Bangkok area had 10–20 years of monkhood (265 monks), were aged 41–50 years (201 monks), held a bachelor’s degree in general education (252 monks), had completed 4–6 grades of the Pali Studies curriculum (212 monks), had attained the the first level of Dhamma Scholar (Nak Tham Ek) (192 monks), and belonged to the Maha Nikaya sect (310 monks). The overall level of opinion regarding digital innovation in temple management in the 21st century was found to be high. 2. A comparison of digital innovations for temple management in the 21st century, classified by age, revealed a statistically significant difference at the .01 level. A comparison of digital innovations in monastery management in the 21st century categorized by years of monkhood, general educational background, and Dhamma-Vinaya education (Pali and Dhamma divisions) revealed no statistically significant differences indicating that digital innovation played a crucial role in enhancing the efficiency of monastery administration, particularly regarding communication, service provision, information dissemination, and internal organizational management. Monasteries should promote the adoption of digital technologies in ways that are appropriate for their specific contexts.
References
ธนพล ก่อฐานะ. (2555). นวัตกรรมการจัดการ. สืบค้น 15 มีนาคม 2569, จาก https://www.gotoknow.org/posts/506666.
พระครูสังฆรักษ์สำราญ คำศรี และพระมหาวิโรจน์ ธาระพุฒ. (2567). แนวทางการบริหารจัดการงานสาธารณูปการตามโครงการวัด ประชา รัฐ สร้างสุข ของคณะสงฆ์เขตตลิ่งชัน กรุงเทพมหานคร. วารสารนวัตกรรมการจัดการศึกษาและการวิจัย, 6(4), 911–918.
พระจิราวิตย์ ฐิตญาโณ (มนัส ธีระบุตร) และพินิจ แกล้วเกษตรกรณ์. (2568). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารกิจการคณะสงฆ์ กรณีศึกษา: วัดในเขตพระนคร กรุงเทพมหานคร. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม, 12(1), 1–14.
พระเทพคุณาภรณ์ (โสภณ โสภณจิตฺโต) และคณะ. (2566). การพัฒนาศักยภาพการบริหารจัดการศาสนสมบัติของวัดในกรุงเทพมหานคร. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 12(4), 53–62.
พระมหาชาตรี เชื้อบุญจันทร์ (ชาตรี เชื้อบุญจันทร์) และคณะ. (2567). แนวทางการจัดการองค์กรคณะสงฆ์ในประเทศไทย ภายใต้หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม, 11(2), 1–18.
พระมหาบุญโฮม ปริปุณฺณสีโล (ไชยฤทธิ์). (2564). การปกครองคณะสงฆ์ไทยสมัยต่าง ๆ. สืบค้น 15 มีนาคม 2569, จาก http://www.mahabunhome.com/song_pokkrong.html
พระมหาสมชาย ขนฺติสรโณ (มะลิซ้อน) และพระราชวัชรสารบัณฑิต (ประสาร จนฺทสาโร). (2567). รูปแบบการบริหารจัดการวัดเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในกรุงเทพมหานคร. วารสารสหวิทยาการนวัตกรรมปริทรรศน์, 7(6), 136–151.
พระมหาอัครพงษ์ พูลผล. (2561). แนวทางการพัฒนาการบริหารกิจการคณะสงฆ์สังกัดมหานิกายของเจ้าอาวาสในจังหวัดชุมพร. (สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์). สุราษฎร์ธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
สำนักงานนวัตกรรมแห่งชาติ. (2563). องค์ความรู้นวัตกรรม. สืบค้น 15 มีนาคม 2569, จาก https://www.nia.or.th/service/innovation-intelligence
สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ.(2564). สรุปจำนวนวัด. สืบค้น 3 เมษายน 2569, จาก https://www.onab.go.th/th/content/category/index/id/805
สิรภัทร อาวอร่ามรัศมิ์ และคณะ. (2562). ยุทธศาสตร์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาของสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ ในทศวรรษหน้า (พ.ศ. 2559 - 2568). วารสารบัณฑิตศาส์น มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 17(1), 1–13.
Cronbach, L. J. (1970). Essentials of Psychological Testing. New York: Harper & Row.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
