ประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ในตำบลบ้านโพ อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
คำสำคัญ:
ประสิทธิผล, การเผยแผ่พระพุทธศาสนา, พระสงฆ์บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ระดับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ตำบลบ้านโพ อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 2. ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ตำบลบ้านโพ อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา และ 3. นำเสนอประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ตำบลบ้านโพ อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา รูปแบบการวิจัยผสานวิธี
การวิจัยเชิงปริมาณ ได้กลุ่มตัวอย่างจำนวน 275 คน เก็บข้อมูลแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติ การวิจัยเชิงคุณภาพเก็บข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 10 รูปหรือคน ใช้การวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนา สรุปเป็นความเรียง
ผลการวิจัยพบว่า 1. ระดับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ตำบลบ้านโพ อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พบว่า ด้านการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ด้านพุทธวิธีการสอน และด้านประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนา โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลางทุกด้าน ตามลำดับ 2. ปัจจัยการเผยแผ่พระพุทธศาสนา และปัจจัยพุทธวิธีการสอนมีอิทธิพลร่วมกันต่อประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ตำบลบ้านโพ อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.01 โดยองค์ประกอบทั้งหมดของปัจจัยการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ร่วมกันอธิบายความผันแปรของประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ตำบลบ้านโพ อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ได้ร้อย 41.40 ปัจจัยพุทธวิธีการสอน ร่วมกันอธิบายความผันแปรของประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ตำบลบ้านโพ อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ได้ร้อยและ 34.40 จึงยอมรับสมมติฐานที่ตั้งไว้ และ 3. ประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ตำบลบ้านโพ อำเภอบางปะอิน จังหวัดพระนครศรีอยุธยา พบว่า ด้านการเผยแผ่พระพุทธศาสนา พระสงฆ์ส่วนใหญ่มีความรู้ความเข้าใจในพระไตรปิฎกและหลักพระธรรมวินัย ด้านด้านพุทธวิธีการสอน พระสงฆ์ อธิบายหลักธรรมให้เข้าใจง่ายและเห็นภาพชัดเจน มีพุทธวิธีการสอนปลูกศรัทธากระตุ้นแรงจูงใจที่จะปฏิบัติธรรมด้วยตนเอง ด้านประสิทธิผลการเผยแผ่พระพุทธศาสนา แสดงให้เห็นถึงประโยชน์สูงสุด ทั้งต่อบุคคล ครอบครัว ชุมชน และสังคม
เอกสารอ้างอิง
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2540). ไอที : ภายใต้วัฒนธรรมแห่งปัญญา (ศาสนากับยุคโลกาภิวัตน์) (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระมหาฉัตรชัย สุฉตฺตชโย. (2566). การเผยแผ่พระพุทธศาสนา ผ่านวรรณกรรมทางพระพุทธศาสนา ฉบับมุขปาฐะ. วารสารพุทธจิตวิทยา, 8(3), 462–469.
พระมหานิกร ฐานุตฺตโร และคณะ. (2562). ประสิทธิผลการพัฒนาการจัดการศึกษาของโรงเรียนพระปริยัติธรรมแผนกบาลี ในเขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 15. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 8(3), 73–85.
พระมหาสุริยา อภิวฑฺฒโน. (2564). ประสิทธิผลการบริหารจัดการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในเขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 11. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 6(3), 251–263.
พระเมธีธรรมภรณ์ (ประยูร ธมมฺจิตฺโต). (2539). พระพุทธศาสนาในยุคโลกาภิวัตน์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธรรม.
พระสมุห์คมกฤษ เผ่ากันทะ และสุรเชษฐ์ ชิระมณี. (2562). กลยุทธ์ในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระนักเทศน์ในเขตอำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา.วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี, 9(3), 140–147.
เสฐียรพงษ์ วรรณปก. (2540). พุทธวิธีสอนจากพระไตรปิฎก. กรุงเทพฯ: บริษัท เพชรรุ่งการพิมพ์ จำกัด.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). New York: Harper and Row.
