แนวทางการเสริมสร้างศักยภาพเยาวชนในการส่งเสริมธุรกิจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในกรุงเทพมหานคร
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาลักษณะและรูปแบบของการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในกรุงเทพมหานคร 2) ศึกษากระบวนการพัฒนาศักยภาพของเยาวชนในการส่งเสริมธุรกิจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในกรุงเทพมหานคร และ 3) เสนอแนวทางการเสริมสร้างศักยภาพเยาวชนในการส่งเสริมธุรกิจท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในกรุงเทพมหานคร เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีแบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้างเป็นเครื่องมือการวิจัย ใช้กับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 18 คน แบ่งออกเป็น 4 กลุ่มหลัก ได้แก่ 1) คณาจารย์สาขาวิชาการท่องเที่ยว 2) มัคคุเทศก์ 3) นักศึกษาสาขาวิชาการท่องเที่ยว และ 4) นักท่องเที่ยว จำนวน 8 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาลักษณะและข้อสรุปร่วม
ผลการวิจัยพบว่าฺ
1. ลักษณะและรูปแบบการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในกรุงเทพมหานคร เน้นการสร้างประสบการณ์เรียนรู้เชิงลึกและการมีส่วนร่วมของนักท่องเที่ยวผ่านกิจกรรมที่สะท้อน
2. อัตลักษณ์ย่านดั้งเดิม เช่น การเรียนรู้หัตถกรรม การแต่งกายพื้นเมือง การรับประทานอาหารท้องถิ่น และการแลกเปลี่ยนเรียนรู้วิถีชีวิตกับชุมชน กระบวนการพัฒนาศักยภาพเยาวชนเป็นกระบวนการเชิงระบบที่ครอบคลุม 4 ขั้นตอน ได้แก่ ปัจจัยนำเข้า กระบวนการ ปัจจัยนำออก และผลลัพธ์ โดยเน้นการหล่อหลอมความรู้ ทักษะ ความสามารถ และทัศนคติ ผ่านการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ในพื้นที่จริง ผลลัพธ์สำคัญคือเยาวชนเกิดความภาคภูมิใจในอัตลักษณ์ท้องถิ่น มีทักษะการสื่อสารภาษาต่างประเทศและการบริหารจัดการกลุ่มนักท่องเที่ยว และสามารถเชื่อมโยงการท่องเที่ยวกับระบบเศรษฐกิจชุมชนได้อย่างยั่งยืน
3. แนวทางการเสริมสร้างศักยภาพเยาวชน มุ่งเน้นการบูรณาการมิติขีดความสามารถรายบุคคล เข้ากับการขับเคลื่อนระบบนิเวศการท่องเที่ยว 5 ด้าน เพื่อเติมเต็มห่วงโซ่อุปทาน ในฐานะผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชนรุ่นใหม่และผู้สร้างสรรค์คอนเทนต์ องค์ความรู้ใหม่จากการวิจัยชี้ว่า ความสำเร็จเกิดจากการบูรณาการปัจจัย 5 มิติ ได้แก่ บุคลากร กระบวนการ สภาพแวดล้อม นโยบาย และเทคโนโลยี โดยมีนโยบายเป็นจุดคอขวดที่ต้องได้รับการปลดล็อก และมีเทคโนโลยีเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาสำคัญ ผ่านการประยุกต์ใช้แพลตฟอร์มจัดการข้อมูล การพัฒนาแอปพลิเคชันนำเที่ยวเสมือนจริง และสื่อดิจิทัลเพื่อการสื่อความหมาย เพื่อขับเคลื่อนธุรกิจการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในกรุงเทพมหานครได้อย่างมีประสิทธิภาพและยั่งยืน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เพื่อให้เป็นไปตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องลงลายมือชื่อในแบบฟอร์มใบมอบลิขสิทธิ์บทความ ให้แก่วารสารฯ พร้อมกับบทความต้นฉบับที่ได้แก้ไขครั้งสุดท้าย นอกจากนี้ ผู้นิพนธ์ทุกท่านต้องยืนยันว่าบทความ ต้นฉบับที่ส่งมาตีพิมพ์นั้น ได้ส่งมาตีพิมพ์เฉพาะในวารสาร วิชาการธรรม ทรรศน์ เพียงแห่งเดียวเท่านั้น หากมีการใช้ ภาพหรือตารางของผู้นิพนธ์อื่นที่ปรากฏในสิ่งตีพิมพ์อื่นมาแล้ว ผู้นิพนธ์ต้องขออนุญาตเจ้าของลิขสิทธิ์ก่อน พร้อมทั้ง แสดงหนังสือที่ได้รับการยินยอมต่อบรรณาธิการ ก่อนที่บทความจะได้รับการตีพิมพ์เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2567). สถิตินักท่องเที่ยวและรายได้จากการท่องเที่ยวรายจังหวัด ปี 2566. เข้าถึงได้จาก https://mots.go.th
กระทรวงแรงงาน. (2566). รายงานผลการวิเคราะห์ข้อมูลอุปสงค์และอุปทานแรงงาน กรุงเทพมหานคร ปี 2566. กรุงเทพฯ: กองวิจัยตลาดแรงงาน กรมการจัดงาน กระทรวงแรงงาน.
เกวลิน งามพิริยกร, สุวิชาน พัฒนาไพรวัลย์ และวัฒนชัย ขวาลําธาร. (2567). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมด้วยยุวมัคคุเทศก์โดยชุมชนมีส่วนร่วมของ. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 8(12), 198-210. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JSC/article/view/278990
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566-2570). กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
ชณัฎฐ์ พงศ์ธราธิก, สุมนรตรี นิ่มเนติพันธ์ และอนันต์ มาลารัตน์. (2564). การพัฒนากลยุทธ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 6(3), 77-91. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmbr/article/view/256405
นริศรา เกตวัลห์. (2563). ปัญหาในการพัฒนาทักษะภาษาไทยของมัคคุเทศก์เยาวชนเพื่อการสื่อสารอัตลักษณ์วัฒนธรรมและส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม: กรณีศึกษาโรงเรียนวัดบัวโรย. วารสารวิจัยและวิชาการทางศิลปศาสตร์, 20(1), 40-51. https://doi.org/10.14456/arjla.2025.3
บังอร ทองสุข, ศิริกมล นาคะ และประดิษฐ์ สุวรรณรัตน์. (2565). การพัฒนาสมรรถนะมัคคุเทศก์ผ่านการฝึกอบรมการท่องเที่ยวโดยชุมชนจังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิชาการท่องเที่ยวและอุตสาหกรรมการบริการ, 4(1), 45-58.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิชาการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
ปรียานันท์ โพธิ์ศิรวัฒน์ และชะลอรัตน์ ศิริเขตรกรณ์ (2567) รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนลุ่มแม่น้ำสะแกกรัง จังหวัดอุทัยธานี. วารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์, 14(1), 160-175. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/phdssj/article/view/267516
เพียงกานต์ นามวงศ์, ศิริขวัญ ปัญญาเรียน และอนุพงษ์ ฉัตรสูงเนิน. (2567). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาทุนวัฒนธรรมด้วยเศรษฐกิจสร้างสรรค์
สู่การเชื่อมโยงการท่องเที่ยวชุมชนวัฒนธรรมในย่านเมืองเก่านครลำปาง. วารสารมนุษย์กับสังคม, 10(2), 45-70. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/husocjournal/article/view/272947
สุภาพร จันทร์ประเสริฐ, พงศ์พาณิชย์ ศรีสุข และวุฒิชัย พรหมศรี. (2564). การเสริมสร้างทักษะการบริการและมนุษยสัมพันธ์ของผู้นำเที่ยวในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา: การบูรณาการทฤษฎีและการปฏิบัติ. วารสารนวัตกรรมการโรงแรมและการท่องเที่ยว, 5(2), 54-70.
Jujia, S., Somwang, C., & Sulaim, S. (2025). Enhancing the potential of creative community-based tourism to develop the area based on the local identity of the Si Ayutthaya group. Humanities, Arts and Social Sciences Studies, 25(1), 102-113. https://doi.org/10.69598/hasss.25.1.266080
Mastercard. (2023). Global Destination Cities Index 2023. Retrieved from https://newsroom.mastercard.com