การพัฒนาการจัดการเรียนรู้ที่ใช้การออกแบบเป็นฐานเพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ เรื่อง อัตราการเกิดปฏิกิริยาเคมี ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยปฏิบัติการนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการจัดการเรียนรู้ที่ใช้การออกแบบเป็นฐาน เพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ โดยมีผู้เข้าร่วมวิจัยคือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โครงการห้องเรียนทั่วไปวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ แบบสังเกตการจัดการเรียนรู้แบบกึ่งโครงสร้าง บันทึกการเรียนรู้ และชิ้นงาน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ โดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหา และตรวจสอบข้อมูลแบบสามเส้า ผลการวิจัย พบว่า แนวทางการจัดการเรียนรู้ที่ใช้การออกแบบเป็นฐาน เพื่อพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ของนักเรียนมี 4 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นระบุปัญหาและความต้องการในการออกแบบ ขั้นรวบรวมข้อมูล ขั้นพัฒนาต้นแบบ และขั้นประเมินผลงาน ตามลำดับ ทั้งนี้หัวใจของการจัดการเรียนรู้ คือ การกระตุ้นความสนใจและท้าทายนักเรียนด้วยสถานการณ์ใกล้ตัว และมีรางวัลเป็นแรงจูงใจเชิงบวกอย่างเหมาะสม จะสามารถส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ของนักเรียนได้ นอกจากนี้ ผลการวิจัย พบว่า นักเรียนสามารถพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ในแต่ละองค์ประกอบย่อยได้ดังนี้ การสร้างแนวคิดที่หลากหลาย ได้มากที่สุด รองลงมาคือ การประเมินและปรับปรุงแนวคิด และการสร้างความคิดสร้างสรรค์ ตามลำดับ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เจ้าของบทความมิได้คัดลอก หรือละเมิดลิขสิทธิ์ของผู้ใด หากเกิดการละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าวิธีใด หรือการฟ้องร้องไม่ว่ากรณีใด ๆ ที่อาจเกิดขึ้นได้ กองบรรณาธิการวารสารศึกษาศาสตร์ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งสิ้น ให้เป็นสิทธิ์ของเจ้าของบทความที่จะดำเนินการ
เอกสารอ้างอิง
Amabile, T. M. (2012). Componential Theory of Creativity. Harvard Business School. Retrieved from http://hbswk.hbs.edu/
Atchaphan, A. (2019). Effects of design-based instruction combine with online learning to learning achievement on creating website with HTML5 for grade 12. Bangkok: King Mongkut's Institute of Technology Ladkrabang.
Chanloy, S. (2021). A Development ofthe Blended Instructional Model Using Design Based Learning with SCAMPER Technique to Enhance Creative Educational Innovation Design Ability of Pre-service Teachers at Rajabhat Universities. Retrieved November 15, 2022, from https://so04.tci-thaijo.org/index.php/yru_human/article/view/251888/174213. [in Thai]
Doppelt, Y., Mehalik, M. M., Schunn, C. D., Silk, E., & Krysinski, D. (2008). Engagement and achievements: A case study of design-based learning in a science context. Journal of Technology Education, 19Z2X, 22-39.
Greenstein, L. (2012). Assessing 21st century skills: A guide to evaluating mastery and authentic learning. United States: Corwin Press.
Kemmis, S., McTaggart, R., & Nixon, R. (2014). The action research planner : doing critical participatory action research. Singapore: Springer.
Montuori, A. (2003). The Complexity of Improvisation and the Improvisation of Complexity: Social Science, Art and Creativity. Human Relations, 56(2), 237-255.
Office of the National Economic and Social Development Council. (2022). The National Economic and Social Development Plan, The thirteenth Plan (2023-2027). Retrieved March 15, 2023 form https://www.nesdc.go.th/ download/Plan13/Doc/Plan13_Final.pdf. [in Thai]
Organization for Economic Cooperation and Development. (2021). PISA 2021 Creative Thinking Framework (Third Draft). Retrieved October 12, 2021, from https://www.oecd.org/pisa/publications/PISA-2021-creative-thinking-framework.pdf
Osborne, J. F., & Patterson, A. (2011). Scientific argument and explanation: A necessary distinction. Science Education, 95(4), 627-638.
Phanmanee, A. (2014). Trained to think creatively. Bangkok: Chulalongkorn University.
Smith, J. a. L. S. (2010). Educational creativity. The Cambridge Handbook of Creativity, 13, 250-264.
Sternberg, R. a. T. L. (1995). Defying the crowd: Cultivating creativity in a culture of conformity. Retrieved November 1, 2022, from https://psycnet.apa.org/ record/1995-97404-000
Tsoukas, H. (2009). A dialogical approach to the creation of new knowledge in organizations. Organization Science, 20(6), 941-957.
