การพัฒนาแบบวัดระดับการฟื้นตัวในโลกดิจิทัลของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและตรวจสอบคุณภาพของแบบวัดการฟื้นตัวในโลกดิจิทัลของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ตัวอย่างวิจัยเป็นนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย 6 โรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครปฐม จำนวน 268 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบชั้นภูมิร่วมกับการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบวัดการฟื้นตัวในโลกดิจิทัลของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ที่มีลักษณะเป็นมาตรประมาณค่า 5 ระดับ ผลการวิจัย พบว่า 1) แบบวัดการฟื้นตัวในโลกดิจิทัลของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายประกอบด้วย 3 องค์ประกอบ ได้แก่ การทำความเข้าใจกับความเสี่ยง การฟื้นฟูจากความเครียด และการขอความช่วยเหลือ โดยข้อคำถามแต่ละรายการมีค่า I-CVI อยู่ระหว่าง .67–1.00 และมีค่า S-CVI เท่ากับ .98 โดยข้อคำถามที่มีค่า I-CVI ต่ำกว่า 1.00 ได้รับการปรับปรุงข้อคำถาม ตามข้อเสนอแนะของผู้เชี่ยวชาญก่อนนำไปใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล 2) แบบวัดมีค่าความเที่ยงโดยรวมอยู่ในระดับดี (ω = .813) โดยค่าสัมประสิทธิ์แยกตามองค์ประกอบของการฟื้นตัวในโลกดิจิทัลมีค่าดังนี้ 1) การทำความเข้าใจกับความเสี่ยง เท่ากับ .804 2) การฟื้นฟูจากความเครียด เท่ากับ .812 และ 3) การขอความช่วยเหลือ เท่ากับ .825 ผลการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงโครงสร้าง CFA แสดงให้เห็นว่าโมเดลมีความสอดคล้องกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยมีค่า χ² = 120, p = .432 และค่าดัชนีความสอดคล้องของโมเดล CFI = .999, TLI = .998, SRMR = .049 และ RMSEA = .008 ซึ่งอยู่ในเกณฑ์ที่ยอมรับได้และอยู่ในระดับดีมาก