ผลการจัดการเรียนรู้แบบอุปนัยและการให้ข้อมูลแบบย้อนกลับที่มีต่อความสามารถในการเขียนย่อความของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความสามารถในการเขียนย่อความของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นกลุ่มทดลองก่อนและหลังเรียนด้วยการจัดการเรียนรู้แบบอุปนัยและการให้ข้อมูลแบบย้อนกลับ และ 2) เปรียบเทียบความสามารถในการเขียนย่อความระหว่างกลุ่มทดลองที่เรียนด้วยการจัดการเรียนรู้แบบอุปนัยและการให้ข้อมูลแบบย้อนกลับกับกลุ่มควบคุมที่เรียนด้วยวิธีปกติ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 ได้มาโดยวิธีการสุ่มหลายขั้นตอน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 1 ห้องเรียน (n = 30 คน) และกลุ่มควบคุม 1 ห้องเรียน (n = 30 คน) รวมจำนวน 60 คน ระยะเวลาในการทดลองรวม 12 ชั่วโมง เครื่องมือในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการจัดการเรียนรู้โดยใช้แบบอุปนัยและการให้ข้อมูลแบบย้อนกลับ 2) แผนการจัดการเรียนรู้แบบปกติ และ 3) แบบวัดความสามารถด้านการเขียนย่อความ ก่อนเรียนและหลังเรียน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (SD) และ การทดสอบค่าที (t-test) ผลการวิจัย พบว่า 1) หลังจากทดลองกลุ่มตัวอย่างมีความสามารถในการเขียนย่อความในภาพรวมสูงกว่าก่อนทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 โดยมีคะแนนเฉลี่ยก่อนการทดลองเท่ากับ 10.80 (SD = 0.90) และมีคะแนนเฉลี่ยหลังการทดลองเพิ่มขึ้นเป็น 12.53 (SD = 1.71) และ 2) ความสามารถในการเขียนย่อความของนักเรียนกลุ่มทดลองที่ได้รับการจัดการเรียนรู้แบบอุปนัยกับการให้ข้อมูลแบบย้อนกลับ สูงกว่านักเรียนกลุ่มควบคุมที่ได้รับการสอนด้วยวิธีปกติอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยมีคะแนนเฉลี่ยของกลุ่มทดลองเท่ากับ 12.53 (SD = 1.71) และคะแนนเฉลี่ยของกลุ่มควบคุมเท่ากับ 9.65 (SD = 0.75) ซึ่งสอดคล้องกับสมมุติฐานที่ตั้งไว้
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เจ้าของบทความมิได้คัดลอก หรือละเมิดลิขสิทธิ์ของผู้ใด หากเกิดการละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าวิธีใด หรือการฟ้องร้องไม่ว่ากรณีใด ๆ ที่อาจเกิดขึ้นได้ กองบรรณาธิการวารสารศึกษาศาสตร์ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งสิ้น ให้เป็นสิทธิ์ของเจ้าของบทความที่จะดำเนินการ
เอกสารอ้างอิง
Hattie, J., & Timperley, H. (2007). The power of feedback. Review of Educational Research, 77(1), 81–112. DOI: 10.3102/003465430298487
Ministry of Education. (2008). The basic education core curriculum B.E. 2551 (A.D. 2008): Thai language learning area. n.p. [in Thai]
Ministry of Education. (2020). Let’s get to know rubrics. Bureau of Academic Affairs and Educational Standards. [in Thai]
National Institute for Educational Testing, online. (n.d.). Ordinary National Educational Test (O-NET) report system. https://catalog.niets.or.th/dataset/m3_country [in Thai]
Prince, M. J., & Felder, R. M. (2006). Inductive teaching and learning methods: Definitions, comparisons, and research bases. Journal of Engineering Education, 95(2), 123–138. DOI: 10.1002/j.2168-9830.2006.tb00884.x
Seesang, S., & Praphan, P. (2016). Strategies in Giving Feedback by Writing Teachers and Their Effects on Learners’ Revisions: A Case Study of Writing Classes for English Major. Chophayom Journal, 27(1), 73–89. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ejChophayom/article/view/72694/58462
Songsil, P. (2010). Principles and usage of the Thai language. Dhonburi Rajabhat University. [in Thai]
Ruengtup, S., & Ngamnin, S. (2017). The Effect of Using the Inductive Instructional Packages toward the Learning Achievements and Retentions in Learning Thai of Prathomsuksa 6 students. Journal of Graduate Studies in Northern Rajabhat Universities, 7(12), 161–175. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/JGNRU/article/view/72537/75883 [in Thai]
Taba, H. (1967). Teacher’s handbook for elementary social studies. Addison Wesley.
Tiantong, S., & Thanyasirisap, R. (2023). The development of summary writing ability of Matthayomsuksa 3 students using CIPPA model and mind mapping. Institute of Vocational Education Southern Region 1 Journal, 8(2), 124–131. https://ph01.tci-thaijo.org/index.php/csnp_veis1/article/view/252586 [in Thai]
