Lao Idioms: Female and Male Status and Deliberation of culture

Main Article Content

Buppha Seuakham

Abstract

Lao Idioms: Female and Male Status and Deliberation of culture. This article aims to study the status of female and male Idiom through Laos. Located on the concept of culture as symbols representing ideas. The interpretation of the hidden wisdom in the language. The study found that Motto Lao media culture and found another hidden meaning. The discourse on gender inequality. The building reflects the inequality between the sexes. A women who was crushed under the power of men in a state of inferiority in status, roles, right, duties and powers. Inequality between female and male obsession with spin Da bureaucracies, social and cultural delerminants. The myth of the social conditions that make women unable to develop to their fullest potential. Proverb studies related to the interpretation of this culture. If allows us to see that the social and cultural dimensions of the complex and diverse with more depth.

Article Details

How to Cite
Seuakham, B. (2024). Lao Idioms: Female and Male Status and Deliberation of culture. Journal of Man and Society, 2(1), 97–115. Retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/husocjournal/article/view/272331
Section
Academic Article

References

จิรนันท์ โกมลกิติสกุล. รายงานการวิจัยเรื่อง การวิเคราะห์บทบาทและสถานภาพสตรีจากสำนวนสุภาษิตอีสาน. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 2535.

ชมรมสนทนาภาษาธรรม สโมสรการไฟฟ้านครหลวง. กรุงเทพฯ: บูรพาสาส์น, 2550.

ชูศรี มีวงศ์อุโฆษ, “ภาพสตรีในภาษิตเยอรมัน”, ใน รวมบทความภาษิต สำนวน คำพังเพย: บทศึกษาครอบครัวและคุณธรรมในวัฒนธรรมนานาชาติ. กรุงเทพฯ: โครงการ

เผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551.

ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. วาทกรรมการพัฒนา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิ-ภาษา, 2545.

ดวงจัน วันนะบุบผา. คำสุภาษิตพื้นเมืองลาว. พิมพ์ครั้งที่ 3. เวียงจันทน์: โรงพิมพ์หนุ่มลาว, 2009.

ธีรนุช โชคสุวณิช, (บรรณาธิการ). รวมบทความ ภาษิต สำนวน คำพังเพย: บทศึกษาครอบครัวและคุณธรรมในวัฒนธรรมนานาชาติ. กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551.

นพพร ประชากูล. ยอกอักษร ย้อนความคิด เล่ม 2 ว่าด้วยสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์. กรุงเทพฯ: อ่าน, 2552.

ปรีชา พิณทอง. ไขภาษิตโบราณอีสาน. อุบลราชธานี: โรงพิมพ์ศิริธรรม, 2528.

เป็ลติเยร์, อนาโตล โรเจอร์. ภาษิตตระกูลไท. กรุงเทพฯ: กระทรวงวัฒนธรรม, 2552.

พ. พวงสะบา. ภูมิปัญญาลาวโบราณ. เวียงจันทน์: สำนักพิมพ์และจำหน่ายปื้มแห่งรัฐ, 2002.

พรพิไล ถมังรักษ์สัตว์. ปรัชญาผู้หญิง. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539.

รุ่งวิทย์ มาทงามเมือง. “บทบาทบุรุษสตรีในวรรณกรรมอีสาน”ใน วารสารพยาบาลสาธารณสุข. 11; 2 พฤษภาคม-สิงหาคม, 2540.

มยุรี ปาละอินทร์. คองสิบสี่ในวิถีชีวิตของชาวไทพวน ตำบลบ้านผือ อำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี. ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 2543.

มหาบุนยก แสนสูนทอน. คำสอนชายหญิง. พิมพ์ครั้งที่ 2. ดวงมาการพิมพ์: มปท., 2008.

มานพ รักการเรียน. พระพุทธศาสนากับสตรีศึกษา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2545.

วันทนีย์ วาสิกะสิน. สังคมสงเคราะห์แนวสตรีนิยม: ทฤษฎีและการปฏิบัติงาน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2543.

สุธีรา ทอมสัน และ เมทินี พงษ์เวช. ผู้หญิง: กระแสหลักของการปรับเปลี่ยนสังคมใน 5 ปีข้างหน้า. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยบทบาทหญิงชายและการพัฒนา, ม.ป.ป.

เสนาะ เจริญพร. ผู้หญิงกับสังคมในวรรณกรรมไทยยุคฟองสบู่. กรุงเทพมหานคร: มติชน, 2548.

อมรา พงศาพิชญ์, (บรรณาธิการ). เพศสถานะและเพศวิถีในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2548.