ภาษิตลาว: สถานภาพหญิงชายกับการสื่อความหมายทางวัฒนธรรม
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งศึกษาเกี่ยวกับสถานภาพหญิงชายผ่านภาษิตลาว โดยตั้งอยู่บนแนวคิดพื้นฐานที่ว่าวัฒนธรรมเป็นกระบวนการสร้างความหมายซึ่งใช้สัญลักษณ์เป็นสื่อแทนแนวคิด ผู้วิจัยจึงตีความหมายจากสัญลักษณ์ที่ซ่อนอยู่ในภูมิปัญญาทางภาษา จากการศึกษาพบว่า ภาษิตลาวมักสื่อให้เห็นวิถีวัฒนธรรมและคตินิยมในสังคม อย่างไรก็ตามยังพบว่าภาษิตลาวยังสื่อความหมายอีกชุดหนึ่งแฝงเร้นอยู่ ซึ่งมิใช่เพียงสั่งสอนหรือให้คติในการดำเนินชีวิตเท่านั้น แต่ยังมีวาทกรรมที่ปรากฏความเหลื่อมล้ำทางเพศ อันสะท้อนถึงร่องรอยของการสร้างความไม่เท่าเทียมกันระหว่างเพศให้เกิดขึ้น ผู้หญิงเป็นกลุ่มที่ถูกกดทับอยู่ใต้อำนาจชายเป็นใหญ่ อยู่ในสภาวะที่ด้อยกว่าทั้งในทางสถานภาพ บทบาท สิทธิ หน้าที่ และอำนาจ ซึ่งความไม่เท่าเทียมกันระหว่างเพศหญิงและเพศชายนี้ถูกครอบงำด้วยระบบ ปิตาธิปไตยที่สังคมวัฒนธรรมต่างเป็นตัวกำหนด มายาคติแห่งสังคมจึงเป็นเงื่อนไขสำคัญที่ทำให้ผู้หญิงไม่อาจพัฒนาตนเองได้อย่างเต็มศักยภาพ ดังนั้นการศึกษาภาษิตที่เกี่ยวข้องกับการสื่อความหมายทางวัฒนธรรมนี้ จะช่วยให้เรามองเห็นความคิดเชิงสังคมและวัฒนธรรมในมิติที่ซับซ้อนและหลากหลายได้อย่างลุ่มลึกยิ่งขึ้น
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลที่ตีพิมพ์ลงในวารสารมนุษย์กับสังคม ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบโดยตรงของผู้เขียนซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารมนุษย์กับสังคม ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารมนุษย์กับสังคมก่อน
เอกสารอ้างอิง
จิรนันท์ โกมลกิติสกุล. รายงานการวิจัยเรื่อง การวิเคราะห์บทบาทและสถานภาพสตรีจากสำนวนสุภาษิตอีสาน. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 2535.
ชมรมสนทนาภาษาธรรม สโมสรการไฟฟ้านครหลวง. กรุงเทพฯ: บูรพาสาส์น, 2550.
ชูศรี มีวงศ์อุโฆษ, “ภาพสตรีในภาษิตเยอรมัน”, ใน รวมบทความภาษิต สำนวน คำพังเพย: บทศึกษาครอบครัวและคุณธรรมในวัฒนธรรมนานาชาติ. กรุงเทพฯ: โครงการ
เผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. วาทกรรมการพัฒนา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิ-ภาษา, 2545.
ดวงจัน วันนะบุบผา. คำสุภาษิตพื้นเมืองลาว. พิมพ์ครั้งที่ 3. เวียงจันทน์: โรงพิมพ์หนุ่มลาว, 2009.
ธีรนุช โชคสุวณิช, (บรรณาธิการ). รวมบทความ ภาษิต สำนวน คำพังเพย: บทศึกษาครอบครัวและคุณธรรมในวัฒนธรรมนานาชาติ. กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551.
นพพร ประชากูล. ยอกอักษร ย้อนความคิด เล่ม 2 ว่าด้วยสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์. กรุงเทพฯ: อ่าน, 2552.
ปรีชา พิณทอง. ไขภาษิตโบราณอีสาน. อุบลราชธานี: โรงพิมพ์ศิริธรรม, 2528.
เป็ลติเยร์, อนาโตล โรเจอร์. ภาษิตตระกูลไท. กรุงเทพฯ: กระทรวงวัฒนธรรม, 2552.
พ. พวงสะบา. ภูมิปัญญาลาวโบราณ. เวียงจันทน์: สำนักพิมพ์และจำหน่ายปื้มแห่งรัฐ, 2002.
พรพิไล ถมังรักษ์สัตว์. ปรัชญาผู้หญิง. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2539.
รุ่งวิทย์ มาทงามเมือง. “บทบาทบุรุษสตรีในวรรณกรรมอีสาน”ใน วารสารพยาบาลสาธารณสุข. 11; 2 พฤษภาคม-สิงหาคม, 2540.
มยุรี ปาละอินทร์. คองสิบสี่ในวิถีชีวิตของชาวไทพวน ตำบลบ้านผือ อำเภอบ้านผือ จังหวัดอุดรธานี. ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 2543.
มหาบุนยก แสนสูนทอน. คำสอนชายหญิง. พิมพ์ครั้งที่ 2. ดวงมาการพิมพ์: มปท., 2008.
มานพ รักการเรียน. พระพุทธศาสนากับสตรีศึกษา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2545.
วันทนีย์ วาสิกะสิน. สังคมสงเคราะห์แนวสตรีนิยม: ทฤษฎีและการปฏิบัติงาน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2543.
สุธีรา ทอมสัน และ เมทินี พงษ์เวช. ผู้หญิง: กระแสหลักของการปรับเปลี่ยนสังคมใน 5 ปีข้างหน้า. กรุงเทพฯ: สถาบันวิจัยบทบาทหญิงชายและการพัฒนา, ม.ป.ป.
เสนาะ เจริญพร. ผู้หญิงกับสังคมในวรรณกรรมไทยยุคฟองสบู่. กรุงเทพมหานคร: มติชน, 2548.
อมรา พงศาพิชญ์, (บรรณาธิการ). เพศสถานะและเพศวิถีในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2548.