Management of the Historic House Museum of Khun Ampai Panich

Main Article Content

Thanyapong Sararat
Chanamon Sookawong
Apichat Mookdamuang

Abstract

This study on Management of Baan Khun Ampai Panich Museum aims to study the current conditionand management of Baan Khun Ampai Panich Museum for presenting formats and methods that are suitable for managing this museum as the monument and learning source to admire persons who made benefits to Sisaket. The research was conducted through documentary study, field study, and interview with heirs and related persons. The results revealed that management of Baan Ampai Panich Museum was under management of heirs of Khun Ampai Panich (Intaranak Siharat) and Fine Arts Department. Problem is small number of visitors due to location and lack of full-time personnel requiring visitors to make advance
appointments for visiting. Consequently, the researchers proposed the guidelines and
management model of Baan Khun Ampai Panich Museum in order to be successful and achieve its goal to become the learning source.

Article Details

How to Cite
Sararat, T. ., Sookawong, C. ., & Mookdamuang, A. . (2024). Management of the Historic House Museum of Khun Ampai Panich. Journal of Man and Society, 4(1), 109–122. Retrieved from https://so06.tci-thaijo.org/index.php/husocjournal/article/view/272386
Section
Research Article

References

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2552). ศรีสะเกษ. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวฯ.

จิรา จงกล. (2532). พิพิธภัณฑสถานในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.

พรรณิกา ฉายากุล. (2555). เอกสารประกอบการสอน 0023003 อารยธรรมอีสาน (lsanCiviliantion).มหาสารคาม: ภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

พิพัฒน์พงศ์ ช.วรุณชัย. (22 กันยายน 2561). สัมภาษณ์. ทายาทขุนอำไพพาณิชย์. อำเภอเมือง จังหวัดศรีสะเกษ.

มิวเซียมสยาม. (2561). พิพิธภัณฑ์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. กรุงเทพฯ: มิวเซียมสยาม.

วรเทพ สันติวรรักษ์. (2542). วิถีชีวิตชาวจีนในเขตสถานีรถไฟศรีสะเกษ. รายงานการศึกษาค้นคว้าอิสระศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (ไทยคดีศึกษา กลุ่มสังคมศาสตร์)บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุในคณะกรรมการอำนวยการจัดงานเฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว. (2544). วัฒนธรรมพัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญาจังหวัดศรีสะเกษ.กรุงเทพฯ: คุรุสภา.

วสุ โปษยะนันทน์. (2556). ตึกขุนอำไพเมืองลำดวน. นิตยสารสกุลไทยรายสัปดาห์, BO42(3043), 3-4.

ศิรชัช พรหมดี. (2555). ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรมและวิถีศรีสะเกษ. ศรีสะเกษ: สโมสรศิลปินศรีสะเกษ.

ศาลากลางจังหวัดศรีสะเกษ. (2558). ออดหลอดชอดศรีสะเกษ. ศรีสะเกษ: ศาลากลางจังหวัดศรีสะเกษ.

ศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดศรีสะเกษ. (2542). แหล่งศิลปกรรมจังหวัดศรีสะเกษ. ศรีสะเกษ:หน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมท้องถิ่นจังหวัดศรีสะเกษ โรงเรียนศรีสะเกษวิทยาลัย อำเภอเมือง จังหวัดศรีสะเกษ

สภาวัฒนธรรมจังหวัดศรีสะเกษ และสำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดศรีสะเกษ. (2548).ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และภูมิปัญญาท้องถิ่นอันเป็นเอกลักษณ์จังหวัดศรีสะเกษ. ศรีสะเกษ: สภาวัฒนธรรมจังหวัดศรีสะเกษ.

สจช.อบ. 008/2448. (2548). เรื่องขุนอำไพพาณิชย์ ข้าราชการเมืองศรีสะเกษ. [เอกสารไมโครฟิล์ม]. ศรีสะเกษ: ม.ป.พ.

สุมาลี ช.วรุณชัย. (22 กันยายน 2561). สัมภาษณ์. ทายาทขุนอำไพพาณิชย์. อำเภอเมืองจังหวัดศรีสะเกษ.

สุรศักดิ์ แก้วธรรมา. (2557, ธันวาคม 21). ตึกขุนอำไพ สถาปัตยกรรมโบราณ. คอลัมน์ทั่วเมืองไทย. หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ, หน้า 15.