กลวิธีการเล่าเรื่องในนวนิยายและเรื่องสั้นของจเด็จ กำจรเดช

บทคัดย่อ

บทความชิ้นนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีการเล่าเรื่องในนวนิยายและเรื่องสั้นของจเด็จ กำจรเดช โดยการใช้กรอบแนวคิดเกี่ยวกับกลวิธีการเล่าเรื่อง จำนวน 8 ชิ้น ประกอบด้วยรวมเรื่องสั้น 3 ชิ้น ได้แก่ แดดเช้าร้อนกว่าจะนั่งจิบกาแฟ มะละกาไม่มีทะเล และ คืนปีเสือและเรื่องเล่าของสัตว์อื่น ๆ และนวนิยาย 5 เล่ม ได้แก่ หรือเป็นเราที่สูญหาย สะใภ้คนจีน นักสืบอาคม ตุ๊กตายางเจ้าแม่ และ แมวไม่เคยรอใครกลับมา จากการศึกษาพบว่า นวนิยายและเรื่องสั้นของจเด็จ กำจรเดช มีความโดดเด่นในแง่การใช้กลวิธีการเล่าเรื่องที่ไม่เป็นไปตามขนบ ด้วยการซ้อนมิติของเรื่องราวโดยใช้กลวิธีการแบบเรื่องเล่าซ้อนเรื่องเล่าหรือเมตาฟิกชัน (metafiction) ซึ่งเป็นลักษณะหนึ่งของความเป็นเรื่องเล่าหลังสมัยใหม่ อันเป็นลักษณะของเรื่องเล่าที่ต้องการปฏิเสธการจัดประเภททางวรรณกรรมและต้องการตั้งคำถามต่อความสัมพันธ์ระหว่างความเป็นเรื่องจริงและความเป็นเรื่องแต่ง ทำให้งานเขียนของจเด็จเลือกใช้มุมมองและผู้เล่าเรื่องที่เล่นล้อกับความเป็นเรื่องแต่งและความเป็นจริง และพบการกล่าวถึงสื่อจากศาสตร์อื่นและการหยิบยืมรูปแบบของศาสตร์อื่นนั้นในการสร้างเรื่องราวเพื่อบอกเล่าภาวะซับซ้อนที่เกิดขึ้นในสังคม ซึ่งส่งผลให้ผู้คนรู้สึกสับสนคลุมเครือในตัวตนของตนเอง นอกจากนี้ ยังพบการนำเสนอแก่นเรื่องหรือแนวคิด 4 ประเด็นในงานเขียนของจเด็จ คือ ความเป็นมนุษย์ ความแปลกแยก การโหยหาอดีต และ ความเชื่อและความศรัทธา