The Status of Research on Cohesion in the Thai Language
Main Article Content
Abstract
This research article aims to analyze the overall status and trends of research on cohesion in the Thai language. Data were collected from three major sources: Thai Digital Collection (TDC), Thai Journals Online (ThaiJo), and higher education thesis repositories, totaling 40 studies. The findings reveal that the overall status of cohesion research can be divided into seven categories: literary works, legal texts, narratives, dialects, news, essays, abstracts, and miscellaneous. The research trends concerning cohesion in Thai can be summarized in three aspects. 1) The number of studies has trended upward, increasing from an average of one study per year in the initial period to three per year between 2018 and 2025. This indicates growing academic interest and suggests continued expansion in this research area. 2) The sources used in the studies were diverse in the early years. From 2000 to 2009, Thai literary texts were the most popular, though their use has since declined due to the growth of other data sources. However, they have continued to appear in every period and are expected to remain in use. At the same time, foreign literary texts show a trend of increasing popularity. 3) The theoretical frameworks most frequently employed in cohesion research are those of Halliday and Hasan, Cholthicha Bamrungrak, and Chanawangsa, which have been applied consistently across all periods.
Downloads
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
References
กรันศุภมาส เอ่งฉ้วน. (2554). ไวยากรณ์ไทยฉบับครอบคลุมภาษาย่อย: ไวยากรณ์ภาษาไทยถิ่นใต้เล่มที่ 5. สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษาและสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
จันทิมา อังคพณิชกิจ. (2561). การวิเคราะห์ภาษาระดับข้อความ. พิมพ์ดีการพิมพ์.
ชลธิชา บำรุงรักษ์. (2539). การวิเคราะห์ภาษาระดับข้อความประเภทต่าง ๆ ในภาษาไทย. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ตุลยา นครจินดา, ธนภรณ์ อนันต์สิริภิญโญ, ดิเรก มุลทุลี และจาตุรงค์ ตันติบัณฑิต. (2563). รูปแบบการเชื่อมโยงความในภาษาไทยของผู้สูงอายุโรคสมองเสื่อมอัลไซเมอร์. วารสารภาษาและวัฒนธรรม. 39(1), 59-68. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JLC/article/download/241585/163965/
ธนชาติ เกิดเกรียงไกร และอรทัย ชินอัครพงศ์. (2566). การเชื่อมโยงความด้วยคำเชื่อมในนิทานเมียนมา. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. 20(3), 99-112. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jhnu/article/view/267589
ปรีดา เมธีภาคยางกูร และชลธิชา บำรุงรักษ์. (2564). หน้าที่เชิงสัมพันธสารของ ‘jibun’ ในภาษาญี่ปุ่น. วารสารภาษาและภาษาศาสตร์. 39(1), 1-24. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/joling/article/view/245347/171208
ปิยนารถ แสวงศักดิ์. (2536). การใช้กลไกในการเชื่อมโยงความในภาษาพูดและภาษาเขียนของเด็กวัย 7-9 ปี. [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].
พูนสุข นาวิก. (2533). ลักษณะการเชื่อมโยงความในภาษาระดับข้อความในภาษาไทยถิ่นเหนือ จังหวัดเชียงใหม่. [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].
เพียรศิริ วงศ์วิภานนท์. (2531). การศึกษาปริจเฉท: แนวใหม่ในการศึกษาวากยสัมพันธ์ไทย. วารสารภาษาและวรรณคดีไทย. 4, 29-41.
รุ่งโรจน์ ต้นประดิษฐ์, วิเชษฐชาย กมลสัจจะ และวรวรรธน์ ศรียาภัย. (2565). การเชื่อมโยงความในบทปาฐกถาทางภาษาและวรรณกรรมไทยของนายกรัฐมนตรีไทย. วารสารช่อพะยอม. 32(1), 131-153. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ejChophayom/article/view/246624
วรวรรธน์ ศรียาภัย. (2544). การเชื่อมโยงความในภาษาถิ่นสุราษฎร์ธานี. [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร].
วรวรรธน์ ศรียาภัย. (2563). การเชื่อมโยงความ: เอกสารการสอนชุดวิชาลักษณะภาษาไทยหน่วยที่ 1-7.มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ศิขรินทร์ แสงเพชร. (2561). ลักษณะการเชื่อมโยงความในกฎหมายตราสามดวงว่าด้วยกฎพระสงฆ์. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์. 11(2), 86-96.
สมทรง บุรุษพัฒน์. (2537). วจนะวิเคราะห์: การวิเคราะห์ภาษาระดับข้อความ. มหาวิทยาลัยมหิดล.
สุนีย์ ลีลาพรพินิจ. (2547). ลักษณะการเชื่อมโยงความในสามก๊กฉบับเจ้าพระยาพระคลัง (หน). [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์]
สุรีย์รัตน์ บำรุงสุข และสิริวรรณ นันทจันทูล. (2566). บทคัดย่อบทความวิจัย: เนื้อหาและการเชื่อมโยงความ. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 11(1), 134-152. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/hssj/article/view/259340
อมรา ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2552). บรรทัดฐานภาษาไทย เล่ม 3: ชนิดของคำ วลี ประโยค และสัมพันธสาร.สถาบันภาษาไทยกระทรวงศึกษาธิการ.
อัจฉรากร กัลยาจิตร์โกศล. (2543). ลักษณะการเชื่อมโยงความในกลอนนิราศของสุนทรภู่. [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].
อาทิตยา ทองแสน, ขนิษฐา ใจมโน และพุทธชาติ โปธิบาล. (2557). การศึกษาการเรียบเรียงความคิดและการเชื่อมโยงความจากการเขียนเรียงความของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. วารสารสำนักหอสมุด มหาวิทยาลัยทักษิณ. 3, 65-78. https://so14.tci-thaijo.org/index.php/TSULJ/article/view/383
Chanawangsa, W. (1986). Cohesion in Thai. [Doctor of Philosophy in Linguistics, Georgetown University].
De Beaugrande, R. & Dressler, W. (1981). Introduction to text linguistics. Longman.
Halliday, M. A. K., & Hasan, R. . (1976). Cohesion in English. Longman.