จริยศาสตร์สิ่งแวดล้อมในชินโต

Main Article Content

สถาพร ไปเหนือ
สกุล อ้นมา

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์แนวคิดจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อมในชินโต และ 2) พิจารณาข้อโต้แย้งเรื่องคุณค่าทางจริยธรรมของโลกธรรมชาติโดยใช้ทฤษฎีจริยศาสตร์สิ่งแวดล้อม ผลการศึกษาพบว่า ชินโตมีท่าทีใกล้เคียงกับแนวคิดมนุษย์ คือ  ผู้อภิบาลและแนวคิดแบบองค์รวม มาจากความเชื่อว่าในธรรมชาติมีคะมิสถิตอยู่ ธรรมชาติจึงศักดิ์สิทธิ์และมีคุณค่า มนุษย์ควรให้ความเคารพและอนุรักษ์ธรรมชาติ ขณะเดียวกัน ความมีอยู่ของคะมิในธรรมชาติก็ช่วยปกป้องธรรมชาติเช่นกัน และความเชื่อว่าทุกสิ่งเกิดจากคะมิ ดังนั้น ทุกสิ่งจึงมีความสัมพันธ์กัน ส่วนวิหารชินโตและงานเทศกาล สะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ คะมิและสภาพแวดล้อม เนื่องจากวิหารคือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ ที่ตั้งของวิหารจึงสัมพันธ์กับสภาพแวดล้อมซึ่งต้องได้รับการดูแลให้ดี งานเทศกาลเป็นสิ่งที่เชื่อมโยงชุมชนกับคะมิและแสดงให้เห็นความร่วมมือกันของคนในชุมชน  ข้อโต้แย้งเรื่องคุณค่าทางจริยธรรมของโลกธรรมชาติ พบว่า แนวคิดที่ยึดมนุษย์เป็นศูนย์กลาง มองมนุษย์เท่านั้นมีคุณค่าในตัวเอง ขณะที่แนวคิดมนุษย์คือผู้อภิบาล มองโลกธรรมชาติมีคุณค่าเพราะเป็นสิ่งสร้างของพระเจ้าเช่นเดียวกับมนุษย์ มนุษย์จึงต้องดูแลโลกธรรมชาติตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากพระเจ้า ส่วนแนวคิดแบบองค์รวม มองทุกสิ่งมีคุณค่าในตัวเองและมีความสัมพันธ์กันทั้งสิ้น มนุษย์จึงต้องตระหนักถึงคุณค่าของทุกสิ่ง

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

กานต์มณี ภู่ภักดี. (2547). ความหมายและคุณค่าของชีวิตในนิเวศลุ่มลึกตามทัศนะของอาร์เน นาสส์. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาปรัชญา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

กำพล รุจิวิชชญ์, สมชาย ชคตระการ, สุวรรณา โควะวินทวีวัฒน์, ธนณัฏฐ์ รูปสม, สุทิน สายสงวน และอำพา แก้วกำกง. (2554). การจัดการสิ่งแวดล้อมของญี่ปุ่นและสาธารณรัฐเกาหลี แนวทางสำหรับประเทศไทย: กรณีศึกษาการจัดการสิ่งแวดล้อมเมืองและชุมชน. The International Journal of East Asian Studies, 155(2), 1-26.

ณัฐพล โสตถิรัตน์วิโรจน์. (2557). จริยศาสตร์ของการพัฒนา: บทสำรวจวิวาทะว่าด้วยการพัฒนา. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 5(2),
277-288.

เนื่องน้อย บุณยเนตร. (2537). จริยศาสตร์สภาวะแวดล้อม: โลกทัศน์ในพุทธปรัชญาและปรัชญาตะวันตก. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.

ประทุม อังกูรโรหิต. (2554). ศาสนาในสังคมญี่ปุ่น. ใน ทรายแก้ว ทิพากร (บรรณาธิการ), จิบน้ำชาใต้ร่มซากุระ ประจักษ์มุมใหม่ของ
ภาพอาทิตย์อุทัย (หน้า 1 - 43). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.

ประเวศ อินทองปาน. (2559). พระพุทธศาสนากับสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

เพ็ญศรี กาญจโนมัย. (2525). ชินโต: จิตวิญญาณของญี่ปุ่น. กรุงเทพฯ: วรวุฒิการพิมพ์.

วรวรรณ เฟื่องขจรศักดิ์. (2552). อิทธิพลของพุทธศาสนาต่อการเปลี่ยนแปลงรูปแบบของชินโตในสมัยนาระ-เฮอัน. วารสารญี่ปุ่น
ศึกษา, 26(2), 25-39.

อรรถยา สุวรรณระดา. (2553). เรียนรู้ตำนานเทพญี่ปุ่นจากวรรณกรรมโคะจิกิ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.

Gadeleva, E. (2000). Susanoo: One of the central gods in Japanese mythology. Japan Review Bulletin of the International Research Center for Japanese studies, 12, 165-203.

Ono, S. (1997). Shinto: The Kami way. Rutland: Charles E. Tuttle Company.

Shinto. (2011). Retrieved from https://www.jinjahoncho.or.jp/en/publications/shinto/index.html

Sandvik, L. P. (2011). Showcasing Shinto-The reinvention of Shinto as an ecological religion. Master’s thesis, Culture
Studies and Oriental Languages, Faculty of Humanities, University of Oslo.