บทบาทของพระสงฆ์ในการเสริมสร้างสุขภาวะของประชาชน: กรณีศึกษาคณะสงฆ์จังหวัดชลบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทของพระสงฆ์ในจังหวัดชลบุรีในการเสริมสร้างสุขภาวะของประชาชน และเปรียบเทียบบทบาทของพระสงฆ์ในจังหวัดชลบุรีที่มีความต่างด้านอายุ พรรษา ตำแหน่ง ประเภทของวัด วิทยฐานะ โดยใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณ ด้วยการใช้แบบสอบถามสำรวจความคิดเห็นเกี่ยวกับบทบาทของพระสงฆ์ในจังหวัดชลบุรีในการเสริมสร้างสุขภาวะของประชาชน ผลจากการศึกษาพบว่า พระสงฆ์ในจังหวัดชลบุรีมีบทบาทในการเสริมสร้างสุขภาวะทางกายในระดับปานกลาง บทบาทด้านสุขภาวะทางสังคมในระดับปานกลาง บทบาทด้านสุขภาวะทางจิตในระดับปานกลาง และบทบาทด้านจิตวิญญาณในระดับปานกลาง จากการศึกษาเปรียบเทียบบทบาทของพระสงฆ์กับการเสริมสร้างสุขภาวะของประชาชนโดยจำแนกตามระดับอายุ พรรษา ตำแหน่ง ประเภทของวัด วิทยฐานะ ของพระสงฆ์ พบว่า อายุ พรรษา ตำแหน่ง ประเภทของวัด วิทยฐานะทางธรรมและวิทยฐานะทางโลกที่แตกต่างกันจะมีผลต่อบทบาทการสร้างเสริมสุขภาพที่แตกต่างกัน อีกทั้งงานวิจัยชิ้นนี้ยังได้ข้อค้นพบใหม่ซึ่งพบว่า ทางด้านการศึกษาวิทยฐานะทางด้านบาลีที่ไม่มีผลต่อบทบาทของพระสงฆ์ในการเสริมสร้างสุขภาพ จากการสัมภาษณ์ในข้อเสนอแนะ พระสงฆ์ส่วนใหญ่เห็นว่าวิทยฐานะทางบาลีไม่สอดคล้องกับการดำเนินวิถีชีวิตและการรักษาสุขภาพของสังคมในปัจจุบัน
Downloads
Article Details
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
รุจิรา ดวงสงค์. (2550). การจัดการทางสุขศึกษาและการส่งเสริมสุขภาพ. ขอนแก่น: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
นงเยาว์ ปิฎกรัชต์. (2532). บทบาทของพระสงฆ์ในการส่งเสริมวัฒนธรรมพื้นบ้าน: ศึกษาเฉพาะจังหวัดสงขลา. ปริญญานิพนธ์
ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาไทยศึกษา, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
นาตยา ทองเย็น. (2549). บทบาทวิทยาลัยการอาชีพต่อการพัฒนาท้องถิ่น: กรณีศึกษาวิทยาลัยการอาชีพพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี.
วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาเศรษฐศาสตร์การเมืองและการบริหารจัดการ, คณะมนุษยศษสตร์และสังคมศาสตร์,
มหาวิทยาลัยบูรพา.
นิคม มูลเมือง. (2541).การส่งเสริมสุขภาพ: แนวคิดความก้าวหน้าของผู้ประกอบวิชาชีพทางสุขภาพ. มปท.
บรรพต วีระสัย และคณะ. (2523). พระสงฆ์กับกับสังคมไทย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
บุญศรี พันธ์พิริยะ. (2546). บทบาทของพระสงฆ์เกี่ยวกับการส่งเสริมสุขภาพผู้สูงอายุ: กรณีศึกษาในจังหวัดตราด. วิทยานิพนธ์
พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการพยาบาลผู้สูงอายุ, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยบูรพา.
ประภาส ศิลปรัศมี. (2529). บทบาทที่คาดหวังและบทบาทที่เป็นจริงของคณะทำงานสนับสนุนการปฏิบัติการพัฒนาชนบทระดับตำบล. กรุงเทพฯ: กรมพัฒนาชุมชน.
พระบุญเพ็ง วรธมฺโม (สิงห์คำ). (2551). ศึกษาบทบาทของมัคคุเทศก์น้อยที่มีต่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนา: ศึกษาเฉพาะกรณีวัดเนรมิตวิปัสสนา อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย. วิทยานิพนธ์ศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพุทธศาสน์ศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2549). สุขภาวะองค์รวมแนวพุทธ. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.
พระมหาบุญวัฒน์ ถาวรกุล. (2557). บทบาทของพระสงฆ์กับการพัฒนาชุมชน อำเภอวัฒนานคร จังหวัดสระแก้ว. วิทยานิพนธ์
รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการเมืองการปกครอง, คณะรัฐศาสตร์และนิติศาสตร์, มหาวิทยาลัยบูรพา.
พระวิบูลย์ ธรรมาที. (2535). พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 และแก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ.
2535. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พินิจ ลาภธนานนท์. (2555). สุขภาวะของพระสงฆ์ ปี 2555. กรุงเทพฯ: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.
พินิจ ลาภธนานนท์. (2556). ประเด็นสุขภาวะในพระไตรปิฎก. กรุงเทพฯ: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.
ไพบูลย์ ช่างเรียน. (2526). สารานุกรมศัพท์ทางสังคมวิทยา. กรุงเทพฯ: แพร่พิทยา.
ปรีดา ทัศนประดิษฐ์ และคณะ. (2546). รายงานการศึกษา “ระบบสุขภาพและการประเมินผลการดำเนินการ”. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่ง
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.
วิทูรย์ กสิผล. (2541). บทบาทของพระสงฆ์ในการพัฒนาสังคมภาคตะวันออก. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาการ
บริหารการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยบูรพา.
สุพัตรา สุภาพ. (2530). สังคมวิทยา. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนพานิช.
อัจฉราพรรณ วงศ์อุปราช. (2544). ความคาดหวังของประชาชนต่อบทบาทของพระสงฆ์. งานภาคนิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (พัฒนาสังคม), คณะพัฒนาสังคม, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
อารี วัลยเสวี และคณะ. (2543). (ร่าง) รูปแบบระบบบริการสุขภาพที่สอดคล้องกับสังคมไทยในสองศตวรรษหน้า. นนทบุรี: โกมลคีมทอง.
