การดูแลผู้สูงอายุตามแนวพุทธ: กรณีศึกษาโรงเรียนผู้สูงอายุในวัดเขตตำบลแม่กา อ.เมือง จ.พะเยา
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการคือ 1) เพื่อศึกษาการดูแลผู้สูงอายุในสังคมไทยปัจจุบัน 2) การดูแลผู้สูงอายุตามแนวพระพุทธศาสนา และ 3) รูปแบบการดูแลผู้สูงอายุตามแนวพระพุทธศาสนาของโรงเรียนผู้สูงอายุในวัดเขตตำบลแม่กา อำเภอเมือง จังหวัด พะเยา การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพโดยการศึกษาเอกสารประกอบกับการสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วมและการสัมภาษณ์อย่างไม่เป็นทางการผลการวิจัยพบว่า การดูแลผู้สูงอายุในสังคมไทยเริ่มต้นจากการดูแลสุขภาพตนเอง ส่วนครอบครัว ชุมชน และสังคมเป็นฝ่ายช่วยเหลือตามความเหมาะสมกับสภาพร่างกายของผู้สูงอายุ เช่น การตั้งโรงเรียนผู้สูงอายุเพื่อส่งเสริมผู้สูงอายุกลุ่มติดสังคมให้ทำกิจกรรมเพื่อสุขภาพ ส่วนการดูแลผู้สูงอายุตามแนวพุทธเป็นการแสดงความกตัญญูกตเวที โดยการดูแลทั้งด้านร่างกายและจิตใจเพื่อให้สามารถพัฒนาตนตามแนวทางของไตรสิกขา คือ ศีล สมาธิ ปัญญา ดังตัวอย่างที่พระครูสุจิณกัลยาณธรรมได้จัดตั้งโรงเรียนผู้สูงอายุที่อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย โดยใช้กิจกรรมต่าง ๆ ในการพัฒนานักเรียนผู้สูงอายุ ซึ่งรูปแบบนี้เป็นแนวทางให้กับวัดแม่กาโทกหวาก และวัดแม่กาห้วยเคียนตั้งโรงเรียนผู้สูงอายุขึ้นในเขตตำบลแม่กา โดยวัดทั้ง 2 แห่งนี้ ได้พยายามประยุกต์รูปแบบการเรียนการสอนให้เหมาะสมกับบริบทของชุมชน ตำบลแม่กา โดยเน้นกิจกรรมตามหลักไตรสิกขา ซึ่งวัดแม่กาโทกหวากดูจะสามารถจัดการเรียนการสอนได้ผลเป็นที่น่าพอใจกว่า
Downloads
Article Details
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการผู้สูงอายุแห่งชาติ. (2553). แผนผู้สูงอายุแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ.2545 –2564) ฉบับปรับปรุงครั้งที่ 1 พ.ศ. 2552.
กรุงเทพฯ: คณะกรรมการผู้สูงอายุแห่งชาติ กระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.
คณะกรรมการผู้สูงอายุแห่งชาติ. (2558). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2558. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุ
ไทย.
เจือ เปลวทอง. (2560, 13 มิถุนายน). ครูจิตอาสาโรงเรียนผู้สูงอายุวัดแม่กาโทกหวากและวัดแม่กาห้วยเคียน. สัมภาษณ์.
เทศบาลตำบลแม่กา. (2560). แผนพัฒนาสามปี (พ.ศ.2560-2562). พะเยา: งานวิเคราะห์นโยบายและแผนสำนักปลัดเทศบาลเทศบาลตำบลแม่กา (เอกสารอัดสำเนา).
ปณิธี บราวน์. (2557). พฤฒพลัง: บทบาทของกลุ่มผู้สูงอายุและ “ทุน” ที่ใช้ในการขับเคลื่อนงานด้านผู้สูงวัย.วารสารมนุษยศาสตร์
สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 31(3), 97-120.
ประพันธ์ เทียนวิหาร. (2560, 10 มิถุนายน). นายกเทศมนตรีเทศบาลตำบลแม่กา. สัมภาษณ์.
พระครูสุจิณกัลยาณธรรม. (2558). โรงเรียนผู้สูงอายุตำบลหัวง้ม. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการเสริมสร้างสุขภาพ
(สสส.).
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2554). สยามสามไตร (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระครูอาชวพิมล. (2560, 14 มิถุนายน). เจ้าอาวาสและผู้อำนวยการโรงเรียนผู้สูงอายุวัดแม่กาโทกหวาก. สัมภาษณ์.
พระครูอาทรพัฒนพิศาล. (2560, 17 มิถุนายน). เจ้าอาวาสและผู้อำนวยการโรงเรียนผู้สูงอายุวัดแม่กาห้วยเคียน. สัมภาษณ์.
พวงทอง ไกรพิบูลย์. (22 พฤศจิกายน 2558). การดูแลผู้สูงอายุ (Elderly care). วันที่ค้นข้อมูล 17 กุมภาพันธ์ 2560, จาก
https://haamor.com/th.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2525). สฺยามรฏฺฐสฺส เตปิฏกํ. (ฉบับภาษาบาลี อักษรไทย ชุด 45 เล่ม). กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
รศรินทร์ เกรย์ และคณะ. (2556). มโนทัศน์ใหม่ของนิยามผู้สูงอายุ: มุมมองเชิงจิตวิทยาสังคมและสุขภาพ. นครปฐม: สถาบันวิจัย
ประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
เล็ก สมบัติ และคณะ. (2554). ภาวะสูงวัยอย่างมีคุณประโยชน์กับการพัฒนาสังคมและเศรษฐกิจในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนัก
มาตรฐานการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ สำนักงานปลัดกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์
ศศิพัฒน์ ยอดเพชร, ภาวนา พัฒนศรี และธนิกานต์ ศักดาพร. (2560). การถอดบทเรียนตัวอย่างที่ดีของโรงเรียนและชมรมผู้สูงอายุที่
มีกิจกรรมถ่ายทอดความรู้. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย.
สมบูรณ์ วัฒนะ. (2559). แนวคิดการดูแลผู้สูงอายุตามแนวพระพุทธศาสนาเถรวาท.วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
มหาวิทยาลัยบูรพา, 24(44), 173-193.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.). (7 ธันวาคม 2555). หลัก 11 อ. ในการดูแลผู้สูงอายุ. วันที่ค้นข้อมูล 11 กุมภาพันธ์ 2560, จาก https://www.thaihealth.or.th/Content/7562-B8.html.
สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.). (2559). คู่มือระบบการดูแลระยะยาวด้านสาธารณสุขสำหรับผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงในพื้นที่ (Long Term Care) ในระบบหลักประกันสุขภาพแห่งชาติปีงบประมาณ 2559. กรุงเทพฯ: สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ (สปสช.).
เสาวภา พรสิริพงษ์ และคณะ. (2557). วัดในพุทธศาสนากับความพร้อมในการรองรับสังคมผู้สูงอายุ. วารสารภาษาและวัฒนธรรม,
33(1), 99-125.