รูปแบบการสื่อสารและการรับรู้อัตลักษณ์ของคนมอญข้ามถิ่นในจังหวัดสมุทรสาคร
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1.) ศึกษาประวัติศาสตร์การเข้ามาอาศัยและทำงานในประเทศไทยของคนมอญข้ามถิ่นในจังหวัดสมุทรสาคร 2.) ศึกษาถึงรูปแบบการสื่อสารของคนมอญข้ามถิ่นในจังหวัดสมุทรสาคร 3.) ศึกษาถึงการรับรู้อัตลักษณ์ของคนมอญข้ามถิ่นในจังหวัดสมุทรสาคร โดยผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ประกอบด้วยการพูดคุยอย่างไม่เป็นทางการ การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่ม (Focus Group) ผลการศึกษาพบว่า การเข้ามายังประเทศไทยของคนมอญข้ามถิ่นมีสาเหตุหลัก ๆ คือ การอพยพหนีภัยสงคราม หนีความอดอยากยากไร้ และการเข้ามาขายแรงงาน โดยแบ่งประวัติศาสตร์การอพยพออกเป็น 2 ช่วงเวลา ได้แก่ 1.) ช่วงอพยพการหนีภัยสงคราม และ 2.) ช่วงการอพยพเพื่อขายแรงงาน ส่วนรูปแบบการสื่อสาร พบว่ามี 2 ลักษณะคือ 1.) การสื่อสารภายในกลุ่มคนมอญด้วยกันเอง โดยผ่านสื่อโซเชียลมีเดีย รวมถึงการใช้สื่อกิจกรรม เช่น งานวันชาติ เป็นพื้นที่แห่งการสื่อสารที่มีไว้ติดต่อปฏิสัมพันธ์ในระหว่างกลุ่มมอญด้วยกัน 2.) การสื่อสารภายนอกกลุ่มและการมีปฏิสัมพันธ์กับคนไทย จะเป็นการสื่อสารทั่วไปในชีวิตประจำวันด้วยภาษาไทยและสื่อสารกับเจ้านายหรือผู้ว่าจ้างที่เป็นไปตามสายงานการบังคับบัญชา สำหรับการรับรู้อัตลักษณ์ พบ 3 ประเด็น คือ 1.) มอญคือผู้ช่วยด้านแรงงานมิใช่พลเมืองชั้นสอง 2.) มอญไม่ใช่พม่า และพม่าคือความเป็นอื่น และ 3.) คนมอญต้องคู่กับหมาก
Downloads
Article Details
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
https://www.doe.go.th/alien กกจ.3/2561.
กาญจนา แก้วเทพ และคณะ. (2543). สื่อเพื่อชุมชน การประมวลองค์ความรู้. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
ฉวีวรรณ ประจวบเหมาะ. (2547). ทบทวนแนวทางการศึกษาชาติพันธุ์ข้ามยุคสมัยกับการศึกษาในสังคมไทย. ใน ว่าด้วยแนวทาง
การศึกษาทางชาติพันธุ์ (หน้า 40-103). กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
เจือจันทร์ วงศ์พลกานันท์. (2549). กระบวนการสร้างอัตลักษณ์ของสตรีชายแดนกลุ่มชาติพันธุ์มอญและปฏิสัมพันธ์กับกลุ่มพม่าและ
ไทย: กรณีศึกษาชุมชนมอญในจังหวัดกาญจนบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาสหวิทยาการ, วิทยาลัยสหวิทยาการ, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. (2533). พม่า: ขบวนการนักศึกษากับประวัติศาสตร์ระทึกใจ. กรุงเทพฯ: ประพันธ์สาสน์.
เชิญขวัญ ภุชงค์. (2549). การสื่อสารของกลุ่มซาไกที่ย้ายถิ่นฐานมาสู่ชุมชนเมืองในการปรับตัวและแสดงอัตลักษณ์แห่งชาติพันธุ์.
วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชานิเทศศาสตรพัฒนาการ, คณะนิเทศศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณฐพงศ์ จิตรนิรัตน์. (2553). อัตลักษณ์ชุมชน: อัตลักษณ์และการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งแห่งที่ของชุมชน. สงขลา: นำศิลป์โฆษณา.
สมสุข หินวิมาน.(2548). ประมวลสาระชุดวิชาปรัชญานิเทศศาสตร์และทฤษฎีการสื่อสารหน่วยที่ 8-15 นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุกัญญา เบาเนิด.(2549). การสร้างอัตลักษณ์ของคนมอญย้ายถิ่น: กรณีศึกษาแรงงานข้ามชาติในจังหวัดสมุทรสาคร. วิทยานิพนธ์
มานุษยวิทยามหาบัณฑิต, สาขาวิชามานุษยวิทยา, ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา, คณะรัฐศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุจิตรา เปลี่ยนรุ่ง. (2553). การสื่อสารเพื่อสร้าง ธำรงรักษา และต่อรองอัตลักษณ์ความเป็นมอญของกลุ่มชาวมอญพลัดถิ่นในประเทศไทยท่ามกลางกระแสโลกาภิวัตน์. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชานิเทศศาสตร์, คณะนิเทศศาสตร์,
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุภรณ์ โอเจริญ. (2541). มอญในเมืองไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
องค์ บรรจุน. (2549). บ้านทุ่งเข็น: ชุมชนชาติพันธ์มอญร่วมสมัยแห่งสุพรรณบุรี. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชา สหวิทยาการ, วิทยาลัยสหวิทยาการ, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Lewis, G. and Slade, C. (2000). Critical Communication. Upper Saddle River, New Jersey: Printice Hall.