รูปแบบการสื่อสารและการรับรู้อัตลักษณ์ของคนมอญข้ามถิ่นในจังหวัดสมุทรสาคร

Main Article Content

สุจิตรา เปลี่ยนรุ่ง

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1.) ศึกษาประวัติศาสตร์การเข้ามาอาศัยและทำงานในประเทศไทยของคนมอญข้ามถิ่นในจังหวัดสมุทรสาคร 2.) ศึกษาถึงรูปแบบการสื่อสารของคนมอญข้ามถิ่นในจังหวัดสมุทรสาคร 3.) ศึกษาถึงการรับรู้อัตลักษณ์ของคนมอญข้ามถิ่นในจังหวัดสมุทรสาคร โดยผู้วิจัยใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) ประกอบด้วยการพูดคุยอย่างไม่เป็นทางการ การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่ม (Focus Group) ผลการศึกษาพบว่า การเข้ามายังประเทศไทยของคนมอญข้ามถิ่นมีสาเหตุหลัก ๆ คือ การอพยพหนีภัยสงคราม หนีความอดอยากยากไร้ และการเข้ามาขายแรงงาน โดยแบ่งประวัติศาสตร์การอพยพออกเป็น 2 ช่วงเวลา ได้แก่ 1.) ช่วงอพยพการหนีภัยสงคราม และ 2.) ช่วงการอพยพเพื่อขายแรงงาน ส่วนรูปแบบการสื่อสาร พบว่ามี 2 ลักษณะคือ 1.) การสื่อสารภายในกลุ่มคนมอญด้วยกันเอง โดยผ่านสื่อโซเชียลมีเดีย รวมถึงการใช้สื่อกิจกรรม เช่น งานวันชาติ เป็นพื้นที่แห่งการสื่อสารที่มีไว้ติดต่อปฏิสัมพันธ์ในระหว่างกลุ่มมอญด้วยกัน 2.) การสื่อสารภายนอกกลุ่มและการมีปฏิสัมพันธ์กับคนไทย จะเป็นการสื่อสารทั่วไปในชีวิตประจำวันด้วยภาษาไทยและสื่อสารกับเจ้านายหรือผู้ว่าจ้างที่เป็นไปตามสายงานการบังคับบัญชา สำหรับการรับรู้อัตลักษณ์ พบ 3 ประเด็น คือ 1.) มอญคือผู้ช่วยด้านแรงงานมิใช่พลเมืองชั้นสอง 2.) มอญไม่ใช่พม่า และพม่าคือความเป็นอื่น และ 3.) คนมอญต้องคู่กับหมาก

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

กรมการจัดหางาน กระทรวงแรงงาน. (2561). ประกาศสถิติแรงงานต่างด้าว. วันที่ค้นข้อมูล 14 กุมภาพันธ์ 2561, จาก
https://www.doe.go.th/alien กกจ.3/2561.

กาญจนา แก้วเทพ และคณะ. (2543). สื่อเพื่อชุมชน การประมวลองค์ความรู้. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

ฉวีวรรณ ประจวบเหมาะ. (2547). ทบทวนแนวทางการศึกษาชาติพันธุ์ข้ามยุคสมัยกับการศึกษาในสังคมไทย. ใน ว่าด้วยแนวทาง
การศึกษาทางชาติพันธุ์ (หน้า 40-103). กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).

เจือจันทร์ วงศ์พลกานันท์. (2549). กระบวนการสร้างอัตลักษณ์ของสตรีชายแดนกลุ่มชาติพันธุ์มอญและปฏิสัมพันธ์กับกลุ่มพม่าและ
ไทย: กรณีศึกษาชุมชนมอญในจังหวัดกาญจนบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาสหวิทยาการ, วิทยาลัยสหวิทยาการ, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. (2533). พม่า: ขบวนการนักศึกษากับประวัติศาสตร์ระทึกใจ. กรุงเทพฯ: ประพันธ์สาสน์.

เชิญขวัญ ภุชงค์. (2549). การสื่อสารของกลุ่มซาไกที่ย้ายถิ่นฐานมาสู่ชุมชนเมืองในการปรับตัวและแสดงอัตลักษณ์แห่งชาติพันธุ์.
วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชานิเทศศาสตรพัฒนาการ, คณะนิเทศศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ณฐพงศ์ จิตรนิรัตน์. (2553). อัตลักษณ์ชุมชน: อัตลักษณ์และการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งแห่งที่ของชุมชน. สงขลา: นำศิลป์โฆษณา.

สมสุข หินวิมาน.(2548). ประมวลสาระชุดวิชาปรัชญานิเทศศาสตร์และทฤษฎีการสื่อสารหน่วยที่ 8-15 นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

สุกัญญา เบาเนิด.(2549). การสร้างอัตลักษณ์ของคนมอญย้ายถิ่น: กรณีศึกษาแรงงานข้ามชาติในจังหวัดสมุทรสาคร. วิทยานิพนธ์
มานุษยวิทยามหาบัณฑิต, สาขาวิชามานุษยวิทยา, ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา, คณะรัฐศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุจิตรา เปลี่ยนรุ่ง. (2553). การสื่อสารเพื่อสร้าง ธำรงรักษา และต่อรองอัตลักษณ์ความเป็นมอญของกลุ่มชาวมอญพลัดถิ่นในประเทศไทยท่ามกลางกระแสโลกาภิวัตน์. วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชานิเทศศาสตร์, คณะนิเทศศาสตร์,
จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุภรณ์ โอเจริญ. (2541). มอญในเมืองไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

องค์ บรรจุน. (2549). บ้านทุ่งเข็น: ชุมชนชาติพันธ์มอญร่วมสมัยแห่งสุพรรณบุรี. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชา สหวิทยาการ, วิทยาลัยสหวิทยาการ, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

Lewis, G. and Slade, C. (2000). Critical Communication. Upper Saddle River, New Jersey: Printice Hall.