การวิเคราะห์ยุทธศาสตร์องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นของประเทศไทย เพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษายุทธศาสตร์ด้านการท่องเที่ยวขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นของประเทศไทย และ 2) วิเคราะห์ยุทธศาสตร์และยุทธวิธีด้านการท่องเที่ยวขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อความอย่างยั่งยืน โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัย เชิงคุณภาพ ด้วยการวิเคราะห์เอกสารจากแหล่งข้อมูลทุติยภูมิ ได้แก่ แผนยุทธศาสตร์และเอกสารสาธารณะ โดยรวบรวมและนำมาจัดกระทำกับข้อมูลด้วยการเรียบเรียงข้อมูลใหม่เพื่อให้เห็นยุทธศาสตร์และยุทธวิธีที่ชัดเจน โดยใช้หลักการคัดเลือกเอกสาร 4 ขั้นตอน ได้แก่ ความจริง ความถูกต้องน่าเชื่อถือ ความเป็นตัวแทน และความหมาย รวมทั้งใช้ขั้นตอนการวิเคราะห์ข้อมูล 3 ขั้นตอน ได้แก่ การลดทอนข้อมูล การแสดงข้อมูล และการสร้างข้อสรุปและการพิสูจน์ข้อสรุป ผลการวิจัยพบว่า องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีนโยบายทางด้านการท่องเที่ยว 7 ยุทธศาสตร์ 28 ยุทธวิธีดังนี้ ยุทธศาสตร์ที่ 1 ด้านการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน ประกอบด้วย 4 ยุทธวิธี ยุทธศาสตร์ที่ 2 ด้านการส่งเสริมการท่องเที่ยวรูปแบบใหม่ ประกอบด้วย 4 ยุทธวิธี ยุทธศาสตร์ ที่ 3 ด้านการส่งเสริมการตลาดและการประชาสัมพันธ์ ประกอบด้วย 4 ยุทธวิธี ยุทธศาสตร์ที่ 4 ด้านการพัฒนาพื้นที่ให้มีมาตรฐานตามหลักสากล ประกอบด้วย 4 ยุทธวิธี ยุทธศาสตร์ที่ 5 ด้านการพัฒนาบุคลากรทางการท่องเที่ยว ประกอบด้วย 4 ยุทธวิธี ยุทธศาสตร์ที่ 6 ด้านการสร้างภาคีเครือข่าย ประกอบด้วย 4 ยุทธวิธี และยุทธศาสตร์ที่ 7 ด้านการบริหารจัดการทางการท่องเที่ยว ประกอบด้วย 4 ยุทธวิธี นอกจากนี้ ผลการวิจัยสามารถใช้เป็นแนวทางในการกำหนดยุทธศาสตร์และยุทธวิธีด้านการพัฒนา ด้านการท่องเที่ยวขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเพื่อความยั่งยืน
Downloads
Article Details
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กรมการท่องเที่ยว และสำนักบริการวิชาการ มหาวิทยาลัยบูรพา. (2560). หลักสูตรการอบรมผู้นำการท่องเที่ยวท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: กรมการท่องเที่ยว.
คนึงภรณ์ วงเวียน. (2554). การพัฒนายุทธศาสตร์การท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาเกาะเสม็ด จังหวัดระยอง. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชายุทธศาสตร์การพัฒนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
พงษ์ศักดิ์ เพชรสถิต. (2559). ยุทธศาสตร์การบริหารจัดการทางการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของจังหวัดกำแพงเพชร. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 2(2), 57-68.
สถาบันพระปกเกล้า. (2559). ประเภทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วันที่ค้นข้อมูล 25 ธันวาคม 2559, จาก https://wiki.kpi.ac.thindex.php?title=ประเภทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560-2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย. (2560). แผนยุทธศาสตร์กระทรวงมหาดไทย พ.ศ. 2560-2564. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย.
สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี, คณะกรรมการจัดทำยุทธศาสตร์ชาติ. (2559). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2560-2579). กรุงเทพฯ: สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี.
สุชน อินทเสม. (2555). ยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืนจังหวัดประจวบคีรีขันธ์: กรณีศึกษาตำบลปากน้ำปราณ. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร, 7(1), 10-23.
อรัญยา ปฐมสกุล, วิศาล ศรีมหาวโร และสมคิด รัตนพันธุ์. (2560). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศชุมชน: กรณีศึกษา อำเภอท่าชนะ จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 4(1), 177-194.
อุดมลักษณ์ เพ็งนรพัฒน์. (2560). ยุทธศาสตร์การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมจังหวัดศรีสะเกษ. วารสารการบริการและการท่องเที่ยวไทย, 12(2): 28-42.
Ahmed, J.U. (2010). Documentary research method: new dimensions. Indus Journal of Management & Social Science, 4(1): 1-14.
Mogalakwe, M. (2006). The use of documentary research methods in social research. African Sociological Review, 10(1), 221-230.
Scott, J. (1990). Documentary research. London: SAGE.
