“รักระหว่างรบในทวิภพ” องค์ประกอบอันนำไปสู่วรรณกรรมแนวโรมานซ์อิงประวัติศาสตร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งศึกษาองค์ประกอบของทวิภพในฐานะวรรณกรรมแนวโรมานซ์อิงประวัติศาสตร์ โดยใช้วิธีวิจัยเอกสารและนำเสนอผลการศึกษาค้นคว้าแบบพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า นวนิยายเรื่องทวิภพมีองค์ประกอบสอดคล้องกับหลักเกณฑ์การจัดประเภทของนวนิยายโรมานซ์อิงประวัติศาสตร์ ด้วยองค์ประกอบ 4 ประการ ได้แก่ แนวคิด ตัวละคร เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ และสิ่งมหัศจรรย์ องค์ประกอบเหล่านี้ล้วนทำให้นวนิยายเรื่องทวิภพเป็นนวนิยายแนวโรมานซ์อิงประวัติศาสตร์ที่โดดเด่นในวงวรรณกรรมไทย
Downloads
Article Details
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กอบกุล อิงคุทานนท์. (2539). ศัพท์วรรณกรรม. กรุงเทพฯ: ษรฉัตร.
กุนนา, พี. เอ็น. (2528). วิถีแห่งรัก วิถีแห่งชีวิตแต่งงาน (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ต้นหมาก.
กุหลาบ มัลลิกะมาศ. (2538). วรรณคดีวิจารณ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ชุติมา ประกาศวุฒิสาร. (2558). ปาฐกถาพิเศษชุด “วีรชนที่ถูกสร้าง-วีรชนที่ถูกลืม”: จินตภาพแห่งการสูญเสียกับชาตินิยมแนวรักโรแมนติกของทมยันตี. เข้าถึงได้จาก https://prachatai.org/journal/2015/04/58770
เถกิง พันธุ์เถกิงอมร. (2541). นวนิยายและเรื่องสั้น การศึกษาเชิงวิเคราะห์และวิจารณ์. สงขลา: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันราชภัฏสงขลา.
ทมยันตี. (2551). ทวิภพ เล่ม 1 (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: ณ บ้านวรรณกรรม.
ทมยันตี. (2551). ทวิภพ เล่ม 2 (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: ณ บ้านวรรณกรรม.
ธัญญา สังขพันธานนท์. (2559). แว่นวรรณคดี ทฤษฎีร่วมสมัย. ปทุมธานี: นาคร.
ธีร์จุฑา เมฆิน. (2558). แนวคิดทางการเมืองแบบราชาชาตินิยมที่ปรากฏในนวนิยายของทมยันตี. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการเมืองและการปกครอง, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
นัทธนัย ประสานนาม, บรรณาธิการ. (2556). พิพิธพรรณวรรณา: ความทรงจำและสยาม-ไทยศึกษาในบริบทสากล. กรุงเทพฯ: ภาควิชาวรรณคดี และกรรมการฝ่ายวิจัยคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ร่วมกับสยามสมาคม ในพระบรมราชูปถัมภ์.
นิพัทธ์ ทองเล็ก. (2558). พระยอดเมืองขวาง ผู้ปลุกสยาม สู้ เจ้าอาณานิคม. กรุงเทพฯ: มติชน.
ประดับ ภูมิลา. (2542). บุคลิกภาพตัวละครเอกสตรีในนวนิยายของทมยันตี ช่วง พ.ศ. 2509 ถึง พ.ศ. 2529. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาไทย, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยสารคาม.
พรรณทิภา จีนกลับ. (2551). การศึกษาวิเคราะห์นวนิยายไทยที่นำเสนอการเดินทางข้ามเวลา. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาไทย, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พิชากร กรัตนุตถะ. (2546). วิเคราะห์นวนิยายประเภทเหนือธรรมชาติของวิมล ศิริไพบูลย์. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาไทย, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2545). พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรม อังกฤษ-ไทย. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
วิทย์ ศิวะศริยานนท์. (2541). วรรณคดีและวรรณคดีวิจารณ์ (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: ธรรมชาติ.
สันติ ทองประเสริฐ. (2519). วิวัฒนาการของเนื้อหานวนิยายไทยตั้งแต่ พ.ศ. 2476 ถึง พ.ศ. 2517. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาภาษาไทย, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
สุพรรณี วราทร. (2519). ประวัติการประพันธ์นวนิยายไทยตั้งแต่สมัยเริ่มแรกจนถึงพ.ศ. 2475. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
สุวรรณา เกรียงไกรเพ็ชร์. (2549). พระอภัยมณี: การศึกษาในเชิงวรรณคดีวิจารณ์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ศยาม.
