ข้อผิดพลาดในการเขียนภาษาไทยของนิสิตชาวกัมพูชา มหาวิทยาลัยบูรพา: ศึกษากรณีการใช้คำและการสร้างประโยค
Main Article Content
บทคัดย่อ
ผลการศึกษาข้อผิดพลาดด้านการใช้คำและการสร้างประโยคในการเขียนภาษาไทยของนิสิตชาวกัมพูชา มหาวิทยาลัยบูรพา พบข้อผิดพลาดด้านการใช้คำ ได้แก่ การใช้คำที่ทำหน้าที่ต่าง ๆ ในประโยคไม่ถูกต้อง การใช้คำผิดความหมาย การใช้คำที่ไม่สื่อความหมาย และการใช้คำขาดหรือการใช้คำเกิน ข้อผิดพลาดด้านการเรียงลำดับคำ ได้แก่ การวางส่วนขยายไม่ถูกต้อง การสลับตำแหน่งคำในประโยค การวางคำวิเศษณ์ บอกเวลา หรือคำแสดงความถี่ในตำแหน่งที่ไม่เหมาะสม และการวางคำวิเศษณ์บอกเวลาสลับกับคำอื่น ข้อผิดพลาดด้านการสร้างประโยค ได้แก่ ประโยคที่มีความหมายไม่ชัดเจน ประโยคที่มีความหมายหรือเนื้อความในประโยคไม่สอดคล้องกัน และประโยคที่ขาดส่วนประกอบสำคัญในประโยค สาเหตุของข้อผิดพลาด เช่น การขาดความรู้เกี่ยวกับชนิดและหน้าที่ของคำ อิทธิพลของภาษาแม่ การขาดความรู้เรื่องโครงสร้างของประโยค และลำดับการเรียงคำในประโยค ส่วนแนวทางในการแก้ไขทำได้โดยสอนให้นิสิตรู้จักชนิดและทำหน้าที่ของคำในภาษาไทย ให้ความรู้แก่นิสิตในเรื่องโครงสร้างของประโยค ควรอธิบายให้นิสิตเข้าใจความเหมือนและความแตกต่างระหว่างภาษาไทยกับภาษาแม่ และฝึกให้นิสิตแต่งประโยคภาษาไทยอย่างสม่ำเสมอ
Downloads
Article Details
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กังวล คัชชิมา, ณัฐพล จันทร์งาม, ประยูร ทรงศิลป์, ศานติ ภักดีคำ และอัญชนา จิตสุทธิญาณ. (2550). พจนานุกรม ไทย-เขมร ฉบับคณะกรรมาธิการร่วมไทย-กัมพูชา. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการสมาคมวัฒนธรรมไทย-กัมพูชา กรมสารนิเทศ กระทรวงการต่างประเทศ.
กาญจนา นาคสกุล. (2524). อ่านภาษาเขมร. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กำชัย ทองหล่อ. (2552). หลักภาษาไทย. กรุงเทพฯ: อมรการพิมพ์.
คณะกรรมการทุนพระยาอนุมานราชธน. (2517). พจนานุกรมเขมร-ไทย ฉบับทุนพระยา อนุมานราชธน. กรุงเทพฯ: จงเจริญการพิมพ์.
จองบก แช. (2543). ความสามารถในการใช้ภาษาไทยของนักศึกษาเกาหลี แผนกภาษาไทย ชั้นปีที่ 3 มหาวิทยาลัยปูซานภาษาและกิจการต่างประเทศ. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร มหาบัณฑิต, สาขาวิชาการสอนภาษาไทย, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ชนิกา คำพุฒ. (2545). การศึกษาการใช้ภาษาไทยของนักศึกษาจีน วิชาเอกภาษาไทย ชั้นปีที่ 4 สถาบันชนชาติยูนนาน สาธารณรัฐประชาชนจีน. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร มหาบัณฑิต, สาขาวิชาการสอนภาษาไทย, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
นววรรรณ พันธุเมธา. (2554). ไวยากรณ์ไทย (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นิภา กู้พงษ์ศักดิ์. (2555). ปัญหาการใช้ภาษาไทยของนักศึกษาต่างชาติ: กรณีศึกษานักศึกษาจีน มหาวิทยาลัยกรุงเทพ. วารสารรามคำแหง ฉบับมนุษยศาสตร์, 31(1), 123-137.
ปณิธาน บรรณาธรรม. (2555). รายงานการวิจัยเรื่อง นักศึกษาจีนกับข้อผิดพลาดในการเขียนภาษาไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
ฟาน จองบินห์. (2552). การศึกษาข้อบกพร่องในการเขียนภาษาไทยของนักศึกษาเวียดนาม. สารนิพนธ์สาขาการสอนภาษาไทยในฐานะภาษาต่างประเทศ, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ภาสพงศ์ ผิวพอใช้. (2550). การศึกษาข้อผิดพลาดในการเขียนภาษาไทยของนักศึกษาลาวระดับบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. วันที่ค้นข้อมูล 29 ตุลาคม 2561, จาก https://kucon.lib.ku.ac.th/Fulltext/KC4513002.pdf
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน
วิไลลักษณ์ บุญเคลือบ. (2550). อิทธิพลของภาษาแม่ที่มีผลต่อการเขียนภาษาไทยของนักศึกษาเกาหลี แผนกภาษาไทย มหาวิทยาลัยปูซานภาษาและกิจการต่างประเทศ. เชียงราย: สำนักวิชาศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง.
สุธิวงศ์ พงศ์ไพบูลย์. (2532). หลักภาษาไทย (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพาณิช.
อุไรศรี วรศะริน. (2553). ร่องรอยภาษาเขมรในภาษาไทย (อรวรรณ บุญยฤทธิ์, จตุพร โคตรกนก และสมเกียรติ วัฒนาพงษากุล, ผู้แปล). กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษา ตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร วังท่าพระ.