ความพึงพอใจของสื่อมวลชนที่มีต่อเครื่องมือด้านสื่อมวลชนสัมพันธ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเครื่องมือด้านสื่อมวลชนสัมพันธ์ ระดับความพึงพอใจและความถี่ในการใช้เครื่องมือด้านสื่อ มวลชนสัมพันธ์ของสื่อมวลชน เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัย 2 วิธี คือ การสัมภาษณ์เชิงลึกแบบเจาะจง นักสื่อสารองค์กร/นักประชาสัมพันธ์ขององค์กรด้านค้าปลีกสมัยใหม่ จำนวน 4 คน และการวิจัยเชิงสำรวจ โดยสำรวจความถี่และความพึงพอใจในการใช้เครื่องมือด้านสื่อมวลชนสัมพันธ์ โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 59 คน ที่เป็นสื่อมวลชนสายเศรษฐกิจดูแลข่าวด้านค้าปลีก ผลการวิจัยจากการสัมภาษณ์เชิงลึกพบว่า องค์กรส่วนใหญ่เห็นความสำคัญในการทำสื่อมวลชนสัมพันธ์ในระดับมากโดยมีการกำหนดกลยุทธ์ มีการติดต่อกับสื่อสม่ำเสมอ และเข้าใจว่าสื่อทำงานอย่างไร รวมถึงสิ่งแวดล้อมที่สื่อดำเนินงานอยู่
ส่วนผลการวิจัยจากการเก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามจากสื่อมวลชนพบว่า เครื่องมือด้านสื่อมวลชนสัมพันธ์ที่สื่อมวลชนมีความ พึงพอใจมากที่สุด คือ การแถลงข่าว หรือให้ข้อมูล โดยผู้บริหารระดับสูง ส่วนเครื่องมือด้านสื่อมวลชนสัมพันธ์ที่สื่อมวลชนมี ความถี่ในการใช้บ่อยที่สุด คือ การรักษาสัมพันธไมตรีที่ดีให้ยาวนาน
Downloads
Article Details
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กัญญารัตน์ อยู่ประเสริฐ. (2556). กลยุทธ์การใช้สื่อสังคมออนไลน์ (Social media) ในงานสื่อมวลชนสัมพันธ์ของนักประชาสัมพันธ์. ปริญญานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชานิเทศศาสตร์การตลาด, มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย, กรุงเทพฯ.
จิตใส เกตุแก้ว. (2556). ความพึงพอใจของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 39 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ต่อการพัฒนาครูด้วยชุดฝึกอบรม e-Training. สารนิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, สาขาวิชาบริหารการศึกษาและผู้นำทางการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยสยาม.
ดิเรก ฤกษ์สาหร่าย. (2527). แนวคิดความพึงพอใจตามความต้องการพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: สำนักนโยบายและแผนกรุงเทพมหานคร.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2531). พจนานุกรมเฉลิมพระเกียรติ พ.ศ. 2530. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554 เฉลิมพระเกียรติพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว เนื่องในโอกาสพระราชพิธีมหามงคลเฉลิมพระชนมพรรษา 7 รอบ 5 ธันวาคม 2554. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
รุ่งนภา พิตรปรีชา. (2556). พลังแห่งการประชาสัมพันธ์. กรุงเทพฯ: คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วธูสิริณ์ ดิลกธรรมพัฒนา. (2557). ปัจจัยในการตัดสินใจซื้อชั้นวางสินค้าของลูกค้าในกลุ่มธุรกิจค้าปลีกสมัยใหม่. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, สาขาการจัดการธุรกิจค้าปลีก, สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์.
วิรัช ลภิรัตนกุล. (2549). การประชาสัมพันธ์. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เสรี วงษ์มณฑา. (2540). การประชาสัมพันธ์เชิงปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: A.N. การพิมพ์.
เสรี วงษ์มณฑา. (2541). 108 การประชาสัมพันธ์. กรุงเทพฯ: A.N. การพิมพ์.
อรรถวุฒิ พฤฒิวรนันทน์. (2544). ความจำเป็นและความต้องการในการรักษาทางทันตกรรม จัดฟันของเด็กนักเรียนอายุ 12-14 ปี ในอำเภอเมืองเชียงใหม่ และอำเภอเมืองอุตรดิตถ์. บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
อุกกฤษฎ์ ทรงชัยสงวน. (2543). ความพึงพอใจของประชาชนที่มีต่อการบริหารจัดการโครงการ พัฒนาสถานีตำรวจเพื่อประชาชนของสถานีตำรวจภูธร อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาการบริหารการพัฒนา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
อุทัย สุขวิวัฒน์ศิริกุล. (ออนไลน์). Thailand Retail Industry Markets &Trends. วันที่ค้นข้อมูล 27 พฤษภาคม 2559, จาก https://www.slideshare.net/UtaiSukviwatsirikul/06242011-thailandretailindustryreport.
Cameron, Jae-Hwa Shin Glen T. (2003). “Informal relations: A look at personal influence in media relations”, Journal of Communication Management, 7(3), 239-253.
Hendrix, J. (2003). Public relations cases (6th ed.). Belmont CA: Wadsworth.
Hon, L.C., and Grunig, J. E. (1999). Guidelines for measuring relationships in public relations. Florida: Institute for Public Relations
Khodarahmi, E. (2009). Media relations. Disaster prevention and management: An International Journal, 18(5), 535-540.
Maslow, A. H. (1970). Motivation and Personality. New York: Harper & Row.
Millet, J. D. (1954). Management in the public service. New York: McGraw-Hill.
Pang, A. (2014) “Media relations in an evolving media landscape”, Journal of Communication Management, 18(3), 271-294.
Pang, A. (2010). Mediating the media: a journalist-centric media relations model. Corporate Communications: An International Journal, 15(2), 192-204.
Simon, H. A. (1960). Administrative behavior. New York: McMillan.
Srisai, S. (2011). Saangkwaampratabjai: The Influence of Wattana-dham Thai on Thai PR Practice (Doctoral Dissertation). University of Stirling, Scotland, UK.
Wells, B. and Spinks, N. (1999). Media relations: powerful tools for achieving service quality. Managing Service Quality: An International Journal, 9(4), 246-256.
Wilcox, D.L. and Cameron, G.T. (2009), Public Relations Strategies and Tactics (9th ed.), New York, NY: Pearson Allyn & Bacon.
ไม่เปิดเผยชื่อ. (2560, 28 กันยายน). PR Manager บริษัทค้าปลีกที่ไม่ประสงค์จะเปิดเผยชื่อ. สัมภาษณ์.
ไม่เปิดเผยชื่อ. (2560, 2 ตุลาคม). PR Manager บริษัทค้าปลีกที่ไม่ประสงค์จะเปิดเผยชื่อ. สัมภาษณ์.
ไม่เปิดเผยชื่อ. (2560, 7 พฤศจิกายน). PR Manager บริษัทค้าปลีกที่ไม่ประสงค์จะเปิดเผยชื่อ. สัมภาษณ์.
ไม่เปิดเผยชื่อ. (2560, 9 ธันวาคม). Marketing & Communication Senior Manager บริษัทค้าปลีกที่ไม่ประสงค์จะเปิดเผยชื่อ. สัมภาษณ์.
