การพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ด้านละครและภาพยนตร์จากนิทานพื้นบ้าน บ้านแก่งปลาปก ตำบลชมเจริญ อำเภอปากชม จังหวัดเลย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ด้านละครและภาพยนตร์จากนิทานพื้นบ้าน บ้านแก่งปลาปก ใช้การวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือที่ใช้ คือ ประเด็นสัมภาษณ์เชิงลึก ประเด็นสนทนากลุ่ม กลุ่มเป้าหมายประกอบด้วย ผู้นำชุมชน ประชาชนในชุมชนบ้านแก่งปลาปก
1) บ้านแก่งปลาปกมีนิทานพื้นบ้านทั้งหมด 9 เรื่อง คือ เจ้าหญิงเวียงฟ้า ผีห่าก้อม ก้างปลาปกเสือสำลีขีลืม นางเสือตามพ่อ สมบัติห้วยเอียน ผีกองกอยเลี้ยงลูก พรานด่อนกินไก่ และเปรตวัดท่าสะอาด มีคุณค่าทั้งหมด 5 ด้าน คือ คุณค่าด้านการศึกษาและเสริมสร้างจินตนาการ คุณค่าด้านด้านช่วยกระชับความสัมพันธ์ของครอบครัวและชุมชน คุณค่าด้านที่ช่วยสะท้อนสภาพสังคมในอดีต คุณค่าด้านให้ข้อคิดและคติเตือนใจ
2) สภาพปัจจุบันเศรษฐกิจสร้างสรรค์จากนิทานพื้นบ้านบ้านแก่งปลาปกพบว่านิทานพื้นบ้านที่ยังใช้ประโยชน์อยู่มี 4 เรื่อง คือ ผีห่าก้อม ก้างปลาปก ผีกองกอยเลี้ยงลูก และ เปรตวัดท่าสะอาด มีการนำมาใช้ประโยชน์ตามวาระโอกาสงานพระเพณีของหมู่บ้าน โดยสภาพปัญหาในการพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์จากนิทานพื้นบ้าน พบว่า มีความต้องการพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์จากนิทานพื้นบ้านบ้านแก่งปลาปก
Downloads
Article Details
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กิจติพงษ์ ประชาชิต และคณะ. (2557). ผลของการ์ตูนแอนิเมชันที่มีต่อการรับรู้และจิตสำนึกด้านวัฒนธรรมของชาวจังหวัดศรีสะเกษ พิษณุโลก: คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร.
จิตตรา มาคะผล และคีรีบูน จงวุฒิเวศย์. (2557). แนวทางส่งเสริมชุมชนสร้างสรรค์ในประเทศไทย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 11(1-2), 197-210.
จันทร์ ลีลาศาสตร์สุนทร. (2555). การนำเสนอแนวทางการจัดการศึกษานอกระบบของโรงเรียนโดยใช้ละครของบ้านเรียนมรดกใหม่เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต. วิทยานิพนธ์คุรุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการศึกษานอกระบบโรงเรียน, สาขาวิชานิเทศศาสตร์, คณะคุรุศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชนประคัลภ์ จันทร์เรือง. (2544). ละครคือชีวิต ชีวิตคือละคร. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ดอกหญ้า 2000.
ปาริชาติ จึงวิวัฒนาภรณ์. (2547). ละครสร้างสรรค์สำหรับเด็ก. กรุงเทพฯ: บริษัท พัฒนาคุณภาพวิชาการ จำกัด.
ผาสุก มุทธเมธา. (2535). คติชาวบ้านกับการพัฒนาคุณภาพชีวิต. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
ยศ สันตสมบัติ. (2548). มนุษย์กับวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
รังสรรค์ ธนะพรพันธ์. (2539). เศรษฐกิจการคลังกับบทบาทรัฐบาลไทย. กรุงเทพฯ: สายส่งศึกษิต.
เรขา อินทรกำแหง. (2555). การวิจัยเศรษฐกิจสร้างสรรค์ สู่การศึกษาและพัฒนานวัตกรรมการแสดงนาฏศิลป์ พื้นบ้าน ชุด จับปู กรณีศึกษา: บ้านโนนวัด ตำบลพลสงคราม อำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 4(1), 98-121.
วิเชียร เกษประทุม. (2549). นิทานพื้นบ้านเพื่อสร้างนิสัยรักการอ่าน สำหรับเด็กและเยาวชน ชุดที่ 3 ชุดอธิบายเหตุ. กรุงเทพฯ: พัฒนศึกษา.
มณฑิรา ธาดาอำนวยชัย. (2552). สถานภาพความรู้เศรษฐกิจสร้างสรรค์และศักยภาพของอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไทยในการพัฒนาสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชานิเทศศาสตร์, คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุมนมาลย์ นิ่มเนติพันธ์. (2537). การละครไทย. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
