ความไร้สาระของชีวิตมนุษย์ในปรัชญาของอัลแบร์ กามูส์

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์แนวคิดความไร้สาระของชีวิตมนุษย์ในปรัชญาของอัลแบร์ กามูส์ โดยศึกษาวิเคราะห์จากหนังสือ ตำรา เอกสารทั้งที่เป็นวรรณกรรม บทความและนวนิยาย รวมถึงงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ผลการศึกษาวิจัยพบว่า แรกเกิดนั้นตัวตนมนุษย์ว่างเปล่า ไม่มีสิ่งใดติดตัวมนุษย์มา ชีวิตยังไม่มีความหมาย กระทั่งพระผู้เป็นเจ้าได้ใส่สารัตถะให้แก่มนุษย์ สิ่งนั้นคือบาปกำเนิด ความเชื่อว่ามนุษย์มีบาปติดตัว กลายเป็นดั่งคลื่นกระแสสังคมที่กลืนกินเสรีภาพของปัจเจกโดยไม่รู้ตัว เสมือนเป็นโรคระบาดที่เรื้อรัง ที่แม้จะรักษาอย่างไร ก็คงไม่หาย ด้วยความหวังว่า ความเชื่อในพระเจ้าจะสร้างความหมายชีวิตให้แก่ตนเองและหลุดพ้นจากความผิดบาปได้ ด้วยความเชื่อและปฏิบัติตามพระเจ้าเท่านั้น โดยกามูส์มองว่า สารัตถะเหล่านั้นเป็นสิ่งที่มนุษย์ประดิษฐ์และสร้างขึ้นเอง ดังเช่น ซิเซอฟัสตัวละครที่กามูส์สมมติขึ้นมาเปรียบกับชีวิตมนุษย์ ที่ต้องภาระงานเข็นก้อนหินขึ้นไปสู่ยอดเขา ซึ่งเป็นการลงโทษจากพระเจ้า เวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่สิ้นสุด ซึ่งเป็นงานที่ไร้จุดหมายและไร้ผล เมื่อต้องตกอยู่ในสภาวะเช่นนี้ กามูส์จึงสอนให้เราหันมาพิจารณาถึงความต้องการของปัจเจก โดยกบฏ หรือต่อต้านสารัตถะที่พระเจ้ามอบให้แก่มนุษย์นั้นเสีย เพราะถึงอย่างไรชีวิตมนุษย์ก็ยังเป็นสิ่งไร้สาระ