การรับรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นกับการปรับเปลี่ยนและการแสดงออกของชาวพิมาย
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) พัฒนาการทางประวัติศาสตร์เมืองพิมาย 2) การรับรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นและการแสดงออกด้านสำนึกประวัติศาสตร์ท้องถิ่นของชาวพิมาย 3) การปรับเปลี่ยนและการแสดงออกด้านวัฒนธรรมท้องถิ่นของชาวพิมาย เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพดำเนินการวิจัยโดยค้นคว้าและรวบรวมหลักฐาน และเอกสารที่เกี่ยวข้องประกอบกับการศึกษาภาคสนาม ผลการวิจัยพบว่า เมืองพิมายเป็นชุมชนโบราณ มาตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ต่อมาขอมได้แผ่อิทธิพลเข้ามาปกครองและได้สร้างปราสาทหินพิมายขึ้น เมืองพิมายกลายเป็นชุมชนท่องเที่ยวเมื่อรัฐบาลกำหนดให้เป็นเมืองท่องเที่ยวตั้งแต่ พ.ศ. 2532 จึงเกิดการเปลี่ยนแปลงกลายมาเป็นชุมชนการท่องเที่ยว ชาวพิมายรับรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นโดยผ่านตำนานเรื่องปาจิตอรพิมและประวัติของปราสาทหินพิมาย กระบวนการรับรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นก่อให้เกิดสำนึกประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ชาวพิมายพื้นถิ่นและชาวพิมายเชื้อสายจีนมีการผสมกลมกลืนกันทางวัฒนธรรมโดยเชื่อมโยง กับสำนึกประวัติศาสตร์ท้องถิ่นส่งผลให้ท้องถิ่นเข้มแข็ง ดังนั้นในการจัดกิจกรรมทางวัฒนธรรมควรเน้นการปลูกฝังสำนึกประวัติศาสตร์ท้องถิ่นควบคู่ไปด้วย และให้ความสำคัญกับการมีส่วนร่วมในกิจกรรมเพื่อสร้างความรักและภาคภูมิใจในท้องถิ่นโดยเน้นประโยชน์ของท้องถิ่นเป็นหลัก
Downloads
Article Details
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
เฉลิม เสตะพยัคฆ์. (2559, 7 กันยายน). ปราชญ์ชาวบ้าน. สัมภาษณ์.
ทวีศิลป์ สืบวัฒนะ. (2554). แนวคิดและแนวทางการศึกษาประวัติศาสตร์ท้องถิ่น (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: อินทนิล.
ธิดา สาระยา. (2529). ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
นิยพรรณ (ผลวัฒนะ) วรรณศิริ. (2550). มานุษยวิทยาสังคมและวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.
บุตรดา คนชม และนิยม วงศ์พงษ์คำ. (2560). อิทธิพลเชิงช่างที่มีต่อรูปแบบการสร้างศาลหลักเมืองในภาคอีสาน. วารสารศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 9(2), 196-218.
ฝนวันจันทร์ ศรีจันทร์. (2543). การเปลี่ยนแปลงอัตลักษณ์ของคนในเมืองประวัติศาสตร์กรณีศึกษาเมืองประวัติศาสตร์พิมาย. วิทยานิพนธ์หลักสูตรสังคมวิทยาและมานุษยวิทยามหาบัณฑิต (มานุษยวิทยา), คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พวงเพชร สุรัตนกวีกุล และเฌอมาลย์ ราชภัณฑารักษ์ (บรรณาธิการ). (2547). มนุษย์กับสังคม. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
พิมพ์อุมา ธัญธนกุล. (2015). ประวัติศาสตร์ชุมชน: บ้านสันคู อำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์. รายงานการประชุมวิชาการและนำเสนอผลการวิจัยระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 6 ด้านมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 2(6), (หน้า 353-363). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
ยงยุทธ ชูแว่น. (2549). การศึกษาประวัติศาสตร์ท้องถิ่นไทย. (รายงานวิจัยโครงการประมวลวิเคราะห์และสังเคราะห์ความรู้เพื่อเขียนตำรา). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
ราชบัณฑิตยสถาน. (2524). พจนานุกรมศัพท์สังคมวิทยา อังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
ศรีศักร วัลลิโภดม. (2557). ปฏิบัติการประวัติศาสตร์ท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์.
สนิท สมัครการ. (2546). การเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมกับพัฒนาการของสังคม (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สมหมาย แก้วเพชร. (2559, 2 กันยายน). ปราชญ์ชาวบ้าน. สัมภาษณ์.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2485). รายงานการประชุมสภาผู้แทนราษฎร ครั้งที่ 8-9/2485 (วิสามัญครั้งที่ 1) สมัยที่ 2 ชุดที่ 3 วันพฤหัสบดีที่ 29 มกราคม พุทธศักราช 2485 ก. (หน้า 130, 162). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สุพจน์ ศริญญามาศ. (2559, 3 กันยายน). รองนายกเทศมนตรีตำบลพิมาย. สัมภาษณ์.
สุริชัย หวันแก้ว. (2553). สังคมและวัฒนธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์.
อมรา พงศาพิชญ์. (2538). วัฒนธรรม ศาสนา และชาติพันธุ์: วิเคราะห์สังคมไทยแนวมานุษยวิทยา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อรรถจักร สัตยานุรักษ์. (2548). ประวัติศาสตร์เพื่อชุมชน: ทิศทางใหม่ของการศึกษาประวัติศาสตร์. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
อรุณี จำปานิล. (2550). ประวัติศาสตร์ชุมชนตลาดสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี พ.ศ. 2466-2544. การค้นคว้าอิสระหลักสูตรปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาประวัติศาสตร์ศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Block, B. (1979). The Historian’s Craft. Manchester: Manchester University Press.