กระบวนการเรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลงแนวจิตตปัญญาศึกษาเพื่อบ่มเพาะผู้ประกอบการ ทางนิเวศวัฒนธรรมของชุมชนลุ่มแม่น้ำบางปะกง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บนความเชื่อพื้นฐานที่มุ่งความสำคัญไปที่คนและกระบวนการเรียนรู้ของคนเป็นอันดับแรก งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษากระบวนการเรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลงแนวจิตตปัญญาศึกษาที่มีความเหมาะสมสำหรับการบ่มเพาะผู้ประกอบการทางนิเวศวัฒนธรรมของชุมชนลุ่มแม่น้ำบางปะกง รวมถึงศึกษาศักยภาพของผู้ที่ผ่านกระบวนการเรียนรู้ดังกล่าว โดยอาศัยระเบียบวิธีวิจัยแบบการวิจัยเชิงปฏิบัติการเก็บและวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการเชิงคุณภาพ เครื่องมือการวิจัย ได้แก่ การสนทนากลุ่ม การจดบันทึก การสังเกตอย่างไม่มีส่วนร่วม และการสัมภาษณ์เชิงลึก ผลการวิจัยพบว่า กระบวนการที่เหมาะสม คือ กระบวนการเรียนรู้อย่างมีส่วนร่วมและผ่านประสบการณ์ตรงที่ต้องประกอบด้วยความสมดุลระหว่างมิติภายในกับมิติภายนอก โดยอาศัยคุณค่า ความหมาย และเจตจำนงของผู้เรียนรู้เป็นตัวนำ ส่วนศักยภาพสำคัญที่พบในตัวผู้เข้าร่วม ได้แก่ การตระหนักอย่างลึกซึ้งในรากเหง้าของชุมชน การเกิดพลังกลุ่ม และการมีพลัง และความเชื่อมั่นในหนทางการสร้างความเข้มแข็งที่ใช้คุณค่าภายในเป็นตัวนำ ขณะที่ผลผลิตหลักของโครงการ คือ พื้นที่ทางวัฒนธรรม 22 จุด และแผนที่ทางวัฒนธรรม 3 เส้นทาง
Downloads
Article Details
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กฤษฎา บุญชัย. (2560). ว่าด้วยวิจัยท้องถิ่น ตอนที่ 2 Inside Out ญาณวิทยาเชิงลึกของชุมชน. เข้าถึงได้จาก https://www.ldi.or.th/2017/09/08/ว่าด้วยวิจัยท้องถิ่น-ต-2/
กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด สำนักงานจังหวัดฉะเชิงเทรา. (2559). แผนพัฒนาจังหวัดฉะเชิงเทรา (พ.ศ. 2561-2565) (ฉบับทบทวน). เข้าถึงได้จาก http://www.chachoengsao.go.th/cco/images/plan/plan_ccs65.pdf
ชรินทร์ มั่งคั่ง. (2560). ศักยภาพชุมชนและการมีส่วนร่วมพลเมืองในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศสู่การเป็นแหล่งเรียนรู้วิสาหกิจชุมชนบ้านแม่กำปอง จังหวัดเชียงใหม่. MFU Connexion, 6(2), 265-294.
ชูศักดิ์ วิทยาภัค. (2561). นิเวศวิทยามนุษย์: การศึกษาสิ่งแวดล้อมในมิติของสังคมและวัฒนธรรม. เชียงใหม่: ศูนย์บริหารงานวิจัย มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ธนา นิลชัยโกวิทย์ และอดิศร จันทรสุข. (2552). ศิลปะการจัดกระบวนการเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลง: คู่มือกระบวนกรจิตตปัญญา. นครปฐม: ศูนย์จิตตปัญญาศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล.
ธีระภัทรา เอกผาชัยสวัสดิ์. (2554). ชุมชนศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ตะติยา กาฬสุวรรณ์. (2546). ปัจจัยที่มีผลต่อความเข้มแข็งของชุมชน: ศึกษาเฉพาะกรณีหมู่บ้านรอบศูนย์ศึกษาการพัฒนาเขาหินซ้อนอันเนื่องมาจากพระราชดำริ อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา. วิทยานิพนธ์สังคมสงเคราะห์ศาสตรมหาบัณฑิต, คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ผู้เข้าร่วม#1. (2561, 17 กรกฎาคม). สนทนากลุ่ม.
ผู้เข้าร่วม#2. (2561, 19 กรกฎาคม). จดบันทึก.
ผู้เข้าร่วม#3. (2561, 19 กรกฎาคม). จดบันทึก.
ผู้เข้าร่วม#4. (2561, 19 กรกฎาคม). จดบันทึก.
ผู้เข้าร่วม#4. (2561, 4 พฤศจิกายน). จดบันทึก.
ผู้เข้าร่วม#4. (2562, 28 มกราคม). สัมภาษณ์.
ผู้เข้าร่วม#5. (2562, 28 มกราคม). สัมภาษณ์.
ผู้เข้าร่วม#6. (2562, 9 กุมภาพันธ์). สัมภาษณ์.
พลอยโพยม บ้านโพธิ์ (นามสมมติ). (2562, 19 มกราคม). สนทนากลุ่ม.
ภารดี มหาขันธ์. (2555). การตั้งถิ่นฐานและพัฒนาการของภาคตะวันออกยุคปรับปรุงประเทศตามแบบสมัยใหม่ถึงปัจจุบัน. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
วสันต์ ปัญญาแก้ว. (2553). พัฒนาการของศาสตร์ทางสังคม. ใน แนวความคิดพื้นฐานทางสังคมและวัฒนธรรม (หน้า 19-33) (พิมพ์ครั้งที่ 3). เชียงใหม่: ภาควิชาสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วิบูลย์ เข็มเฉลิม. (2548). วิถีคนบนป่าตะวันออกผืนสุดท้าย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
สมสิทธิ์ อัสดรนิธี. (2554). ญาณวิทยาของจิตตปัญญาศึกษาในประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาจิตตปัญญาศึกษาและการเรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลง, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยมหิดล.
สุชาติ ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2553). ปรัชญาของศาสตร์สังคม. กรุงเทพฯ: สามลดา.
Gehman, J., & Soublière, J. F. (2017). Cultural entrepreneurship: From making culture to culture making. Innovation: Organization & Management, 19(1), 61-73.
Wikipedia. (2018). Cultural ecology. Retrieved from https://en.wikipedia.org/wiki/Cultural_ecology
WinklerPrins, A. M. G. A. (2010). Cultural ecology. Retrieved from http://dx.doi.org/10.4135/9781412939591.n241
