ประวัติความเป็นมาของการเรียกชื่อสีแบบไทยโบราณ: กรณีศึกษาหมู่สีแดง
Main Article Content
บทคัดย่อ
“คำเรียกชื่อสี” เป็นวัฒนธรรมทางภาษาที่สะท้อนให้เห็นถึงบริบททางสังคม ประวัติศาสตร์ เศรษฐกิจ ความเชื่อ สิ่งแวดล้อม และวิถีชีวิตของผู้คนซึ่งเป็นเจ้าของภาษา อันเกิดจากกระบวนการสังเกต เทียบเคียง และจัดจำแนกหมวดหมู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “หมู่สีแดง” มีหลากหลายเฉดสีและเป็นหนึ่งในแม่สีที่ช่างศิลป์ไทยใช้ประโยชน์ในงานศิลปกรรมตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน โดยมีคำเรียกชื่อมากกว่า 50 คำ เช่น “สีหม้อใหม่” อันมีที่มาจากเครื่องปั้นดินเผา “สีแดงกำมะหยี่” มีที่มาจากเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย และ “สีแดงเลือดนก” มีที่มาจากสัตว์ เป็นต้น จะเห็นได้ว่า ปัจจุบันคำเรียกชื่อสีแดงบางเฉดยังคงปรากฏให้เห็นการใช้อยู่ในชีวิตประจำวัน ขณะที่บางเฉดก็ไม่ปรากฏการเรียกชื่อให้เห็นแล้ว แต่ยังปรากฏหลักฐานในเอกสาร หนังสือ และคำบอกเล่าของช่างศิลป์ที่ใช้สีไทยเป็นองค์ประกอบในการสร้างสรรค์ผลงานศิลปกรรมอยู่ เช่น ช่างทำหัวโขน จิตรกรแบบไทยประเพณี งานย้อมสีผ้า เป็นต้น บทความวิชาการนี้จึงมีวัตถุประสงค์ในการรวบรวมและเผยแพร่ความเป็นมาของการเรียกสีแดงแบบไทยโบราณให้เป็นที่รู้จัก
Downloads
Article Details
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กนกกาญจน์ นุกูล. (2551). วิเคราะห์ตัวละครจากบทละครพูดคำฉันท์เรื่องมัทนะพาธาตามหลักอริยสัจสี่. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรบัณฑิต, คณะมนุษยศาสตร์, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
กรมศิลปากร. (2552). โขน: อัจฉริยลักษณ์แห่งนาฏศิลป์ไทย. กรุงเทพฯ: กระทรวงวัฒนธรรม.
กุณฑล เทพจิตรา. (2558). ลิ้นจี่ ผลไม้ที่มีคุณค่าทั้งอาหาร ยา และเครื่องสำอาง. กรุงเทพฯ: ไทยนิวส์.
คณะทรัพยากรธรรมชาติ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. (2554). ดอกไม้ในวรรณคดีไทย. สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. (2553). ฐานข้อมูลสมุนไพร. อุบลราชธานี: อุบลสาสน์.
คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2557). ปาริชาติ ดอกไม้จากสรวงสวรรค์. กรุงเทพฯ: สุโขทัยธรรมาธิราช.
จตุพร บุญประเสริฐ (2556). การวิเคราะห์ตำราวัว. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จิระกิต คลองเนียม. (2552). นกในวรรณคดี. กรุงเทพฯ: เปล่งปัญญา.
จิราภรณ์ อรัณยะนาค. (2552). ความเป็นมาของสีแดงชาดและสีแดงเสน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เจนจิรา เบญจพงศ์. (2554). ดินเทศที่บ้านปราสาท. กรุงเทพฯ: มติชน.
ชมพูนุท ประศาสน์เศรษฐ. (2543). เทคนิคและวัสดุของจิตรกรรมฝาผนังไทยแบบดั้งเดิม. วารสารเมืองโบราณ, 24(4), 93-102.
ชมรมพุทธศาสตร์สากล. (2557). พุทธประวัติและอนุพุทธะ. กรุงเทพฯ: แกรนด์พ้อยท์.
ชยันต์ พิเชียรสุนทร และคณะ. (2555). ตำราโอสถพระนารายณ์. กรุงเทพฯ: ชีวรักษ์.
ชยันต์ พิเชียรสุนทร และวิเชียร จีรวงศ์. (2556). คู่มือเภสัชกรรมแผนไทยเล่ม 4. กรุงเทพฯ: อัมรินทร์พริ้นติ้งฯ
ชานป์วิชช์ ทัดแก้ว. (2559). ว่าด้วยเรื่องสี. กรุงเทพฯ: อินเดียศึกษา.
ไทยเกษตรศาสตร์. (2553). ประโยชน์ของกระดอม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ธนิต อยู่โพธิ์. (2496). สีและลักษณะหัวโขน. พระนคร: กรมศิลปากร.
ปิ่นอนงค์ ปานชื่น. (2559). ไทยโทน ท่วงทำนองของเฉดสีไทย. กรุงเทพฯ: กรุงเทพธุรกิจ.
พนิดา สงวนเสรีวานิช. (2558). สีโทนไทย ชูรสใหม่ในงานดีไซน์. กรุงเทพฯ: ประชาชาติธุรกิจ.
พัชนะ บุญประดิษฐ์. (2553). สีแดง. กรุงเทพฯ: สำนักราชบัณฑิตยสภา.
ไพโรจน์ พิทยเมธี. (2551). การวิเคราะห์องค์ประกอบการออกแบบเลขนศิลป์ที่แสดงเอกลักษณ์ไทย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เมธาสิทธิ์ อัดดก. (2554). สีของลายพันธุ์พฤกษาในงานจิตรกรรมไทย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาทัศนศิลป์, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วนิดา ไชยสาร. (2556). ทองกวาว ดอกไม้ในวรรณคดีไทย. กรุงเทพฯ: ม.ป.ท.
ศันสนีย์ วีระศิลป์ชัย. (2549). เรื่องเล่าชีวิตสาวชาววัง หอมติดกระดาน. กรุงเทพฯ: มติชน.
ศุภมาส เอ่งฉ้วน. (2543). คำเรียกสีและมโนทัศน์เรื่องสีของคนไทยสมัยสุโขทัยและสมัยปัจจุบัน. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศูนย์บริขารธุดงค์กรรมฐาน. (2545). การเปลี่ยนแปลงสีของจีวรสงฆ์. กรุงเทพฯ: ประชาชาติธุรกิจ.
ศูนย์ส่งเสริมอุตสาหกรรม ภาคที่ 6. (2554). ภูมิปัญญาการย้อมสีแดงจากครั่ง.นครราชสีมา: บรรณทัศน์.
สถาบันวิจัยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. (2555). สีจากธรรมชาติ. เชียงใหม่: ม.เชียงใหม่.
สมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาประยูรวงศ์, และคณะ. (2464). ตำรานพรัตน์. พระนคร: โรงพิมพ์โสภณพิพรรฒธนากร.
สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์. (2506). บันทึกเรื่องความรู้ต่าง ๆ เล่มที่ 3. พระนคร: สมาคมสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย.
สมเด็จเจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์. (2464). ประชุมพงศาวดาร ภาคที่ 23. ราชบุรี: โรงพิมพ์โสภณพิพรรฒธนากร.
สุรศักดิ์ เจริญวงศ์. (2559). สีโบราณของไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เสนีย์ รักษ์ขิตวัน. (2543). ปลูกบัว. กรุงเทพฯ: วิริยะการพิมพ์.
สำนักช่างสิบหมู่ กรมศิลปากร. (2559). ถอดสูตรสีฝุ่นไทยโทนจากธรรมชาติ. กรุงเทพฯ: สารคดี.
อมร ศรีพจนารถ. (2551). สีและพงศ์ในเรื่องรามเกียรติ์. กรุงเทพฯ: คนโขน.
อารียา ถุถาวร. (2557). ประวัติของดอกกุหลาบ. กรุงเทพฯ: บรรณสาสน์.
เอกพงศ์ ประสงค์เงิน. (2554). สีสันในภาษาไทย. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
เอกพระยาไกร. (2559). การดูพระเครื่องจากเนื้อดิน. กรุงเทพฯ: ม.ป.ท.
เอกรัตน์ อุดมพร. (2546). วรรณคดีสมัยสุโขทัย. กรุงเทพฯ: พัฒนาศึกษา.