ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความผูกพันของนักเรียนนายเรืออากาศต่อโรงเรียนนายเรืออากาศนวมินทกษัตริยาธิราช บทความวิจัย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับของความผูกพัน และปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับความผูกพันของนักเรียนนายเรืออากาศต่อโรงเรียนนายเรืออากาศนวมินทกษัตริยาธิราช ประชากร คือ นักเรียนนายเรืออากาศ ชั้นปีที่ 1-5 ที่ศึกษาในปีการศึกษา 2562 มีผู้เข้าร่วมวิจัย 364 คน สถิติที่ใช้ คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ โดยพบว่า ระดับความผูกพันของนักเรียนนายเรืออากาศต่อสถาบันการศึกษาของตนอยู่ในระดับค่อนข้างสูง (ค่าเฉลี่ย 3.79 ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.66) แต่ละองค์ประกอบพบว่า ความเชื่อมั่นในค่านิยมและนโยบายขององค์การอยู่ในระดับค่อนข้างสูง (ค่าเฉลี่ย 3.65 ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.86) ความกระตือรือร้นอยู่ในระดับค่อนข้างสูง (ค่าเฉลี่ย 3.78 ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.73) และการมีส่วนร่วมกับองค์การอยู่ในระดับค่อนข้างสูง (ค่าเฉลี่ย 3.93 ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน 0.66) รวมทั้งปัจจัยที่ร่วมกันทำนายความผูกพันของนักเรียนนายเรืออากาศ คือ ต้นทุนทางจิตวิทยา เหตุผลที่เข้าศึกษาด้วยต้องการเป็นนักบินทหาร ระดับชั้นปี 4 การได้รับมอบหมายเป็นหัวหน้าอย่างน้อย 2 ตำแหน่ง รายได้รวมครอบครัวต่ำกว่า 20,000 บาทต่อเดือน เหตุผลที่เข้าศึกษาด้วยต้องการเป็นทหารอากาศและมีอาชีพมั่นคง โดยทั้งหมดนี้ร่วมกันทำนายความผูกพันจากค่าของสมการการวิเคราะห์ได้ร้อยละ 53.9 (R Square = 0.539) ที่นัยสำคัญทางสถิติระดับ 0.05 ซึ่งผลที่ได้นี้จะนำไปประยุกต์ในการพัฒนาองค์การต่อไป
Downloads
Article Details
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กองทัพอากาศ. (2561). ยุทธศาสตร์กองทัพอากาศ 20 ปี (พ.ศ. 2561-2581) ฉบับเผยแพร่). กรุงเทพฯ: กองทัพอากาศ.
ชนิตา แตงอุดม. (2562). การวิเคราะห์ทฤษฎีต้นทุนทางจิตวิทยาและแนวทางประยุกต์ใช้ในกลุ่มเด็กและเยาวชน. วารสารวิชาการและวิจัยทางสังคมศาสตร์, 14(3), 1-14.
ดลฤดี เพชรขว้าง และนันทิกา อนันต์ชัยพัทธนา. (2552). ปัจจัยที่มีผลต่อความผูกพันของนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ วิทยาลัยพยาบาลราชชนนี พะเยา. นนทบุรี: สถาบันพระบรมราชชนก สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข กระทรวงสาธารณสุข.
นักรบ หมี้แสน, จารุวรรณ สกุลคู, อรรณพ โพธิสุข และสุชาดา สุธรรมรักษ์. (2557). ความผูกพันของนักศึกษาต่อมหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์. สุทธิปริทัศน์, 28(88), 255-270.
วาริกา ริ้วเหลือง. (2553). การศึกษาความผูกพันต่อองค์การของไทย. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 2(2), 125-160.
สองชัย นักจะเข้ และสุพัตรา จุณณะปิยะ. (2557). ความผูกพันต่อองค์การของข้าราชการทหาร กรมการทหารช่างค่ายภานุรังษี จังหวัดราชบุรี. วารสารสหวิทยาการวิจัย: ฉบับบัณฑิตศึกษา, 3(2), 143-151.
สุกานดา ศุภคติสันติ์. (2540). ลักษณะส่วนบุคคลและสภาพแวดล้อมองค์การที่มีผลต่อความผูกพันต่อองค์การของพนักงาน: กรณีศึกษาบริษัทเงินทุนในเขตกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์พัฒนบริหารศาสตร์มหาบัณฑิต, สาขาวิชาพัฒนาทรัพยากรมนุษย์, โครงการบัณฑิตศึกษาการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สุชีรา ภัทรายุตวรรตน์. (2548). คู่มือการวัดทางจิตวิทยา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: เมดิคัล มีเดีย.
สุณิศา คิณทรักษ์. (2561). ต้นทุนทางจิตวิทยา ความเป็นมา องค์ประกอบและการประยุกต์ใช้. วารสารจิตวิทยาคลินิก, 49(2), 55-69.
หฤทัยทิพย์ ตัณฑเทศ. (2557). จิตวิทยากับการทหาร: การประยุกต์ใช้ในการพัฒนาศักยภาพกำลังพล. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ นายเรืออากาศ, 2(2), 47-52.
อวิรุทธ์ เวียงเก้า, ปรียานุช อภิบุณโยภาส และสิริจินต์ วงศ์จารุพรรณ. (2561). คุณภาพชีวิตการทำงานของนักเรียนนายเรือ ที่มีความสัมพันธ์ต่อความผูกพันกับกองทัพเรือ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ นายเรืออากาศ, 6(6), 80-88.
Allen, N. J., & Meyer J. P. (1990). The measurement and antecedents of affective, continuance and normative commitment to the organization. Journal of Occupational Psychology, 63(1), 1-18.
Allen, N. J., & Meyer, J. P. (1996). Affective, continuance, and normative commitment to the organization: An examination of construct validity. Journal of Vocational Behavior, 49(3), 252-276.
Christian, M. S., Garza, A. S., & Slaughter, J. E. (2011). Work engagement: A quantitative review and test of its relations with task and contextual performance. Personnel Psychology, 64(1), 89-136.
Eggert, L. L., Thompson, E. A., Herting, J. R., Nicolas, L. J., & Dicker, B. G. (1994). Preventing adolescent drug abuse and high school dropout through an intensive school-based social network development program. American Journal of Health Promotion, 8(3), 202-215.
Lorenz, T., Beer, C., Pütz, J., & Heinitz, K. (2016). Measuring psychological capital: Construction and validation of the compound psycap scale (CPC-12). Plos One, 11(4), 1-17.
Luthans, F., Youssef, M. C., & Avolio, B. J. (2007). Psychological capital: Developing the human competitive edge. Oxford: Oxford University Press.
Padhi, B., & Panda, K. (2015). A study on employee engagement models for sustainability of organisation. International Journal of Research and Development-A Management Review, 4(4), 79-85.
Phatthatayuttawat, S., Tuntatead, H., Auampradit, N., Manussirivithaya, V., & Ngamthipwatthana, T. (2018). The development of Thai psycholigical capital inventory: Version 44 item. The Journal of the Medical Association of Thailand, 101(1), 80-84.
Shuck, B., Reio, T. G., & Rocco, T. S. (2011). Employee engagement: An examination of antecedent and outcome variables. Human Resource Development International, 14(4), 427-445.
Smithikrai, C., & Pusapanich, P. (2017). Factors influencing work engagement and organizational commitment of Chiang Mai University staff. Kasetsart Journal of Social Sciences, 38(2), 655-667.
Strellioff, W. K. (2003). Building a strong work environment in British Columbia’s public service. Retrieved form https://www.bcauditor.com/sites/default/files/publications/2002/report1/report/building-strong-work-environment-british-columbia%e2%80%99s-public-service.pdf
Yomna, M. S. (2018). Innovative behavior and psychological capital: Dose positivity make any difference?. Journal of Economics and Management: University of Economics in Katowice, 32(2), 75-101.
