การสร้างแบรนด์องค์กรผ่านการสร้างประสบการณ์: กรณีศึกษา คณะดนตรีและการแสดง มหาวิทยาลัยบูรพา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ของบทความวิชาการเพื่อสร้างองค์ความรู้เกี่ยวกับการสร้างแบรนด์องค์กรผ่านการสร้างประสบการณ์กับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียเพื่อก่อให้เกิดภาพลักษณ์ที่ดีของแบรนด์ ผู้เขียนนำเสนอแนวคิดและกรณีศึกษาการสร้างประสบการณ์กับแบรนด์คณะดนตรีและการแสดง มหาวิทยาลัยบูรพา ผ่าน โครงการการประกวดขับร้องเพลงไทยลูกทุ่งระดับอุดมศึกษาแห่งประเทศไทยชิงถ้วยพระราชทานสมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี กิจกรรมดังกล่าวได้บูรณาการ การเรียนการสอนและการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างบุคลากรภายในคณะฯ ประกอบด้วย คณาจารย์ บุคลากร นิสิตปัจจุบัน และศิษย์เก่า รวมถึงการสื่อสารแบรนด์องค์กรกับกลุ่มเป้าหมายภายนอก ผลตอบรับของกิจกรรมสะท้อนให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงทัศนคติ ของผู้ที่มีส่วนได้ส่วนเสียในทางบวกหลังจากที่ได้เข้าร่วมกิจกรรม
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความทุกบทความเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพาเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กุณฑลี รื่นรมย์. (2563). Corporate brand success valuation (พิมพ์ครั้งที่ 4). ไซเบอร์พริ้นท์กรุ๊ป.
นริสรา พึ่งโพธิ์สภ, ฐาศุกร์ จันประเสริฐ, ดุษฎี โยเหลา และเชาวนี แก้วมโน. (2559). การรับรู้ภาพลักษณ์แบรนด์ การสร้างแบรนด์ภายใน และความยึดมั่นด้านความรู้สึก ต่อแบรนด์องค์กรของบุคลากรในมหาวิทยาลัย. วารสารพฤติกรรมศาสตร์เพื่อการพัฒนา, 8(2), 71-91.
ปฐมาพร เนตินันทน์. (2554). การสังเคราะห์กระบวนการและกลยุทธ์การสร้างตราสินค้า. วารสารนักบริหาร มหาวิทยาลัยกรุงเทพ, 31(2), 36-50.
ปรีดี นุกุลสมปรารถนา. (2563ก, 9 มีนาคม). ความแตกต่างระหว่าง corporate brand และ product brand.
https://www.popticles.com/branding/corporate-brand-vs-product-brand/
ปรีดี นุกุลสมปรารถนา. (2563ข, 12 กรกฎาคม). วิธีสร้าง brand experience ให้ประทับใจ. https://www.popticles.com/branding/create-impressive-brand-experience/
เอสเอ็มอี ไทยแลนด์. (2562, 27 พฤษภาคม). หมัดฮุก ‘experience’ กลยุทธ์หยุดลูกค้าตั้งแต่แรกพบด้วยประสบการณ์. https://www.smethailandclub.com/marketing-4557-id.html
Aberg L. E. G. (1990). Theoretical model and praxis of total communications. International Relations Review, 13(2), 13-16.
Bunzel, D. L. (2007). Universities sell their brands. Journal of Product & Brand Management, 16(2), 152-153.
Pincus, J. D., Robert, A. P. R., Rayfield, A. P. R., & DeBonis, J. N. (1991). Transforming CEOs into chief communications officer. Public Relations Journal, 47(11), 22-27.
Pine, J. B. II, & Gilmore, J. (1999). The experience economy. Harvard Business School Press.
Schmitt, B. H. (1999). Experiential marketing. Free Press.
Sharma, N., & Kamalanabhan, T. (2012). Internal corporate communication and its impact on internal branding: Perception of Indian public sector employees. Corporate Communications: An International Journal, 17(3), 300-322.
Van Riel, C. B. M. (1995). Principles of corporate communication. Prentice Hall.
Williams, M. (2000). Is a company’s intellectual capital performance and intellectual capital disclosure practices related? Evidence from publicly listed companies from the FTSE 100. Paper Presented at McMasters Intellectual Capital Conference. January 2001, Hamilton Ontario.
WP. (2559, 29 สิงหาคม). เมื่อ “corporate brand” คือ ความยั่งยืน ถึงเวลาองค์กรต้องให้ความสำคัญ. https://www.brandbuffet.in.th/2016/08/corporate-brand-sustainability/
